Jaloers

Ik ben jaloers op de man die zich al jaren aan mij zichtbaar maakt onder een schemerlamp. Hij leest. Altijd....

Ik ben jaloers op de vrouw die soms uitgelaten van geluk is omdat ze de vorige avond vroeg naar bed is gegaan met een boek en in de praal van de kussens de halve nacht heeft doorgebracht in een andere wereld.

Ik ben jaloers op een andere vrouw die in geluk wedijvert met de eerste wanneer ze een avond voor de open haard de regels van Bloem in vervulling heeft laten gaan:

Hout voor het vuur, een boek en een glas wijn,

Dit zijn de dingen van het laatre leven,

Die den alleen gewordne nooit begeven,

Maar steeds ter hand en nooit onwillig zijn.

Ik ben jaloers op de bankdirecteur die bij zijn afscheid proostte op Proust - 'met excuses voor de alliteratie'. Zijn toekomst lag in de verloren tijd. Ik kwam hem na twee jaar jaar tegen. 'Drie pagina's en de dag is herinnering', zei hij. 'J'épouse Albertine', zei hij. 'Het duurt nog een paar jaar, gelukkig.'

Ik ben jaloers geweest op de deze week overleden Fernand Lodewick, die de literaire kunst eleganter beoefende dan zijn schoolboek doet vermoeden. Hij las, omringd door boeken, elke dag van lichte (Franse) literatuur in de ochtend tot de zwaarste (Duitse) literatuur in de avonduren. Een dag opgebouwd als een wijnritueel. (Misschien had hij wel een open vuur.)

Ik ben jaloers, want ik zou zo graag eens helemaal verloren lezen.

Kees Fens

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.