Jankend langs de grachten

Een stelletje zit op een bankje aan de Leidsegracht, op de plek waar opnames zijn gemaakt voor de speelfilm The Fault In Our Stars. Beeld ANP

Op de Leidsegracht passeerde ik een jong stel met rugzakjes. Toeristen. Ze omhelsden elkaar. Het meisje was klein en donker, de jongen iets langer en blonder. Hij huilde, en niet zo'n beetje ook. Snot, vuurrode ogen, luid gesnik. Het meisje keek voornamelijk dof. Met haar ene hand aaide ze de jongen werktuiglijk over zijn nek, in de andere klemde ze een verfrommelde stadskaart.

Had ze het net uitgemaakt? Die dingen gebeuren, een vakantie kan je soms de schellen van de ogen doen vallen, omdat hij bijvoorbeeld zijn neus zonder zakdoek blijkt te snuiten, als een voetballer, of op zo'n waterfiets te lullig is om behoorlijk mee te trappen (tip: huur nooit een waterfiets), of telkens dagtochtjes organiseert naar de kaasmarkt in Alkmaar terwijl jij liever gewoon op de hotelkamer wilt blowen en naaien.

Of misschien ook waren ze grote fans van de jankfilm The Fault in Our Stars en hadden ze zojuist dat inmiddels wereldberoemde bankje aan de gracht bekeken? Zelf moest ik om die film niet huilen; wel ergerde ik me de hele tijd dood aan die jongen met zijn onaangestoken sigaret. 'Steek hem áán, lul', zei ik de hele tijd in mezelf. 'In godsnaam, steek die sigaret op. Je gaat tóch dood.'

Ik dacht aan een interview in de krant, van de week, met een 'huilhoogleraar'. Hij beweerde dat wij intuïtief huilen om films of smartlappen met universele thema's als 'goed overwint kwaad' of 'zelfopoffering', ook als die films smakeloos en slecht zijn: wij huilen zonder erbij na te denken, het huilen onttrekt zich aan het cognitieve emotiemodel.

Dat zou best eens waar kunnen zijn. Ik ken mannen die je een weggelopen vrouw, een stervend kind, een mislukte carrière en een verloren WK allemaal tegelijk kunt aandoen zonder dat ze een traan laten, maar die wél in snikken uitbarsten bij de (eigenlijk niet eens echt) vergeten speelgoedjes in Toy Story 3.

Zelf huil ik vrijwel nooit om films. Dat zal wel betekenen dat ik een gevaarlijke psychopaat ben, al lijkt het tot dusver mee te vallen. Maar dat fenomeen van redeloos, onbegrijpelijk huilen zonder cognitieve aanleiding ken ik heel goed. Ik heb het met draaiorgels. Het maakt niet uit wat ze spelen, of het nou een schlager van Dennie Christian is of de Vogeltjesdans of een willekeurig walsje, de tranen spatten meteen uit mijn kop.

Het is verschrikkelijk gênant, het slaat helemaal nergens op en ik kan er niets aan doen.

Ik wil er dolgraag vanaf.

Maar, dat zul je net zien: als je zo'n 'huilprofessor' écht nodig hebt, is hij natuurlijk in geen velden of wegen te bekennen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden