Jan heeft de lol er weer in

Sinds 2014 ontmoet Gidi Heesakkers wekelijks een vaste gast van een café voor de rubriek Stamgasten. Ze sprak Jan uit Utrecht toen hij net gescheiden was en 'er niks aan vond'. Waarom heeft hij er nu weer lol in?

Stamgast Jan nu Beeld Ivo van der Bent

TOEN

Jan (67) komt 'al een jaar of 33' in het Utrechtse café Van Wegen, waar nog tapijt ligt en het bier in twee fasen wordt getapt. Tussen de zeven biertjes door - nooit méér - laat hij hond Chico van kastelein Nico uit.

Jan: 'Laat ik een ding vooropstellen: dit is een café, geen kroeg. Er staan geen barkrukken en er wordt nooit muziek gedraaid, behalve met Koningsnacht. Dan is het stampvol en zingt iedereen precies om twaalf uur 's nachts het Wilhelmus mee.

'Op andere dagen is het een vast happie wat hier zit, vooral oudere mensen die gesteld zijn op een praatje en een van de beste glaasjes bier van Utrecht. En haal je vinger eens over de tafel: zo proper is het nergens. Als je vloekt, word je eruit gezet. Sommige jongelui kunnen niet anders dan schelden, de k's liggen voorin in de mond bij die knapen. Doe eens effe normaal, joh, denk ik als ik dat hoor.

'Ik kom twee keer per week, op zaterdag en zondag. Mijn vrouw ging altijd graag mee, omdat je hier niet van die vervelende dronken mannetjes hebt. Een paar jaar geleden zijn we gescheiden, ongeveer toen ik met pensioen ging. Ze is mijn ex-vrouw, maar ik praat nog gewoon over mijn vrouw. Er was geen ander in het spel, geen mishandeling. Het ging gewoon niet meer, al kwam het vooral van haar.

'We wonen nu 250 meter van elkaar vandaan. Ik vind er niks aan, alleen is maar alleen. Bijna elke dag ontbijt ik voor een euro bij de HEMA en wandel ik door de stad. Doordeweeks drink ik niet. Ik zou hier ook niet elke dag willen zitten, hoor. Waar moet je het dan over hebben?

'Elke dinsdag komt mijn vrouw de ramen zemen en koken, genoeg voor woensdag en donderdag. Je kan beter een koe leren praten dan mij leren koken, dus de andere dagen eet ik brood of een kant-en-klaarmaaltijd. Als ze weggaat neemt ze de fijne was mee.

'Dat ze een vinger aan de pols houdt is hartstikke fijn. Ze denkt vast: als ik hem loslaat, komt er niks van hem terecht. Ik ben bang dat ze gelijk heeft.'

Beeld Marlies Methor000

NU

Hond Chico van kastelein Nico is dood. Jan (69) zit nog steeds op zaterdag- en zondagmiddag in Van Wegen. Niet elke zaterdag- en zondagmiddag. 'De maand duurt een paar dagen te lang.

'Mijn vrouw vond het niet zo leuk, dat stukje in de krant. Jij vond het liefdevol wat ik vertelde, maar zij las het op een andere manier. Ze vond het overkomen alsof ze me in de gaten hield. Zo heb ik dat nooit bedoeld.

'Bij de HEMA ontbijten doe ik niet meer. Het is een euro duurder geworden. Voor twee euro krijg je nu ook een cappuccino of een verse jus d'orange. Ik hoef 's morgens geen jus d'orange. Jus d'orange is lekker als je op vakantie bent, in een hotel.

'Nu lees ik eerst het Algemeen Dagblad uit. Soms ga ik daarna de hond van mijn zoon uitlaten of haal ik een boodschap voor mijn vrouw. Elke doordeweekse dag loop ik rond half twaalf naar Hoog Catharijne. Tegenover de Jamin, waar eerst banken met uitzicht op de bouwput stonden, heb ik een tijd geleden vijf mannen van mijn leeftijd ontmoet. Daar verzamelen we. Als iedereen er is, gaan we richting Jaarbeurs, even kijken naar de bouw en het sloopwerk. Zij hebben ook in de bouw gewerkt, net als ik - ik ben 44 jaar metselaar geweest.

'Daar staan die vijf weer, zullen andere mensen denken. We zijn erg rumoerig, Henk, Cor, Anton, Herman en ik. Je hebt ook nog Jan, maar die tel ik niet mee. Jan weet alles beter. Het is flink slap ouwehoeren. Over voetbal, over wat er op televisie was. En het gaat veel over de asielzoekers. Mijn onderwerp is het niet.

'Gelukkig ben ik goed ter been, want ik hou het thuis niet uit. Ik ben ook blij dat ik aan een drukke weg woon. Het kan mij niet druk genoeg zijn. Alleen is maar alleen, ik zei het al. Mijn vrouw zegt weleens: 'Joh, ga vrijwilligerswerk doen.' Maar daar heb ik geen zin in. Ik wil geen verplichtingen meer.

'Voor de toekomst hoop ik dat Nico een lekker glaasje blijft tappen. En dat ik mijn Buisman niet in de koffie vergeet te gooien. Dat ken jij zeker niet, hè? Buisman is koffiestroop, een blauw busje met een geelkoperen lepeltje erbij. Heb ik van huis uit meegekregen. Het is gewoon gewoonte.

'Als ik zo thuiskom, mag ik nog één flesje bier, daarna moet ik eten. Ik heb nog ovenkrokketten en ovenfrikandellen liggen. Lekker op een wit bolletje, beetje mayonaise en ketchup erop. Dan ben ik weer klaar, toch? Ik kom mijn dagen goed door. Als het leven over vijf jaar zo is als nu, vind ik het allang mooi.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden