Jaren gedacht dat je bij een Happy Meal wordt afgetrokken

Ik heb goede herinneringen aan McDonald's.

Beeld afp

Steeds als in een vestiging van McDonald's een geweer wordt leeggeschoten ga ik een kwartiertje zitten mijmeren. Waarom juist daar? Ik kan wel wat dingen verzinnen. Eten hoor je op islamitische wijze te bereiden, de bankjes en de tafeltjes zijn allemaal te westers of de schutters haten clowns. Toch heb ik goede herinneringen aan McDonald's.

Om maar met het Happy Meal te beginnen: ik heb jaren lang gedacht, beïnvloed door ruige informatie over Thaise massages, dat een McDonald's medewerker je langzaam aftrok tijdens het eten van een Happy Meal. Dat bleek je zelf te moeten doen.

Ik heb veel geleerd in McDonald's. Zo was ik, in de vestiging op het Damrak te Amsterdam, voor het eerst getuige van een surrealistische voorstelling. De performer was mijn oom Jos. Ik wachtte naast hem in de rij tot hij kon bestellen. Het was druk. De bediende achter de balie knikte. Waarmee kon hij ons helpen. Oom Jos zei: 'Wat kunt u mij aanraden?'

Die vraag verwarde de medewerker. 'Hoe bedoelt u?' Oom Jos ging door. 'Zoals ik het zeg: wat kunt u mij aanraden? Die cheeseburger, zeg ik dat zo goed, wat is dat precies?' Daarna legde het mannetje oom Jos uit wat een cheeseburger was. 'Aha! Het is dus toch met vlees. En met kaas. Lust jij dat Nico? Krijgen we er wel brood bij?' Achter ons hoorde ik een lange rij wachtenden mentaal een kalasjnikov doorladen.

De tweede keer dat McDonald's al mijn zintuigen openzette, was vele jaren later. Oom Jos zat inmiddels brood zonder korsten te eten in een tehuis en ik bestelde een milkshake. Mijn vriendin bestelde een cola. Ik zoog aan het rietje. Ik was de milkshakes van mijn moeder gewend. Een theelepel ijs, veel melk en je kinderen laten roeren met een vork.

Van mei tot en met september kregen we een milkshake als toetje, alle andere maanden een vlaflip, totdat mijn moeder drie van de vier speciale vlaflipglazen kapot liet vallen. Op de zijkant stonden maatstreepjes, zodat ze wist hoeveel vla, hoeveel yoghurt en hoeveel limonadesiroop er in moest. Zonder die aanwijzingen stond mijn moeder machteloos.

Maar goed. Ik zoog. Niets. Ik voelde aan de beker. Keek in het rietje. Misschien deed ik iets verkeerd. Weer zoog ik. Ik voelde de pijn in mijn wangen die je ook voelt als je een rubberboot staat op te blazen. Ik keek mijn vriendin aan. 'Dat hoort zo', zei ze. In McDonald's geven ze je expres een lastige milkshake. Je zuigt vloeibaar buikspek met aardbeiensmaak door een rietje. Achter speciale ramen kijkt het personeel toe en sluiten ze weddenschappen af.

Nog een diepe en wezenlijke sensatie die ik elke keer voel als ik bij McDonald's eet: ik kieper mijn dienblad leeg in een vuilnisbak en denk dat mijn portemonnee er nog op lag. In een halve seconde valt de bodem uit mijn bestaan en meteen daarna is alles weer goed. Een heerlijk gevoel.

Vorige week donderdagavond stond ik om één uur 's nachts in McDonald's Hazeldonk. Mijn vriendin bestelde twee hamburgers. Daarna keek een meisje haar doordringend aan en zei: 'Boerengriet.' Ik zweeg. Nu werd het vechten. Ik kende mijn vriendin. Ze kwam uit de stad. Weer zei het meisje: 'Boerengriet.' 'Ja', zei Tanja. Er gebeurde niets. Er werd niet geschoten. Ik begrijp daar nog steeds niets van.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden