'Jaloezie is een grommend beest'

Teddy (27) keek op tegen haar oudere vriend die alle mooie meisjes van de stad kende. En zij kenden hem.

Corine Koole
De personen op de foto komen niet voor in het verhaal. Beeld Thinkstock
De personen op de foto komen niet voor in het verhaal.Beeld Thinkstock

'Die ruzies hadden iets pervers. Minstens een keer per week voerden we een schreeuwende strijd en dan maakte het niet uit waar we waren. Al was het midden op straat, 's avonds laat of overdag, ik riep en schold en hij schold terug. Ik herinner me vooral de onmacht en de verdwazing. Achteraf - waarom komt dit soort inzichten altijd achteraf - denk ik dat ik tegen hem opkeek. Ik moet onbewust geweten hebben dat ik iets van deze jonge, dodelijk aantrekkelijke kunstenaar kon leren. Ik was 24, ik had mijn eerste stappen gezet in een creatieve richting en was bouwkunst gaan studeren in een grote stad en op een of andere manier paste hij daar naadloos bij. Maar bewondering en liefde gaan niet samen. Hij ging zijn gang in het nachtleven en ik lag tot diep in de nacht wakker tot hij eindelijk naast me kwam liggen. Ik staarde naar de witgekalkte balken van het plafond, zes in totaal, en wachtte en wachtte. Achteraf, ja weer achteraf, bleek vaak dat hij dan bij andere meisjes was geweest. Maar op het moment zelf, nu drie jaar geleden, viel niets te bewijzen. In conflicten draaide hij onze onmacht om. Moet je het weer verpesten, riep hij eens op de terugweg in de trein. We hadden zo'n leuke avond en dan kom jij weer met je achterdocht. Hij deed of ik gek was, of ziekelijk jaloers, wat misschien ook zo was, maar dat had een reden: hij kende alle mooie meisjes van de stad.

Als wij naar een festival gingen, een concert of gewoon samen uit waren, dan ontmoetten we altijd meisjes die hem aankeken alsof ze meer wisten dan ik. Mij negeerden ze en hij kletste met hen, betrok mij niet bij hun gesprek. Ik voelde dat er iets niet klopte, maar had geen redelijk argument, wat gekmakend was. Hij zoende ze niet, maar raakte hen even aan. Dat intieme, vriendschappelijke, maar ook tedere gebaar was zo achteloos, dat ik het hem nauwelijks kon verwijten. 'Ik zag dat je een seconde haar schouder aanraakte, ik zag je lachen, ik zag je iets in haar oor roepen, waarom noemde je mijn huisgenoot laatst knapperd?' Tijdens een concert lette ik eens urenlang op of hij niet te dicht naar een ander meisje schoof. Jaloezie is een grommend beest dat aan een knipoog genoeg heeft om zich te verdubbelen. De jaloezie was niet zo hevig geweest als onze liefde behalve kwetsbaar ook niet zo overweldigend was. Die balken, die kamer waar ik woonde, waarvan hij de sleutel had. Het was een mooie hoekkamer, met grote ramen. Maar toen ik er vorige week na een verblijf van een jaar in het buitenland - ik ben het land uitgegaan om elders mijn kansen te beproeven -, weer terugkwam, besloot ik er meteen weg te gaan. Weg van die witte balken die beelden opriepen van de dronken jonge, knappe schilder met grote pupillen van de drugs, de man van wie ik keer op keer wilde weten waarom hij weigerde mij aan zijn vrienden voor te stellen als zijn vriendin. We waren toch al maanden iedere dag en nacht samen. Ben je nu mijn vriend? Nee, zo noem ik dat niet, zei hij. Wat wij hebben, staat daar boven. Het is niet goed voor mijn imago als ik een vriendin heb en naar mijn openbare lessen kun je beter ook niet meer komen, want als jij er bent, word ik zo nerveus.

Onze verzoeningen na de ruzies waren een van de weinige zekerheden in onze verhouding. Die momenten van omhelzing na een gevecht waren kalm, vol rust en mij zo dierbaar. Dan rook hij lekker en verdween de storm en was hij even alleen van mij. Het gekke is dat ik me pas realiseerde hoe idioot die jaren met hem waren, toen ik deze zomer andere jongens leerde kennen in het buitenland. Gewone Nederlandse studenten die mij niet claimden, die vrolijk waren en licht. Toen ik een van hen vroeg waarom hij me niet iedere nacht een bericht stuurde om mij goedenacht te wensen, zei hij, maar waarom? Ik heb je toch net gezien en ik zie je morgen weer. De liefde met mijn gevoelige artiest was parasitair, verstikkend en verslavend. Voor onze eerste ontmoeting kwam hij me halen in zijn autootje. Hij was nieuwsgierig naar me, want ik had dezelfde voornaam als hij. We reden in dat wagentje en stapten uit waar we wilden, raakten aan de praat met wat toeristen, reden weer verder. Het was een droomavond en hij hoefde me maar aan te kijken met zijn intelligente vorsende ogen, en ik werd verliefd. Hoogtepunten genoeg, zeker in de eerste maanden. Die eerste paar weken dacht ik echt dat ik de liefde van mijn leven had ontmoet. We bezochten lezingen, hij nam me mee naar boekpresentaties en openingen, hij maakte prachtige tekeningen van me en schreef brieven die ik eindeloos herlas. En hij had zo'n intense manier van kijken.

Nu vraag ik me af hoe wij het zo lang met elkaar hebben uitgehouden. Waarom wij elkaar niet na een half jaar al voor gezien hielden. Ik raakte aan de grond, na een tijdje studeerde ik nauwelijks meer, ik sliep slecht. Als we samen waren, keek ik altijd naar de meisjes om me heen die allemaal iets met hem gehad hadden kunnen hebben. Ik was dodelijk jaloers. Ik kon niet meer over straat lopen zonder de vrouwen te scannen: zij is een potentiële minnares, zij niet, zij wel, zij niet.

Ik ben blij dat ik ben weggegaan en tot bezinning ben gekomen. In de stad waar hij woont, was dat nooit gelukt. Dat verdomde Facebook en Instagram maken het haast onmogelijk je af te sluiten en alle contact te verbreken. Hij is in die paar jaar met mij geloof ik met tientallen andere meisjes naar bed geweest. Nu het uit is, hoor ik steeds meer. De meest begeerde jonge kunstenaar, jazeker, maar ik ben verlost.'

Op verzoek van de geïnterviewde is de naam Teddy gefingeerd. Ook geïnterviewd worden over liefde en lust? Mail een korte toelichting naar lust@volkskrant.nl

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden