ISBN

Twaalf delen telt de romancyclus A Dance to the Music of Time van de Brit Anthony Powell, die vorig jaar maart op 94-jarige leeftijd overleed....

Cornald Maas, tot eind 2000 tv-criticus van de Volkskrant, heeft zijn bevindingen van tweeënhalf jaar beroepshalve televisiekijken gebundeld in TV.NL - Hoe de televisie mijn leven veranderde (Prometheus; fl 25,-; na 31 januari fl 31,95), Het bevat een aantal van zijn kritieken uit de Volkskrant en nieuwe beschouwingen. Uit zijn inleiding blijkt dat Maas' eindoordeel over de Nederlandse tv niet louter nergatief is. De televisie is 'in elk geval dragelijk - en soms zelfs enerverend - als je met zorg je kijkagenda samenstelt'.

In Het Haagse Bureau - 17de-eeuwse ambtenaren tussen staatsbelang en eigenbelang (Prometheus/ Bert Bakker; fl 39,50) poogt Paul Knevel, conservator van het Legermuseum in Delft, een beeld te geven van de bureaucratie op het Binnenhof in de Gouden Eeuw. Hij doet dit door optreden en gedrag te beschrijven van enkele modelambtenaren en van types als de klerk van de griffie Willem Hoppevelt, een dronkaard en onbetrouwbaar bovendien, en de 'notoir corrupte' griffier Cornelis Musch. Ook de raadspensionarissen Johan de Witt en Johan van Oldenbarnevelt passeren de revue.

De heren Campert en Mulder brachten in CaMu 2000 - Het jaaroverzicht (De Bezige Bij; fl 29,90) hun columns bijeen die dat jaar op de voorpagina van de Volkskrant stonden. De woordkoorts van Mulder en de hang naar het languissante van Campert wisselen elkaar gemoedelijk af, totdat in april Campert ineens verdwijnt. Hij is in Indonesië en verzuimt zijn columns door te seinen. De ongerustheid in het vaderland wordt door Mulder bedwongen; hij verhaalt een aantal dagen achtereen van Camperts neiging tot evasie.

Ter gelegenheid van de Nationale Gedichtendag, gisteren, verscheen Het liefste gedicht (Podium; fl 27,50). Daarin zijn de honderd liefdesgedichten opgenomen die Nederlandse en Vlaamse lezers in een informele enquête aanwezen als hun favorieten. Op de internetsites van de uitgever en van Boeknet konden zij hun voorkeur bekendmaken. De bloemlezing en de hiërarchie zijn daardoor eerder eigenzinnig dan representatief: Hans Andreus won, met 'Voor een dag van morgen', Redbad Fokkema is hekkensluiter met 'Toeverlaat'. Dichter des Vaderlands Gerrit Komrij schreef de inleiding.

'Mannen van Athene, kan het wat rustiger zijn in de rechtszaal?', riep Sokrates tijdens zijn legendarische proces. Wat daarna gebeurde, werd geboekstaafd door Xenofon, in Sokrates' verdediging: de filosoof contra de burgerij, de vermeende zedenschenner contra de hypocriete zedenmeesters. Samen met Xenofons Symposium werd de verdedigingsrede vertaald door Michiel Op de Coul (Athenaeum-Polak & Van Gennep; fl 37,50).

De Bezige Bij brengt in één worp vier dichtbundels ter wereld, alle vier van dichters die al eerder publiceerden. Erik Menkveld, in het dagelijks leven employé van Poetry International in Rotterdam, bracht zijn tweede dichtbundel uit, Schapen nu! (fl 34,90). Het titelgedicht eindigt met de regel: 'Achter de beslagen ramen/ groeit het geblaat'. In de bundel is eveneens een afdeling 'Onderwaterpaardrijles' opgenomen. Van de Rotterdamse dichter J.A. Deelder is er N.V. Verga (fl 25,-), met daarin onder meer een lofzang op Erasmus. De nieuwe bundel van Jan Baeke heet Zo is de zee (fl 37,50) en begint met de constatering dat 'poëzie geen fatsoenlijk onderzoek is'. Anneke Brassinga ten slotte zendt haar zesde bundel in het licht, Verschiet (fl 34,50). Ze bekent daarin de kat te zijn die de krullen van de trap krabt, 'het struikelblok dat me de benen breekt'.

Ook van Menno Wigman is er een nieuwe dichtbundel, Zwart als kaviaar (Bert Bakker; fl 31,95). In tamelijk vormvaste verzen doet de dichter verslag van zijn uitstapjes: naar de tandarts, naar een warenhuis op dinsdagmiddag en, even later, naar onder meer Berlijn en Heidelberg. Geen zonnige natuur, wel een begaafd melancholicus, deze Wigman. In het laatste gedicht uit de bundel maakt hij de balans op van een avondje voorlezen, op een wijze die zijn stijl kenmerkt: 'Het ging niet slecht. Slecht ging het niet.'

Jarenlang heeft de cultuurhistoricus Arnold Labrie onderzoek verricht naar het zuiverheidsideaal in de Europese cultuur van rond 1900. In de literatuur, in de kunst in bredere zin en in de maatschappelijke idealen drukt zich dan het verlangen naar zuiverheid uit en dat wordt subiet beantwoord door decadente stromingen. Bram Stokers Dracula, Thomas Manns Der Tod in Venedig en de beroemde romancyclus van Émile Zola zijn de kernmomenten voor de panoramische beschouwing die Labrie ontvouwt in Zuiverheid en decadentie - Over de grenzen van de burgerlijke cultuur in West-Europa 1870-1914 (Bert Bakker; fl 66,-).

Voor haar reeks 'De twintigste eeuw' herdrukte uitgeverij Atlas Een huis voor meneer Biswas (fl 49,90) van V.S. Naipaul, die in een voorwoord van later datum vaststelt dat deze roman uit 1961 hem het dierbaarst is.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden