Jaren geleden droomde ik al over het huis aan het einde van de meidoornhaag, dat uitkijkt over de IJssel

Caspar loopt

Aflevering 159: een gedeelde fantasie over een huis bij de meidoornhaag en de zomeravonden daar.

Beeld Studio V

Nog meer afleiding. Dat komt ook door de telescoop van Gerrit Gerritsen, met wie ik op pad ben in de Vreugderijkerwaard bij Zwolle. Ik heb een goede verrekijker, maar toegegeven: door een telescoop kun je vogels nog beter bewonderen en bestuderen. Dan kijk je naar een mannetjespijlstaart, je ziet die witte borst en de witte streep die via die lange, sierlijke hals over de bruine kop loopt, en dat hartverscheurend mooie gele - roomkleurige - stukje van de bovenveren. En die lange, spitse pijlstaart natuurlijk. Vogeltrekteller Gerrit telt 140 exemplaren; dit zijn trekvogels, als broedvogel komt de pijlstaart nauwelijks in Nederland voor. Dat maakt ons studieobject nog wat specialer.

Caspar Janssen loopt een jaar lang door Nederland en brengt al doende het landschap in kaart, en daarmee de planten, dieren, mensen en kwesties van het Nederlandse land.

Ongeveer hetzelfde procedé herhaalt zich voor de tafeleend en voor de smient. Zo gaat dat, als je ze eenmaal goed hebt gezien, denk je nooit meer aan eenden in het algemeen, maar wel in het bijzonder.

We lopen over een weggetje naar de hoger gelegen rivierduin, waar nog twee huizen staan. De zandduinen zijn in beheer van Natuurmonumenten, op deze stroomdalgraslanden bloeien plantjes als brede ereprijs, blauwe bremraap en rivierduinzegge, die vanaf het voorjaar de rivierduin kleuren. Een haag met meidoorns, een oude es, een plukje sleedoorns - die zijn over een paar maanden wit - pony's in het gras. En nu breekt de zon ook nog eens door.

Ik was hier jaren geleden al eens en droomde toen weg over het huis aan het einde van de meidoornhaag, dat uitkijkt over de IJssel. Ik stelde me voor dat ik er zou wonen, dat je vanuit het raam de binnenschepen voorbij zag glijden. Ik had er hippiefantasieën bij, over een muziekstudio met een Perzisch tapijt en een huis vol mensen. En over lange zomeravonden met wijn, in het gras van de rivierduin.

Het is grappig, Gerrit Gerritsen had dergelijke fantasieën ook, vertelt hij. Hij was hier al jaren vrijwilliger voor Natuurmonumenten en dacht daarom een kans te maken om het huis te huren als de tijd daar was. Maar het liep anders. De huidige bewoners kunnen de enorme erfpacht die Natuurmonumenten vraagt wél opbrengen. Opeens is de werkelijkheid dan weer erg prozaïsch.

Een pijlstaart
Powered by Wikiloc
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.