Paradeverkenner

Janne Schra: 'Op zo'n regenachtige avond komt het oude gevoel van de Parade terug'

Ze zijn er weer; de felgekleurde tenten, de poffertjeskraam, de zweefmolen. Het rondreizende theaterfestival De Parade is met ruim 70 verschillende theater- en muziekvoorstellingen neergestreken in Utrecht (tot en met 4 augustus). Een aantal gasten doet verslag voor De Volkskrant. Vandaag: zangeres Janne Schra (31).

Janne Schra Beeld Lieke Romeijn

Om 2 uur 12 in de ochtend een mailtje van Janne: 'Ik lijd aan de 'muzikantendansenniet'-ziekte. Je raakt niet zo snel onder de indruk, omdat je weet hoe sommige dingen in elkaar zitten. Ook deze avond eindigde met een beetje helpen rode glitterdoeken opvouwen. Om vervolgens pas om 2 uur in mijn bed te stappen. [...]'

Je kon het niet laten om te helpen met opruimen?
Ja, nou ja (lacht). Ik kon meerijden met mijn vriend (Torre Florim van De Staat, red.) die met een voorstelling, De Tweede Speeldoos, op de Parade staat. Dat leek me gezelliger dan alleen naar huis te gaan.

Waarvoor kom jij naar de Parade?
De eerste keer dat ik op de Parade kwam, dat is alweer lang geleden, voelde het echt als een ontdekking. Al die mooie tentjes, de mensen die zoveel liefde stoppen in hun voorstellingen. Alsof je in een nieuw wereldje terechtkwam waar alles vrolijk was. Dat sfeertje heb ik de laatste jaren een beetje zien verdwijnen. Daardoor ben ik op een gegeven moment eigenlijk niet meer zoveel naar de Parade gegaan.

Waardoor veranderde de sfeer?
Het werd opeens een hype om een toegangskaartje voor het terrein te kopen en een beetje te gaan drinken in plaats van naar voorstellingen te gaan. Dat kan geen kwaad, maar het idyllische ging er daardoor wel een beetje vanaf. Op zo'n regenachtige avond als gister komt iets van dat oude gevoel weer terug. Het terrein was een grote modderpoel geworden, toch leuk om zo door de plassen te banjeren. De mensen die dan naar de Parade komen, komen ook écht voor de Parade. De meeste dan.

Je raakt niet zo snel onder de indruk, schreef je. Is er toch iets dat je heeft verrast?
Het leek mij leuk om iets te zien wat is gemaakt vanuit een andere discipline. Zo ben ik naar de mimevoorstelling KNØCK KNØCK / BÅM BÅM gegaan. Drie jonge gasten die zonder muziek toch heel strak kunnen timen. Het was een soort acrobatiek op het toneel. Dat heeft mij wel verrast, ja.

De kleine tentjes waar je tussendoor kunt aankloppen voor een korte voorstelling zijn ook heel leuk. Zit je daar vervolgens met zijn vieren in een piepklein keetje. Gloeiend Hart, een soort semi-interactieve monoloog, was heel tof. Ik ken de makers en heb gezien hoe hard ze hebben geploeterd om dit voor elkaar te krijgen. Je merkt dat er heel veel liefde in zit.

Nog andere voorstellingen die je aanraadt?
Don't advertise your man, maar ik doe het toch. De Tweede Speeldoos. Het is gewoon een steengoed liedjesprogramma met een mooi verhaal erachter (de liedjes zijn gebaseerd op de gedachten en ideeën van verstandelijk gehandicapten, red.). De regen zorgde trouwens voor een magisch momentje. Dat was tijdens een klein liedje, op de achtergrond hoorde je het zachte gedrum van regendruppels op het tentdoek.

Op de Parade heb je altijd het gevoel dat er een heel dun lijntje is tussen wat er binnen en buiten de tent gebeurt. Soms kan dat heel erg afleiden, maar het kan ook bijdragen.

Is dat wat spelen op de Parade onderscheidt van shows in theaters of clubs?
Ja. Maar ook dat als je in een theater staat, je weet hoeveel kaartjes je hebt verkocht. Op de Parade kun je nog tot het laatste moment mensen je tent in leuren. Dat lijkt me het meest vermoeiende aan zo'n dag. 3, 4, 5 voorstellingen spelen en tussendoor bedenken hoe je de tent weer vol gaat krijgen. Je ruikt vaak naar oud zweet vanwege de pakken die je drie shows achter elkaar aantrekt. Het is hard werken, ik heb daar wel respect voor.

Een paar jaar geleden zou je zelf ook op de Parade optreden, maar dat ging niet door.
Dat was nog in de tijd van Room Eleven. Ik had toen overal ja op gezegd, maar het werd teveel. Ik heb nu wel een idee voor volgend jaar.

Wat dan?
Daar ga ik nog niets over zeggen. Nee, echt niet. Iets met zingen (lacht). Ik moet het eerst nog verder uitdenken.

Maakt het je uit in welke tent je dan komt te staan?
Ja, heel erg. Je wilt toch een tent waarin je je veilig voelt. Mijn voorstelling moet een intieme ervaring worden, dus ik hoef niet in zo'n grote tent.

Wat was voor jou het leukste moment van de avond?
Dat ik aan het eind zelf poffertjes stond te bakken. Bijna iedereen was al weg, de mensen van de poffertjeskraam waren er zelf ook helemaal klaar mee. Ik bleek een talent, ik heb nog nooit zulke lekkere poffertjes gegeten.

Ten slotte: Zweefmolen of Silent Disco?
De Silent Disco, hoewel ik gister niet ben gegaan. Van de zweefmolen word ik misselijk.

In elke Paradestad zijn bijzondere gasten die persoonlijke tips geven; elke donderdag een eigen columnist met zijn/haar visie op de week. Blijf op de hoogte en volg het evenement op twitter.com/vk_events.

Beeld .
Beeld Lieke Romeijn
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.