Is een deadline net een sirtaki?

De Britse schrijver Douglas Adams (bekend van de bestsellerreeks The Hitchhiker's Guide to the Galaxy) zei te houden van het ruisende geluid van verstrijkende deadlines.

Yanis Varoufakis moet deze opmerking in zijn oren hebben geknoopt toen hij aan de universiteiten van Essex en Cambridge studeerde. Voor hem klinkt het echter meer als de sirtaki: een dans van links naar rechts in een steeds hoger tempo.

Tot vorig jaar was er elk kwartaal een deadline. In januari kwamen er wekelijkse deadlines, deze maand is er elke drie dagen één en in de zomer mogelijk elke dag.

Deadlines zijn de beste inspiratie voor creativiteit. Daarom kon er dinsdag aan het schier onoplosbare Griekse probleem toch weer een mouw worden gepast. Maar de creativiteit van honderd deadlines is nodig om van Griekenland weer een kredietwaardig land te maken.

Wie denkt voor het laatst de krantenkop of het televisie-item 'Beslissend overleg over Griekenland' langs te zien trekken, kan de borst natmaken. Er zullen nog vele beslissende overlegronden, inclusief ultimata, deadlines en dreigende Grexits volgen.

De permanente crisis of patstelling is ook in ieders belang. Veel van wat er nu in Brussel gebeurt, is politieke pr of spin zoals dat in deze tijd heet. Beide partijen willen hun achterban tonen dat ze telkens het onderste uit de kan halen.

Syriza, de partij van Varoufakis, zal niet de schijn willen wekken te zwichten voor de eisen van Brussel. Dijsselbloem en Merkel moeten eveneens elke deal verkopen als een uit het vuur gesleepte triomf voor Europa, hun naties en hun electoraat.

Voorlopig is het voor hen zaak dat Griekenland het water aan de lippen blijft staan. Maar iedereen waakt ervoor dat het niet hoger zal stijgen. Uiteindelijk zal er een vergelijk moeten komen. De achterban van Syriza mag dan mopperen over de toegeeflijkheid van Varoufakis, men zou nog veel meer mopperen als de minister het daadwerkelijk op een Grexit en faillissement laat aankomen.

Hetzelfde geldt voor Merkel en Dijsselbloem. Als de steun aan Griekenland zal worden beëindigd, is vijf jaar diplomatieke acrobatiek weggegooid.

En wat erger is: na een Grexit is het fundamentele probleem van de muntunie niet opgelost.

Ook daarna is de eurozone geen politieke unie met een uniform budgettair beleid. Automatisch zal een ander land het zwakste jongetje in de euroklas worden, of het nu Cyprus, Slovenië of Portugal heet.

Het is gemakkelijker als Griekenland op die positie blijft. Misschien kunnen de Grieken deze zomer een jaarlijkse nationale feestdag instellen ter viering van de 100ste deadline.

Het belangrijkste advies uit The Hitchhiker's Guide to the Galaxy is tenslotte 'Raak niet in paniek'.

Reageren?

p.dewaard@volkskrant.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden