Is that all there is?

Peggy Lee is dood, haar zangcarrière overspande vijf decennia. Welke omroep, welke rubriek zou gisteravond iets meer vertellen over en laten zien van de vrouw die volgens het NOS Journaal 'een van de veelzijdigste zangeressen van de afgelopen eeuw' was?...

Ik meende wel een kleine hommage te mogen verwachten van RTL Boulevard. Voor dit magazine is de wereld van de entertainment immers een A-onderwerp. Maar meer dan een foto en een paar plichtmatige zinnen kon er niet af. Daarentegen was er genereuze aandacht voor de komende theatervoorstelling waarin Jasperina de Jong leven en carrière uitbeeldt van een andere diva uit de vorige eeuw: Marlene Dietrich. Maar ja, co-presentator Albert Verlinde is dan ook de producent van die voorstelling. Zo werkt de journalistiek in deze branche.

Tweede kans: de TV show van Ivo Niehe. Een programma dat zich goed leent voor een portret. Het zou me trouwens verbazen als Ivo Niehe, die - dat moet je hem nageven - de halve wereld heeft geïnterviewd, niet een gesprek met Peggy Lee op de band heeft staan. Maar de show wordt eerder opgenomen, en hoe graag Niehe zich ook mag laten voorstaan op zijn internationale connecties, de boel te elfder ure openbreken is kennelijk een Hilversumse brug te ver.

We moesten het doen met de necrologie van het Journaal. Gelukkig had men er een aardige ingeving gehad: om Mathilde Santing te vragen wat zo bijzonder was aan Peggy Lee's zangstijl. Dat ze zo expressief zacht kon zingen, zei Santing en begon een van haar bekendste nummers voor te zingen, waarna de stem van Lee het overnam. Mooi gedaan.

In Barend & Witteman was staatssecretaris Karin Adelmund de enige gast, en er viel moeilijk aan de indruk te ontkomen dat ook zij wel had gewild dat na verloop van tijd een andere stem was ingevallen. Het was, onvermijdelijk, van haar kant een defensief gesprek. Ze heeft de afgelopen tijd tal van onderwijsvernieuwingen, die vooral uit de koker van PvdA-bewindslieden kwamen, moeten terugdraaien. Al vindt ze dat woord niet helemaal op zijn plaats. 'Ik zou het niet terugdraaien willen noemen, maar kijken naar de werkelijkheid.'

Die werkelijkheid stemt allesbehalve vrolijk. Scholen zijn blij dat het departementale korset op sommige punten minder strak wordt, maar vrezen voor nieuwe directieven en hebben nog altijd te maken met een groot tekort aan leerkrachten. Procentueel is de lesuitval groter dan de vertragingen op het spoor, memoreerde Paul Witteman fijntjes.

Maar Adelmund ziet licht aan het eind van de tunnel. Tegelijk wil ze blijven werken aan de bevordering van gelijke kansen. Grote uitdaging: 'Hoe kun je plannen zodanig ontwikkelen dat ze door scholen niet als regels worden ervaren?' Ach, laten we Peggy Lee nog maar eens opzetten: Is that all there is?

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden