Jack Kerouac was waarschijnlijk tevreden geweest

Waar de intelligentsia de intelligentie viert. Deze week: Haro Kraak bij een ode aan de beatniks.

Beeld Els Zweerink

Als Jack Kerouac zondagmiddag voor De Lichtfabriek had gestaan, had hij waarschijnlijk tevreden om zich heen gekeken: ingegooide ruiten, overwoekerde bakstenen muren, roestende waterleidingen, vervallen fabrieken, een braakliggend veld ja, het Energieplein in Haarlem is anno 2014 waarschijnlijk even verweerd en ruig als de beatgeneration in de jaren vijftig.

Binnen staat een podium met daarop een bureau met een typemachine en een lange rol faxpapier, verwijzend naar de 'scroll' waarop Kerouac zijn klassieker On the road schreef, naar verluidt in een drie weken durende roes van benzedrine, speed en koffie. Benzedrine en speed zijn vandaag nergens te bekennen, maar een kop koffie komt voor 2 euro zo uit het apparaat.

Als de oude fabriekshal is volgestroomd met zo'n zeventig belangstellenden, begint om half vijf deze ode aan de beatniks met het gedicht Howl van Allen Ginsberg, naast On the road het bekendste beatproduct. Dichters Joshua Baumgarten en initiatiefnemer Lucas Hirsch lezen om de beurt een strofe in het Engels en het Nederlands voor. 'Ik zag de besten van mijn generatie verwoest door waanzin, hongerend hysterisch en naakt...'

Wat?
Fabricage

Waar?
De Lichtfabriek, Haarlem

Wanneer?
Zondag 21 september, 16.00 18.30 uur

Bijna alle neobeatniks dragen zwart. Zo ook Erik Jan Harmens, die zijn eigen, hedendaagse versie van Howl schreef en het Hol noemde: 'Ik zag de meest talentloze klootzakken van mijn generatie opgehemeld worden tot belofte.' Terwijl hij de tekst snel en staccato voordraagt, sluiten mannen van 50 op de een-na-laatste rij hun ogen nu even goed luisteren.

Er gaat een hand omhoog in de zaal als Joep Bremmers over een bijna vergeten bijeenkomst van Ginsberg en Simon Vinkenoog in 1983 in Haarlem praat. 'Ik was daarbij', zegt een man, die niet alleen een van de 25 aanwezigen was, maar jaren later ook het verslag schreef dat Bremmers bij zich heeft. 'Met u wil ik dadelijk even praten', zegt Bremmers.

Na akoestische muziek van Jeroen Ligter, de voorman van garagerockband Giant Tiger Hooch, vertelt schrijver Auke Hulst hoe hij Kerouac achterna reisde voor de graphic novel De Eenzame Weg. Als Jan Heijer zijn mond opent, stroomt de taal, volgens medeorganisator Joubert Pignon. Even later vloeit het vers 'kutje-pik-andijvie / ook dat staat op mijn harde schijfie' zo de zaal in.

Ook John Schoorl, verslaggever van de Volkskrant, is Kerouac achterna gesjeesd, om een pompstation te vinden in Longmont, Colorado, waar Kerouac ooit een oogje dicht deed en de mensen zestig jaar later nog nooit van hem gehoord hebben. 'Ik mis de jazz', zegt Schoorl na afloop. 'Ik mis een gortdroge tenor, een trompet die de boel opjaagt en Jack die kachel alle stoelen door de tent sodemietert.' Toch niet beat genoeg vandaag? Jack mag het weten.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.