James Bond versus... Stephen Hawking?

Pics: over hedendaagse beeldcultuur

Angstwekkend toekomstscenario of briljante filmmarketing?

Vandaag om 12 uur wordt het eindelijk officieel bekendgemaakt. Kruipt Christopher Waltz in de 24ste Bond-film daadwerkelijk in de huid van Ernst Stavro Blofeld? Keert de legendarische schurk met zijn kale kop en witte Perzische poes terug, na dertig jaar afwezigheid?

Al maanden zoemen opgewonden geruchten over deze comeback. Maar te midden van alle opwinding was er deze week iemand die openlijk naar een plekje in het pantheon der Bondschurken durfde solliciteren. Een interessante outsider smeet opeens een wild card op tafel. Stephen Hawking.

Ja, díe Stephen Hawking. Die duizelingwekkend slimme Engelse wetenschapper in de wis- en natuurkunde. Een 72-jarige, die aan een rolstoel is gekluisterd door de spierziekte ALS en alleen kan praten via een computer.

Niet bepaald het type dat Bond eigenhandig in een bassin vol haaien werpt, maar laten we eerlijk zijn: de superschurken uit Bond-films zijn vaak te classy om dat zelf te doen. Na het gedetailleerd uit de doeken doen van hun snode plannen laten ze het vermoorden van 007 over aan ingenieuze machines of incapabele handlangers en wachten zelf het definitieve sterfmoment niet af. De klassieke Bond-schurk-fout en een die Hawking nooit zou maken, maar dat terzijde.

Juist zijn beperkingen maken hem tot de ideale Bond-boef, zei Hawking in het interview met maandblad Wired. 'De rolstoel en de computerstem zijn geknipt voor de rol.' Daar heeft hij gelijk in. Kijk naar Bonds populairste tegenstander. Blofeld werd een icoon doordat hij in een stoel zat, broedend op vileine plannetjes, terwijl hij een poes aaide. In de eerste films was hij helemaal niet te zien, je kon hem alleen horen. De combinatie van intelligentie, onbeweeglijke dreiging en een angstaanjagende stem maakte hem gevaarlijk. Zo bekeken is Hawking een potentiële Blofeld 2.0.

En helemaal als je het combineert met het andere punt waarmee de wetenschapper deze week het nieuws wist te halen. In een interview met de BBC waarschuwde hij voor het gevaar van kunstmatige intelligentie. Computers, betoogde hij, kunnen mensen voorbijstreven en op een gegeven moment zichzelf steeds slimmer maken. Dit kan 'het einde van de mensheid' betekenen.

Nu is dat geen onbekend verhaal. Iets soortgelijks is de onderliggende gedachte in de film Transcendence bijvoorbeeld. Ik vond het eigenlijk altijd vergezocht. Dat Hawking dit zegt, maakt het bericht opeens verontrustend: wie durft te pretenderen dat hij of zij het beter weet dan deze briljante geest? Precies.

Tel die dingen bij elkaar op en het kan niet anders of er zit nu ergens in Hollywood een scenarist te peinzen over James Bond die het opneemt tegen Hawking en zijn leger van elektronische supersoldaten. Een plot dat opeens actueler en griezelig geloofwaardiger is dan ooit.

En zo biedt Hawking via fantastisch getimed nieuws de wereld op een presenteerblaadje een Bond 25 aan. Dat kan natuurlijk toeval zijn, maar ook een briljante strategie, een masterplan voor wereldheerschappij. We hebben het hier over Stephen Hawking. Wat denk je zelf?

Blofeld met kat in From Russia with Love.
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.