Ivo feel good

Hij is bekend van zijn TV Show en trekt ook nog eens volle zalen in een theater als het DeLaMar. Hoe doet Ivo Niehe dat?

Om kwart over zeven hapt Ivo Niehe gretig in een Magnum-ijsje. Op tafel in de artiestenfoyer van de Schouwburg Amstelveen staan de magnetronbakjes met restjes pasta die zojuist het avondmaal vormden. Niehe: 'Pavarotti heeft ooit gezegd: Fare a l'amore va bene a la voce. De liefde bedrijven is goed voor de stem. Maar, voegde hij daaraan toe, een ijsje eten is beter.'


Ivo Niehe. Mister TV is vanavond Mister Entertainer. Voor ruim driehonderd man treedt hij op met zijn nieuwe theatershow Die avond in Parijs. Het is alweer het zevende programma waarmee hij door het land toert en waarin hij, anders dan op televisie, tamelijk in de luwte opereert. Bij de première onlangs in het DeLaMar Theater in Amsterdam was er nauwelijks pers. Daar heeft hij niet zo'n behoefte aan. Tekst in het programmaboekje: 'Het is een geweldig cadeau om dit naast het telvisiewerk te mogen doen. Want 'werk' is het niet, puur plezier des te meer.'


Plezier? Voor wie dan? Vooral voor Ivo Niehe zelf, zo luidden veel reacties destijds toen de tv-presentator in Parijs het theater in ging met zijn hommage aan chansonnier Yves Montand. En daarover vervolgens vol enthousiasme vertelde bij Pauw & Witteman. Dat werd nog een heel gedoe: veel schampere reacties in de media over de ongebreidelde zelfverheerlijking van de hobby-artiest, die overigens wel met zijn show het beroemde Théâtre Mogador (1.800 stoelen) vol kreeg.


Ivo Niehe heeft zich het plezier dat hij in het theater beleeft niet laten vergallen. Sterker nog: tot mei toert hij met Die avond in Parijs door het land en in het najaar wordt de show hernomen.


'Thuis vragen ze zich af: waarom doe je dit, naast je toch al zestigurige werkweek, waarom wil je dit? Mijn vrouw en kinderen vinden dit heel curieus. Maar iedere keer als ik het theater binnenkom, of dat nou De Speeldoos is in Baarn of Carré, en ik naar de sleutel van kleedkamer 3 vraag, geeft mij dat een enorme kick, een gevoel dat met niets te vergelijken is. Ik was 59 toen ik dit nieuwe leven ontdekte en ik ben nu 67. Straks, bij het optreden in Amstelveen zal dat gevoel weer toeslaan.'


Samen met de verslaggever rijdt Ivo Niehe in zijn acht jaar oude MG naar de Amstelveense schouwburg. Al sturend praat hij in zorgvuldig geformuleerde zinnen over zijn grote passie: het theater. 'De televisiewereld is veel zakelijker; er zijn nu al grafieken waarin je kunt lezen over hoeveel seconden een kijker weg zapt. Afgelopen zondag had de TV-Show 1,8 miljoen kijkers en ja, hier zitten straks 347 mensen. Maar dat kun je niet vergelijken: bij televisie ben je afhankelijk van alles en iedereen, in het theater alleen van jezelf.'


Bij binnenkomst in het theater doet Ivo Niehe eerst een uitvoerige soundcheck met geluidsvrouw Patricia Boogaard.


Niehe: 'Qua monitoring ben ik nog niet echt gelukkig, Patricia.'


Patricia: 'Dat komt goed. Dit is akoestisch een heel droge zaal.'


Daarna worden met technicus Mark de veranderingen in de projecties doorgenomen. Essentieel onderdeel van de voorstelling is namelijk een enorm scherm waarop foto's, filmpjes en tekeningen worden vertoond - van commentaar voorzien door de artiest zelf.


Pas als alles klopt, is er tijd om met de crew te gaan eten. Tussendoor vraagt hij aan de technicus of het zondag, als hij in Rotterdam speelt, mogelijk is af en toe Ajax-Twente te volgen. Met de intussen gearriveerde producent heeft Niehe het over de zaalbezetting tijdens de tournee. 'We gaan de 50 procent zeker halen, maar de uitdaging is 60 procent, dat zou prachtig zijn.'


Het publiek druppelt intussen binnen, in de foyers wordt vooraf een kopje koffie gedronken. Veel oudere mensen, soms met hun volwassen kinderen, maar ook stellen van middelbare leeftijd en Amstelveense chic. Ellen ten Damme is er ook, met een hippe man. En André van Duin is binnen. Beiden hebben ooit met Niehe in het theater samengewerkt.


'Nieuwsgierigheid, dat is wat ons hier brengt. Geen idee wat ons verder te wachten staat.' De heer Van Rossum bezoekt de show samen met zijn vrouw en zijn moeder van 94. De moeder: 'Ik ben fan van Ivo op televisie. Maar daar is hij altijd vrij statig, dus ik wil wel eens zien hoe hij het hier doet. Het kan meevallen en het kan tegenvallen. Misschien zeg ik na afloop wel: de koffie was goed.'


Monique, vanavond een avondje uit met vriendin Melinda, bewondert Niehe vanwege zijn talenkennis. 'Ik zag hem in De Wereld Draait Door over zijn liefde voor theater vertellen en dat enthousiasme gaf ons het laatste zetje. Daar hebben wij samen wel 45 euro voor over.'


Minder is meer, dat is het thema van Die avond in Parijs. Niehe begint als de gemoedelijke causeur die met enige zelfspot over zijn Parijse avontuur vertelt. Minder zelfbewieroking, meer nuchterheid, dat is wat de Hollander wil. Van daaruit bouwt hij zijn programma soepel op, waarbij opvalt hoe losjes hij op dat podium staat, in tegenstelling tot zijn tv-optredens, die vaak iets vormelijks hebben.


Ondersteund door een ingenieuze projectie van allerlei interessante, grappige en soms onthullende beelden, verbindt hij de actualiteit aan persoonlijke overpeinzingen. Over zijn voorliefde voor Frankrijk en vooral Parijs gaat het. Hij zingt enkele chansons en speelt piano, toont jeugdfoto's van zichzelf, zingt een lied over zijn vader die langzaam dementeert, maakt snedige opmerkingen over onze lachende premier, behandelt lichtvoetig wetenschappelijke wetenswaardigheden en komt via allerlei zijwegen tenslotte uit bij de constatering dat de wereldvrede alleen bereikt kan worden als vrouwen de macht overnemen.


Even krommen de tenen als Ivo Niehe gaat swingen: I Feel Good, inclusief schokkende heupen en schuddende billen. Maar gelukkig haalt hij zichzelf daarna onderuit door puffend en steunend te verzuchten dat hij blij is dat ze dit alles thuis niet hoeven te zien.


Maar wij hebben het wel gezien. De zaal gaat bij dat nummer trouwens behoorlijk uit zijn dak. Niehe is dan dat jongetje dat, toen hij klein was, werd afgewezen voor een auditie en bijna zestig jaar later zijn gram haalt. Hier ben ik. Hier sta ik. In het theater. En ik zing. Omdat ik dat het leukste vind dat er bestaat.


Als de show na ruim twee uur is afgelopen, spoedt hij zich naar de uitgang van de zaal om daar zo veel mogelijk mensen een hand te geven. Sommigen willen met hem op de foto, anderen bedanken hem voor de fijne avond, of vragen of hij wat minder snel wil praten. Onderwijl zingt hij Everytime I Say Goodbye. Na tien minuten komt hij de foyer binnen. In versleten spijkerbroek en simpele trui. Met een bezweet hoofd.


Moeder Van Rossum heeft genoten. 'Dit is een andere man dan op tv. Mooi, hoe hij allerlei onderwerpen aanraakt.' Voor haar zoon had het allemaal wel wat dieper gemogen, en vooral minder soft, hoewel hij het muzikaal wel oké vond. Monique heeft gelachen en een traan gelaten. 'Dat liedje over zijn vader, dat raakt je gewoon. Wat ik ook mooi vond, is dat hij er zelf zo van geniet, juist daardoor was ik er vanavond even helemaal uit.'


Niehe zelf houdt het na één biertje en wat napraten voor gezien. Morgen weer een dag. Monteren. In de televisiestudio. Hij benadrukt nog dat hij met dit theateravontuur geen cent verdient. 'Nul komma nul, of soms ook gewoon min nul komma nul. Ja, bij de televisie word ik goed betaald, en de rechten die ik verdien op mijn shows, stop ik in een spaarpot waarmee ik dit financier. Dan vind ik het mooi als Nel Oskam, de directeur van de schouwburg in Gouda, mij laatst vertelde dat 80 procent van mijn publiek nieuw is.'


Zijn tv-bekendheid draagt daaraan vanzelfsprekend bij. Er zijn ook theaters die hem juist daarom niet boeken. 'Die vinden mij die meneer van de televisie en televisie is de vijand van het theater. Dat zijn de puristen.'


In de auto, op de terugweg, komt nog even het onderwerp ijdelheid ter sprake. 'IJdel? Ja ook, natuurlijk. Alles is ijdelheid. Elk mens wil aandacht, iedereen wil een schouderklopje. Jij hebt toch ook nagedacht over wat je vandaag aantrekt voor deze bijzondere ontmoeting? Maar daar doe ik dit allemaal niet voor. Integendeel, dit is mijn tweede werkelijkheid, hier voel ik me niet bedreigd. Geen veiliger plek dan op dit podium, waar ik twee uur lang gewichtloos vrij kan zijn. Je vroeg me net wat ik dan precies voel als ik na afloop in de kleedkamer zit. Echt, ik zou het je niet kunnen zeggen. Alleen dat ik het hartstikke leuk vond, en dat ik vrijdag lekker naar Drachten mag.'


In Die avond in Parijs haalt Ivo Niehe wijsheden aan van grootheden als Oscar Wilde, Ramses Shaffy, Frans Bauer, Johan Cruijff en ook Winston Churchill. 'Het leven is een toneelstuk. Je speelt de hoofdrol, je speelt de bijrol, je bent de souffleur en ten slotte valt het doek.'


Theatercarrière

Ivo Niehe begon in 2005 met zijn activiteiten in het theater. Van Joop van den Ende kreeg hij een jaar lang carte blanche om in het toen leegstaande (oude) Nieuwe de la Mar-theater theateravonden te organiseren. Dat deed hij onder meer met acteur John Kraaijkamp en een hommage aan Gerard Reve. Daarna maakte hij tot nu toe zeven personalityshows met als titels: De Theatershow, De Nieuwe Theatershow, Theatershow nummer 3, Time-Out, De Jubileumshow, Van Amsterdam naar Parijs en nu dan Die avond in Parijs.


Die avond in Parijs is 28/3 te zien in De Lawei, Drachten en 30/3 in Oude Luxor Rotterdam. Tournee: dieavondinparijs.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden