Israël staat machteloos tegenover trotse burgers

EEN HOOP lawaai en veel vuurwerk, veel meer heeft de Israëlische aanval op Gaza van maandagavond niet opgeleverd. De Palestijnen lachen de Israëli's uit nu de onmacht van het 'machtigste leger in het Midden-Oosten' steeds duidelijker wordt....

Ferry Biedermann

Natuurlijk heerst er woede over de gewonden en over de schade die de bombardementen hebben veroorzaakt, maar de mensen zijn er ook trots op dat ze het onverslaanbare Israëlische leger opnieuw hebben weerstaan. Een paar uur nadat de Israëli's het elektriciteitsnet in Gaza hadden getroffen, gingen de lichten alweer aan. 'Onze technici zijn fantastisch', vond een inwoner, 'Israël kan ons niets maken, de schade is alweer hersteld.'

Ondanks het massaal aanvoelende karakter van de Israëlische raketaanvallen, werd er in werkelijkheid weinig schade aangericht. De raketten die de Israëli's gebruiken hebben een kleine lading. De kantoren van de Fatah-beweging en de Palestijnse Autoriteit waren al vroeg in de middag ontruimd omdat iedereen wist dat er een aanval zou komen.

Het wordt de Palestijnen steeds duidelijker dat Israël, ondanks de opgeklopte retoriek, weinig kan uitrichten tegen de burgerbevolking. De situatie is anders dan in Libanon. Er is in Gaza en op de Westelijke Jordaanoever veel meer internationaal toezicht en belangstelling van de media dan destijds in Zuid-Libanon. Een internationale vredes- of waarnemersmacht is dan ook overbodig. Die was er in Zuid-Libanon wel, in de vorm van Unifil, maar kon daar weinig doen.

Israël snijdt zich met de opzienbarende maar zinloze aanvallen opnieuw in de vingers. De geloofwaardigheid van regering en leger is in de ogen van de Palestijnen weer een stuk minder geworden. De Israëlische hoop dat een combinatie van militaire actie en economische sancties de bevolking zal dwingen te kiezen voor rust, stabiliteit en vrede, getuigt van weinig realisme. Zeker omdat die bevolking zo weinig te verliezen heeft.

Hoewel de Palestijnen een hoge prijs betalen in mensenlevens, verkeren ze politiek gezien in een riante positie. Dankzij de aanwezigheid in Palestijns gebied van enkele honderdduizenden joodse kolonisten en de soldaten die de kolonisten moeten beschermen, hebben ze een overvloed aan 'legitieme' doelen voor hun geweld. Dat geldt zeker voor de Palestijnse publieke opinie en deels ook voor de internationale gemeenschap. De kolonisten en de soldaten zijn voor hen immers bezetters. En daar beginnen de kolonisten zo langzamerhand een hoge prijs voor te betalen.

Israël heeft het wat dat betreft moeilijker. Even leek het maandag alsof de Hamas-beweging de schuld zou krijgen van de aanslag op de Israëlische bus. Wie had er in dat geval getroffen moeten worden bij de vergelding waar zoveel Israëli's om riepen? Het kabinet besloot echter dat Fatah en de Palestijnse Autoriteit schuldig waren en de helikopters konden opstijgen.

De intifada heeft de ooit zo verdeelde Palestijnen in elkaars armen gedreven. 'Wij verzetten ons nu allemaal tegen de bezetting, Hamas, Jihad, Fatah en de Palestijnse Autoriteit', zei Hamas-woordvoerder Ismail Abu Shanab na de aanslag op de bus. Hij sloot zelfs niet uit dat er wordt samengewerkt tussen Hamas en de veiligheidsdienst, ooit gezworen vijanden.

De Palestijnse Autoriteit komt zelf ook met nauwelijks verholen dreigementen aan het adres van de Israëli's. Mohammed Dahlan, hoofd van de veiligheidsdienst in Gaza, was enkele uren voordat zijn kantoor gebombardeerd werd zeer uitgesproken: 'Israël geeft ons geen vrede, wij geven Israël geen veiligheid.'

Israël kan dus wel enigszins met recht claimen dat ook de Palestijnse Autoriteit momenteel betrokken kan zijn bij aanslagen. De raketaanvallen hebben echter geen zin. Vroeger wisten de Israëli's een combinatie van subtielere, vaak nog meedogenlozere methodes aan te wenden om te reageren op geweld. De huidige regering lijkt dat vermogen niet te hebben.

De oplossing is duidelijk. De nederzettingen moeten grotendeels, zo niet geheel en al, weg uit Palestijns gebied. Het is in Israëls belang om dat via onderhandelingen te doen en niet door geweld gedwongen te worden die stap te nemen. De Israëlische terugtrekkingen onder vuur, uit Libanon in mei en uit Nablus tijdens deze intifada, worden gezien als een teken van zwakte. De Israëli's doen er beter aan zich tijdig neer te leggen bij het onvermijdelijke en nog een greintje van hun militaire reputatie te behouden.

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden