Japanse jongeren niet in de Heer maar in reli-pop

Wat bezielt Japanse jongeren om zich te binden aan het christendom? De combinatie gospelrock en persoonlijke aandacht, blijkt onweerstaanbaar..

Geen geduw, getrek of gescheld voor de deuren van de Aoyamaga-kuin universiteit in Tokio, waar de Australische gospelrockband United Live zal optreden. In een oneindig lange rij staan sexy vrouwen met stilettolaarzen, hippe jongens met grote zonnebrillen en ouders en kinderen, gedisciplineerd te wachten.

Eenmaal in de theaterzaal, heerst stilte voor de storm. Opeens klinken snerpende gitaartonen en baadt het podium in een zee van licht. De stoere leadzanger met tatoeages over zijn hele arm, zet het rocknummer ‘One way, Jezus!’ in.

En op slag verandert de zaal in een kolkende, swingende massa die luidkeels meezingt. De gevoelige ballade ‘For all You’ve done’, gunt het publiek weer wat rust. Ruim 2,5 duizend Japanners deinen in trance mee op de muziek, met gesloten ogen en opgeheven armen.

‘Halleluja, prijs de heer!’

Die totale overgave is uitzonderlijk. Want Japanners zijn welhaast het minst religieuze volk ter wereld. Ze hebben vaak een hele pragmatische kijk op het geloof.

In Shinto tempels kopen ze beschermende amuletten en verjagen ze de boze geesten. Trouwen doen ze in een christelijke kerk met een ingehuurde ‘priester’ die eigenlijk leraar Engels is. En als ze overlijden worden ze op boeddhistische wijze gecremeerd en herdacht.

Rond Kerst staan overal in Tokio prachtig opgetuigde kerstbomen, maar dat is vooral voor de sier en de sfeer. Veel meer heeft geloof niet om het lijf.

Hoe komt het dan toch dat met name Japanse jongeren zo in vervoering raken van de reli-Aussies?

De band United Live maakt deel uit van de Hillsong-kerk uit Sydney die daar met gospelrock en gebeden, duizenden mensen per week trekt.

‘De boodschap is simpel en doeltreffend. Alles draait om liefde en vergiffenis,’ legt de pastor Rod Plummer (45) uit, een van de volgelingen. ‘In de zeer prestatiegerichte Japanse maatschappij, is die boodschap een verademing.’

In 2002 kwam Plummer met niets naar Tokio en verzorgde hij één dienst per week in een smoezelige karaoke-zaal, ver in het noorden. Daar ontving hij gemiddeld dertig mensen per keer.

Bijna vijf jaar later kan zijn Jezus Lifehouse-kerk zich een grote zaal veroorloven midden in de stad en worden er vier diensten per week gehouden.

Plummer: ‘We hebben al 3000 bezoekers gehad. Veel Japanners hebben een goede opleiding, een goede baan en geld. Op materialistische gebied ontbreekt het ze aan niets. Maar ze vinden hun leven vaak leeg.

Vooral jongeren zijn gevoelig voor de boodschap dat ze op aarde zijn met een reden. Ik probeer ze te laten inzien dat ze als individu betekenis hebben en niet alleen maar deel uitmaken van de massa. Dat ze belangrijk zijn.’ Noboru Koga (26) heeft een kantoorbaan op een universiteit. Hij was volstrekt ongelovig toen hij twee jaar geleden werd meegenomen naar de kerk, door een vriend van hem.

‘Ik werkte, ging daarna altijd veel drinken met vrienden en vervolgens uit mijn dak.

Ik miste iets en piekerde veel.’ Hij liet zich overhalen de bijbel te lezen. ‘Dat boek deed me inzien dat ik zelf keuzes kon maken in het leven. En dat niet alles al vast lag. De bijbel leerde me ook beter met mensen om te gaan.’

Inmiddels is Koga een devoot christen. ‘Ik woon nog bij mijn ouders. Die hebben niets met religie. Maar ze respecteren mijn keuze.’

Ook de Japanse zangeres Emi Shirasaja (30), die CD’s uitbrengt op haar eigen label Egotism, is om. Vier jaar geleden kwam ze de kerk binnenwandelen omdat ze van gospelmuziek hield.

‘Ik was niet religieus en zoals veel Japanners vertrouwde ik er op dat mijn voorouders over mij waakten. Vooral mijn overgrootvader, die een visser en een genezer was. De eerste dienst die ik bijwoonde ging over de apostel Petrus, ook een visser en een genezer.

'Ik geloof niet in toeval en voelde dat er iets was in de kerk dat ik niet kon verklaren. Artiesten zijn egocentrisch en ik dacht dat ik geen enkele behoefte had aan diepere contacten met anderen. Maar de kerk bleef me trekken en ik ben er een veel socialer mens geworden.’

Shirasaja zit in de band van Jezus Lifehouse. Op de zondag voor Kerst wordt de kerk drukker bezocht dan ooit. De gospelrock wordt afwisselend in het Engels en Japans gezongen en de teksten zijn te volgen op een videoscherm.

De zaal doet vol overgave mee. ‘Anatawo tataete’ (Onze gebeden gaan uit naar U). Het motto luidt vandaag: ‘Maak je geen zorgen, wees blij!’ Plummer houdt een bevlogen preek die simultaan wordt vertaald in het Japans.

Mensen die willen bidden komen naar voren en leggen hun hand op andermans schouder. Een meisje met een zware vorm van anorexia, wordt omarmd door twee vriendinnen.

‘Voor Japanners is het heel moeilijk om te praten over problemen of emoties’, zegt Natsumi Terui (20) die een kruisje om haar nek draagt. ‘Maar hier kan dat.’ Twee jaar geleden pleegde de vriendin van Natsumi zelfmoord, een veel voorkomend drama in de Japanse. ‘Ik durfde mijn gevoelens daarover tegen niemand te uiten. Mijn leraar Engels zag mijn worsteling en heeft me mee genomen naar deze kerk. En eindelijk vond ik hulp'.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden