Irak, cocaïne, maar geen schot gelost

Fotograaf Craig Walker van The Denver Post volgde 27 maanden soldaat Fisher, van rekruut tot getrouwd man..

‘Blijf schieten’, was het dringende advies dat zijn vader gaf, een Vietnam-veteraan, mocht Ian ooit in Irak in een situatie belanden waar alles verloren leek. Waar de dood lonkte voor de All American boy uit Lakewood, Colorado. ‘Trek aan die trekker tot je niet meer kan! Sterf als een held.’ Maar Ian Fisher vuurde in zijn jaartje Irak niet één kogel af in een gevecht.

Een bermbom meemaken, wat hij ook zo graag wilde toen hij in 2007 in het leger ging, was er ook niet bij. ‘Het is teleurstellend dat ik op niemand heb geschoten’, zegt hij op Camp Echo, het ‘Ritz Carlton’ van de Amerikaanse bases in Irak, tegen The Denver Post. ‘Hier heb ik zo lang voor getraind. En het grappige is dat het zó rustig en saai is.’

Het idee, de wording van dé Amerikaanse soldaat nauwgezet volgen, werd geboren toen het geweld in Irak nog op zijn hoogtepunt was. En president Bush de surge aankondigde om het tij te keren. ‘Wie zou zich nu nog bij het leger aanmelden?’, vroegen redacteuren van The Denver Post zich in 2007 nieuwsgierig af in een café. Ruim 27 maanden legde fotograaf Craig Walker de moeizame gang vast, van de schoolbanken tot de terugkeer uit Irak, van Fisher (20), een serie die maandag werd bekroond met de prestigieuze Pulitzerprijs voor fotografie.

Het is het klemmende verhaal, in beeld en woord, van een scholier die nooit zijn vaderland heeft verlaten, maar ineens van Bear Creek High School terechtkomt in het verpauperde Diwaniyah in Irak. Fisher is een van die duizenden rekruten, zegt een van zijn officieren, die zich aanmeldt ‘omdat ze het zat zijn thuis niets te zijn’. Maar eenmaal in het leger, worstelt Fisher met zijn keus. Hij wil naar een elite-eenheid (‘Ik wil vechten’) maar is daar, fysiek en mentaal, niet geschikt voor. Twintig procent van zijn peloton van 40 man, is al na acht weken weg.

Hij loopt rond met het idee het leger weer te verlaten. Helemaal als hij niet naar Irak gaat, maar een jaar wordt geplaatst in Fort Carson, nog geen uur rijden van zijn huis. Met één been zit hij in het strakke leven van de US Army. Met het andere – hij mag elk weekeinde naar huis – in het oude leven vol feesten, vriendinnen en lui rondhangen.

Als Fisher op de basis bekent dat hij cocaïne heeft gebruikt, is zijn militaire carrière bijna voorbij. ‘Ik zou zo graag een nieuw begin willen maken, of een nieuw leven beginnen’, zucht de probleemsoldaat.

Hij krijgt een laatste kans van zijn commandant. Zijn uitzending naar Irak, eind 2008, ervaart hij ook als een geschenk. Maar Irak is veranderd, de surge is een succes. Fisher, lid van een snel inzetbare eenheid, ziet weinig actie. Met de Iraki’s heeft hij niks. Bezorgd: ‘Ik wil gewoon veilig thuiskomen’.

Drie dagen na zijn terugkeer, doet hij wat hij altijd zo graag wilde in het leven: trouwen. ‘In Irak werden we erop voorbereid dat het leven na terugkeer mogelijk niet zou gaan zoals we wilden. Wel, deze droomwens kan ik al wegstrepen van mijn lijst.’

Stieven Ramdharie

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden