Jaar

oed, nog één keer dan, in de overstromende zee van lijstjes: een terugblik op het afgelopen televisiejaar, in voornamelijk hoogtepunten. Morgen een vooruitblik op het komende jaar.


Mooiste programmareeks: De tiende van Tijl. Publieke omroep (AVRO) op z'n best: Tijl Beckand laat een jong of onwetend publiek kennismaken met klassieke muziek. Er valt muziek-inhoudelijk van alles op aan te merken, maar wat blijft is een laagdrempelige, niet belerende maar wel bevlogen reeks. En niet eens om half één 's nachts.


Ex aequo: O'Hanlon's helden. Televisie van internationale allure, wederom in het herwonnen oude vertrouwde zondagavondgevoel op Ned. 2. VPRO-filmer Roel van Broekhoven c.s. met de excentrieke reisschrijver Redmond O'Hanlon in de voetsporen van zijn negentiende-eeuwse helden door de binnenlanden van Afrika.


Beste Nederlandse dramaserie: Overspel (VARA). Spannende en overtuigende thrillerserie volgens scenario van onder anderen Frank Ketelaar, rond de onmogelijke liefde tussen de vrouw van een officier van jusitie en de advocaat van een dubieuze vastgoedmagnaat. Met verrassend spel van onder meer Kees Prins, Sylvia Hoeks en Ramsey Nasr.


Beste satire: er is dit jaar schrikbarend veel en vaak onderuit gegaan op het glibberige pad van de satire, maar het post-DWDD-onderdeel Lucky TV (Sander van de Pavert) schoot gemiddeld drie keer per week in de roos. Met als hoogtepunten dit jaar het dodelijke filmpje met Job Cohen ('Hou ik mijn baan straks nog?' 'Ik denk het niet, Job!') en de geruchtmakende rocksong Fuck you Papandreou.


Bijzondere vermelding:Koefnoen had zoals wel vaker een wel zeer wisselend seizoen, maar de persiflage - in de laatste aflevering van het afgelopen seizoen - op het CDA rond de kwestie Mauro in het decor van Ik hou van Holland was ronduit meesterlijk.


Best bedachte televisiegrap: de practical joke in het Vlaamse Basta die vanuit een container voor het pand van telefoonmaatschappij Mobistar een koekje van eigen deeg bereidden. Ingenieus bedacht, geniaal uitgevoerd door de mannen van de Neveneffecten.


Ontdekking van het jaar: Al-Jazeera. De internationale, Engelstalige editie van de zender overtrof CNN voor wie niets wilde missen in de Arabische lente. Elke vrijdagmiddag en -avond onafgebroken protesten en volksfeest met historische waarde, ononderbroken door Lingo of Wie van de drie.


Kippenvelmoment van het jaar: de ouders van acteur Nasrdin Dchar, die huilend toezagen hoe gloedvol hun zoon het publiek toesprak, met een Gouden Kalf in de hand.


Ontluisterendste tv-moment van het jaar: het briefje van Bleker. De mediabeluste staatssecretaris door het ijs gezakt in de mediasoap Mauro, live voor de camera's van Pauw & Witteman. Rond de weigering van het CDA van een vaste verblijfsstatus voor Mauro 'walgde' hij van zijn eigen woorden, om de jongen vervolgens het land uit te sturen. En dan dat briefje, opzichtig net vóór het einde van P&W over tafel geschoven: 'Als je (met je moeder) meewilt naar FC Twente - PSV, dan kan dat!' Mediacratie ontmaskerd, mede dankzij Mauro, die zo verstandig was de judaskus te weigeren.


Conclusie van het jaar: het was een jaar om (naar) uit te kijken.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.