Ja, ik vond 2016 inderdaad een schitterend jaar

Nederland is het enige land ter wereld waar op maandag 26 december geen dagbladen verschijnen, dus dit is mijn laatste column van annus mirabilis 2016. Ja, ik vond het inderdaad een schitterend jaar: Portugal werd Europees kampioen en ik betrok op de valreep een droomhuis aan zee. Ik ren nu gewoon in mijn blote gat de Atlantische Oceaan in en de honden vinden het heerlijk om op het strand te schijten; dat is echt een dingetje voor ze.

null Beeld Gabriel Kousbroek
Beeld Gabriel Kousbroek

Iemand vertelde mij: man, wat een waanzinnig schrijvershuis. Ik keek naar de eilandjes voor de kust en dacht: misschien word ik wel de opvolger van de Paapse Wadden-correspondent Vonne van der Meer. Zelf gebruik ik het woord schrijvershuis nooit, omdat dat zo gezwollen klinkt. Eerder bezocht ik de leegstaande Algarviaanse villa van Heleen van Royen. Mijn belangstelling gold louter haar beruchte schrijverssekshuisje, dat nadrukkelijk vermeld wordt in het makelaarsblaadje. Het rondleidende vastgoedsloofje spelde ik een lulverhaal op de mouw, want ik kon natuurlijk geen acht tonnetjes ophoesten. Ik had speciaal een spermalamp gekocht, want ik wilde wel eens weten of die begon te flikkeren in Heleens schrijvershut. Er gebeurde helemaal niks! Ik had gewoon voor niks zitten fappen op haar volledig uit de duim gezogen oeuvre.

U merkt het: bij mij geen kerststress. Ik fiets dan ook fluitend en met twee vingers in de neus het nieuwe jaar in. Natuurlijk spelen de aambeien weleens op en de afgelopen week had ik een hardnekkig strontje op mijn ooglid, maar daar val ik u niet mee lastig. Ik behoor niet tot het legioen kortjakjes dat dagelijks via de sociale media over hun kwaaltjes bericht. Het liefst tonen de kwakkelaars een kiek van hun poepgat waarin een thermometer is gespietst. 'Kijk, het is echt 37,5 hoor!'

Nog erger vind ik die mensen die voor alles bang zijn, alsof de apocalyps voor de deur staat. Poetin! Trump! Wilders! Zo heb ik wel eens een vriendin gehad die niet kon slapen vanwege haar angst voor de kernraketten.

Laatst zag ik op Facebook de angstschreeuw van schrijfster Claudia Biegel: 'Help! Ik heb een Wildersstemmer in mijn kennissenkring. Wat te doen? In discussie gaan, contact verbreken, verrot schelden? Hoe gaan jullie hiermee om?'

Het mens schreef nog net niet dat de Derde Wereldoorlog voor de deur stond. Get a life, girl. Robert Long zong het al: Het kan nog jaren duren dus niet van dat bange. Heb je angst voor morgen? Dan moet je vandaag gaan hangen. Piedoewiepiedoewiepiedoebiedoebiedoebiedoewaaaaaaa.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden