Jaap Robben las fantastisch voor en liet Nederland zien: het kan dus nog

Hier is... Adriaan van Dis in DWDD, het was een weldadige drie kwartier met lange, tastende gesprekken.

Jaap Robben. Niet iemand uit het vaste clubje.

De Boekenweek begint zaterdag. Het vaste groepje schrijvers hinkstapspringt zich door het uitzendschema.

Het begon maandag al, in Nieuwsuur, met het jaarlijkse Tonko Dop-ritueel. Longlisters voor de Libris Literatuurprijs moeten de hele ochtend thuis zitten kniezen. Als er wordt aangebeld, is dat goed nieuws. Shortlist! Ik verheug me altijd op die reportages, omdat ze zich ieder jaar volgens hetzelfde stramien voltrekken.

Op niets ('Nee, echt niet!') rekenende schrijver opent schichtig de deur, knippert tegen de camera en loert wantrouwend naar de microfoon.

Tonko Dop: 'Pakketje voor (naam van auteur).'

Gestommel in een schemerige gang. Op de blouse van de schrijver zit een vlek. Tandpasta. Door de kier van de deur ontsnapt een huisdier en binnen leunen hoge stapels boeken tegen verdorde planten. Soms schuifelt er een kind door het beeld.

En, ertussendoor gemonteerd, beelden van een redacteur van een uitgeverij, bellend. 'Arnon? Hallo? Je staat op de shortlist! Ja. Dááág.' En tegen de camera: 'Arnon zit drie weken op de maan, voor een artikel. Hij is erg blij.'

Op woensdag lanceerde de CPNB een tweetrapsraket: Connie Palmen vertelde bij DWDD over haar Boekenweekessay en Herman Koch bij Pauw over zijn Boekenweekgeschenk. Zoals bijna altijd was het boek de aanleiding voor een gesprek over de schrijver. 'Wat zijn de overeenkomsten tussen een bekende zelfhulpauteur (hoofdpersoon in Kochs Geschenk, red.) en Herman Koch?' (Pauw) of 'Kan ik dat hier ook zeggen, dat je een verkapte autobiografie hebt geschreven?' (DWDD). Ach, denk je dan, vooruit, er wordt tenminste over boeken gesproken. Maar bij al die schrijvers aan tafel dacht ik even terug aan een DWDD-gesprek van twee weken geleden. Daarin werd Chantal Janzen geïnterviewd over haar rol in een film waarin een knappe, maar intellectueel niet topzware schoenenverkoopster de plek inneemt van een stotterende literaire meester. 'Het is ook wel een klein beetje een satire of in elk geval een commentaar op het literaire bedrijf,' concludeerde Matthijs van Nieuwkerk toen. Ja, en daarmee dus ook op programma's die... Nou ja, goed.

Donderdagavond. Hier is... Adriaan van Dis. Voor de vijfde keer (en mogelijk voor het laatst, want Van Dis heeft 'grote plannen' en 'woeste reizen' op stapel staan) op de DWDD-plek, een tijd en plaats waar het grote publiek dagelijks samenklontert. Het werd een weldadige drie kwartier, met lange, tastende gesprekken met Paul Beatty en met de fragiele en majestueuze Hilary Mantel, wier stem het steeds halverwege een zin leek te begeven, maar het toch elke keer weer uitzong tot de eerstvolgende punt.

En met Jaap Robben. Niet iemand uit het vaste clubje. Bekend, niet beroemd. Jong, niet superjong. Succesvol, geen bestsellerkanon. Geen lange baard, geen uilenbril, geen vlekken op zijn blouse. Robben vertelde slim en kalm, las fantastisch voor en nam zo Nederland voor zich in. Het kan dus nog.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden