Isinbajeva is het verleiden verleerd

VAN ONZE VERSLAGGEVERMARK VAN DRIEL

LONDEN - Ze fluistert met haar lichtpaarse lippen tegen haar polsstok, als in haar beste jaren. Verleidelijke woordjes, bezweringsformules misschien. De stok is haar metgezel, een veerkrachtige handlanger, maar de laatste jaren ook steeds vaker een onbetrouwbare bondgenoot. Hij doet lang niet altijd wat Jelena Isinbajeva wil.

De 30-jarige Russische wil een derde gouden medaille. Na Athene en Peking wil ze Londen veroveren. Er staat veel op het spel. Ze kan als eerste vrouwelijke atleet een olympische drieslag maken. Het zou haar status als diva van de atletiek bezegelen.

De sprongklok telt af, van 70 seconden naar 0 seconden. Ze kan niet weg. Ze moet springen: over 4.80 meter. De lat zou haar geen angst moeten inboezemen. Ze heeft al zo vaak hoger gesprongen dan 5.00 meter, als enige vrouw. Ze heeft het wereldrecord 28 maal verbeterd, afgelopen winter voor het laatst. Het zou zo gemakkelijk moeten zijn.

Een paar jaar geleden, in haar hoogtijdagen, kende ze geen twijfel. Ze had zo veel zelfvertrouwen dat ze het gevoel had dat ze haar concurrenten met één been zou kunnen verslaan. Winnen was zo vanzelfsprekend dat het zoet van de zege haar zelfs begon tegen te staan.

'Als je wint is het alsof je de hele tijd chocola eet', zei ze eens. 'Altijd chocola. Er komt een moment waarop je dat begint te haten.'

Die weerzin tegen de winst leidde haar tijdelijke ondergang in. Bij de WK atletiek in Berlijn (2009) verspeelde ze de wereldtitel door driemaal op haar aanvangshoogte te falen.

Bij de WK indoor (2010) bleek ze opnieuw te kunnen falen. Ze moest genoegen nemen met de vierde plaats. Ze besloot prompt een pauze van een jaar in te lassen om uit te zoeken of een normaal burgerleven iets voor haar was.

Al na drie maanden sloeg de verveling toe. Elke dag was hetzelfde. Ze miste de spierpijn. Als ze in de spiegel keek, vond ze zichzelf te dik. Ze besefte dat ze niet kon leven zonder de sport waar ze als 15-jarige scholiere in de Russische stad Volvograd op was gewezen, nadat ze had ingezien dat ze als turnster geen toekomst had.

Isinbajeva besloot ook dat ze niet langer wilde samenwerken met Vitali Petrov, de voormalige coach van wereldrecordhouder polsstokhoogspringen Sergei Boebka. Van zijn belofte om haar naar een recordhoogte van 5.10 of 5.20 te brengen, was in zes jaar tijd weinig terechtgekomen. Ze wilde haar jeugdcoach Jevgeni Trofimov terug.

Ze wist dat ze hem in 2005 veel pijn had gedaan, toen ze hem verliet. Om berouw te tonen besloot ze Trofimov te benaderen op de dag dat orthodoxe christenen in Rusland om vergiffenis vragen voor hun zonden. Haar ouders waren erbij.

'Dat moment was erg moeilijk, zelfs dramatisch', vertelde ze aan de Russische staatsomroep Rai Novosti. 'Hij was als een vader voor mij. En ouders vergeven hun kinderen.'

Onder de hoede van Trofimov hervond ze haar oude vorm niet meteen. Bij de WK atletiek greep ze vorig jaar opnieuw naast de medailles. Pas afgelopen winter toonde ze iets van haar vroegere klasse. Ze kreeg haar stok in het gareel, hij vertoonde geen kuren meer. Ze werd in Istanbul wereldkampioene indoor, haar vierde titel.

Het gaf haar vertrouwen in de aanloop naar Londen, al verliep de voorbereiding allerminst vlekkeloos. In haar laatste voorbereidingswedstrijd strandde ze opnieuw op de aanvangshoogte. Bij een persconferentie van haar sponsor Li Ning tijdens de EK atletiek, waaraan ze niet meedeed, bekende ze dat ze in trainen eigenlijk geen plezier meer had. 'Ik vind alleen wedstrijden nog leuk', gaf ze schoorvoetend toe.

Een betere wedstrijd dan de Spelen is er niet. Ze weet het. Ze pakt nog wat magnesium, ze rolt de stok door haar zwarte handpalmen. Ze fluistert de geheime woordjes die ze nooit prijs heeft willen geven, ondanks de vele verzoeken van journalisten. Ze is het middelpunt van het stadion: 80.000 mensen hebben alleen oog voor haar.

Een sprong heeft ze nog om in de strijd om het goud te blijven, de laatste trofee die ze begeert. Haar afscheid heeft ze al aangekondigd.

Een laatste woordje en weg is ze: een lange aanloop, een snelle zwiep en een atletische sprong, en dan een eindeloze val in een peilloze diepte. Ze heeft de lat geraakt. Ze heeft het goud verloren aan de Amerikaanse Jennifer Suhr.

Met een zure glimlach bergt ze haar stok op. Zwijgend. Verbitterd. Een vrouw die het verleiden is verleerd.

undefined

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden