Jarenlange verwaarlozing van Stedelijk wordt duur betaald

MINSTENS veertien jaar lang is het Stedelijk Museum in Amsterdam, hét museum voor moderne kunst in Nederland en een van dé toeristische trekpleisters van de hoofdstad, door de gemeentelijke eigenaar aan zijn lot overgelaten....

Begin december leek die stuurloze periode eindelijk voorbij. De nieuwe Cultuur-wethouder Hannah Belliot presenteerde toen een ingrijpende verbouwing en uitbreiding van het Stedelijk. De meerkosten van 6,9 miljoen euro, bovenop de reeds gereserveerde 57,6 miljoen, moesten komen uit 'cultureel-commerciële' activiteiten, zoals een café-restaurant.

Maar daarnaast benoemde Belliot een adviescommissie. Afgelopen week vroeg en kreeg deze commissie meer tijd van de gemeenteraad, en maximale bewegingsvrijheid van de drie meest betrokken wethouders. De commissie is 'niet gebonden' aan Belliots verbouwingsplan, zei voorzitter Martijn Sanders vrijdag.

Hoe nu? Gaat het veelgeplaagde Stedelijk wéér een decennium van besluiteloosheid tegemoet? Nee, waarschijnlijk niet.

Belliots streven om na zo lang talmen een besluit te nemen was lofwaardig, maar niet realistisch. Veertien jaar verwaarlozing heeft in het stadhuis alle kennis en ideeën over het Stedelijk doen verdampen. Dat blijkt ook uit het wensdenken over 6.9 miljoen extra inkomsten: zoveel geld verdien je nooit met horeca.

Maar bovenal ontbrak aan haar plan een visie op het museum en zijn toekomstige functie. De adviescommissie heeft hiervoor in huis wat bij de gemeente zo pijnlijk ontbreekt. Voorzitter Sanders verzamelt moderne kunst en is al jaren lid van de aankoopcommissie van het Stedelijk, commissielid John Leighton is directeur van het Van Gogh Museum.

Terecht hebben Sanders en de zijnen de ruimte opgeëist en gekregen om weer bij nul te beginnen. Dat lijkt erger dan het is, want wanneer de museale visie op het Stedelijk er eenmaal ligt, worden de overige kwesties bijna als vanzelf opgelost: de uitbreiding, de architect, het Zuidas-idee.

Dan moet de gemeente wel definitief afleren om zich rijk te rekenen. Sanders heeft een naam opgebouwd door als directeur van het Concertgebouw naar Nederlandse maatstaven ongekende sponsorbedragen bij het bedrijfsleven los te weken. Voor het Stedelijk gaat hij dat ook even voor ons regelen, kun je de Amsterdamse stadsbestuurders bijna horen denken. Zelf kijkt Sanders daar heel anders tegenaan: 'Wij gaan niet op sponsorjacht voor de gemeente', heeft hij vorige week gezegd. Hooguit zal de commissie de mogelijkheden schetsen voor het Stedelijk om geldbronnen buiten de gemeente aan te boren. Die zijn niet ruim bemeten: meer nog dan de overheid kampen potentiële sponsors met de slechte conjunctuur.

Maar de groeicurve van de economie gaat een keer weer omhoog - dezelfde richting waarin, ondanks alles, de handlijnen van het Stedelijk momenteel lijken te wijzen. De nieuwste vertraging zou wel eens de beste kunnen zijn die het veelgeplaagde museum had kunnen overkomen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden