Janne Schra ****

Schra weet haar publiek met kinderlijk spelplezier naar zich toe te trekken.

PABLO CABENDA

14/2, Paradiso Amsterdam

Het is nu dus voor het eerst dat ze alleen op het podium staat. Met 'alleen' een beetje tussen aanhalingstekens. Janne Schra heeft eerst als zangeres in Room Eleven gezongen, daarna in het rond haar geformeerde Schradinova en vorig jaar is ze solo verder gevlogen. Haar debuutalbum is net uit. Live wordt ze bijgestaan door een keur aan fantastische muzikanten waaronder het Red Limo String Quartet, dat ook een wezenlijke bijdrage leverde aan de plaat.

Maar goed, het 'alleen' is nu officieel en levert op het podium van Paradiso's kleine zaal een charmante onwennigheid op. Er heerst licht nerveuze opwinding en een verontschuldigende glimlach is nooit ver weg als Schra voorzichtig naar bevestiging vraagt: 'Vinden jullie het net zo leuk als ik?'

Zo gauw ze echter begint te zingen, voelt Schra zich zichtbaar thuis in haar liedjes. De nummers zijn door diverse Nederlandse prominente muzikanten, onder wie Torre Florim van De Staat, geleverd. Ze tonen een indrukwekkende variatie die bedoeld lijkt om Schra op alle mogelijke terreinen te laten schitteren. De plaat herbergt een 'Emeraldje' (After Effects), een 'Winehousje' (The Ditch) hier wat rock en daar wat luisterliedjes.

In die laatste categorie is Schra op haar best, met een stem die eerder kalm en gelijkmatig stroomt dan dat die zich rücksichtlos manifesteert als oerkracht. Schra weet haar natuurlijke eigenschappen als zangeres ten volle te benutten. Ze trekt je naar zich toe, in plaats van je te overdonderen. Bijvoorbeeld in de kalme troost van een liedje als Speak Up. Voor de tipsy cafétango van After Effects is haar lome swing op maat gesneden. In het nummer is Schra draaierig van drank en verliefdheid en verzekert ze haar flirt dat morgen van later zorg is.

Het zijn die haast filmische nummers, die Schra zonder vocale powerplay meegeeft wat ze nodig hebben. Bescheiden en precies. In een steviger rocksetting zoals Place To Run From mis je wel een vocalist die het voortouw neemt en het geheel als aanvoerder naar hoger sferen tilt. Maar waar muzikaal de ruimte wordt gemaakt en de chansonnière haar plek inneemt tussen ragtime en gipsy jazz onstaat speelse magie. Lalala Love bijvoorbeeld. Riffje banjo, roffel op washboard, tingel tangel op piano, culminerend in een kazoosolo van madame Schra herself. Het is van een kinderlijk spelplezier, dat overslaat op het publiek en Schra moet hebben overtuigd dat het publiek het net zo leuk vond als zij.

undefined

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden