'Ja man, ik ben een Asmarino'

Voormalig Volkskrant-journalist Fred de Vries woont in Asmara, Eritrea, waar zijn vrouw ambassadeur is. Asmara was een stad met Italiano cafés en Yankee bars....

'Een echte Asmarino is iemand die weet hoe hij moet roken, hoe hij moet drinken en hoe hij zich moet kleden. De echte Asmarino heeft stijl', zei kameraad A. toen ik hem vroeg naar een definitie van de term die selectief wordt gebruikt om inwoners van Asmara mee aan te duiden. A. droeg die ochtend een zijden giletje, stak een filtersigaret op en nipte van zijn espresso. 'Ja man, ik ben een Asmarino.'

De Asmarino leunt zwaar op de jaren zestig en de vroege jaren zeventig. Asmara was toen een bruisende stad. Vrouwen in minirokken dansten er de twist. Hun mannelijke tegenhangers waren, als je de verhalen moet geloven, een donkere versie van de figuranten in maffiafilms van Martin Scorsese. Het product van Italiaans kolonialisme en Amerikaanse militaire bases. Asmara was een stad met Italiano cafés en Yankee bars. Een Amerikaanse radiozender draaide tot diep in '69 de nieuwste rock en soul.

In 1974 werd er een zwart doek over al die bonhomie geworpen. Haile Mengistu greep de macht en vestigde een schrikbewind dat geen ruimte liet voor frivoliteiten. De onafhankelijkheidsoorlog werd nietsontziend en Asmara veranderde in een belegerde stad.

'Ik zal je de Asmarino laten zien', zei A. 'Maar je moet niks tegen je expatvrienden zeggen, want dit zijn plekken die we voor onszelf willen houden.' Hij had een auto en twee vrienden gecharterd. De eerste stop was Bar Aquila, volgens de Lonely Planet-gids beroemd om zijn art déco bar en antieke biljartkeuhouder.

Het was niet druk. Het biljart werd gebruikt door jonge mannen, onder wie de hippe tv-nieuwslezer. Boven de bar hingen posters van Italiaanse voetbalclubs. Een kleine man schudde onze hand. Hij droeg een paars overhemd, een blauwe bandplooibroek en gouden kettinkjes. Hij maakte een gebaar naar de barman en twee minuten later stonden er dubbele gin-tonics voor onze neus. 'Een echte Asmarino', glunderde A.

De tweede stop was Bar Goldmore, waar ze Bob Marley draaiden. Een van A.'s kameraden begon te vertellen over de oorlog. Dat hij zich op zijn veertiende bij de rebellen had aangesloten en zeventien jaar lang had gevochten. 'Ik heb veel mensen gedood.'

Bezorgd over de macabere wending die ons uitje nam, maande A. ons mee te komen. 'We gaan nu naar een bar waar ik altijd heel jaloers ben op de mannen die met de mooie dames weggaan.' De bar was nagenoeg leeg. A. bestelde dubbele gin-tonics en gaf bij gebrek aan vrouwelijke barflies hoog op van de serveerster. Zwijgend zaten we om een tafeltje. Niemand zei het, maar iedereen dacht het: het zal weinig moeite kosten expats uit de Asmarino-bars te houden.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden