Introspectieve en verfijnde Galili

Dans..

Annette Embrechts

Niets vreemds, zingt Damian Rice aan het slot van Exile Within, ItzikGalili's nieuwe choreografie. De Engelse songtekst verschijnt op eenscherm: eenzelfde gewone dag. Dus beginnen de technici maar vast af tebreken, terwijl danser Edan Gorlicki de laatste restjes solo uit zijnlichaam danst: 'Just another soldier, on the road to nowhere.'

Zo is de voorstelling een uur eerder ook begonnen, met mannen die eenlaatste spot ophingen, terwijl een danseres bij het projectiescherm klaarzat als de Amie waarover Rice aan het slot zingt: 'And Amie come sit on mywall, and read me the story of O. Cause you feel it when they take it away:something unusual, something strange comes from nothing at all.'

Het ongewone, het vreemde, dat ergens wel in ieder van ons zit, ontdekje pas als iemand het weg zou nemen. In Exile Within vertaalt Galili datin dans. Met als resultaat een moeilijk te grijpen, introspectievevoorstelling, met prachtig verfijnd bewegingsmateriaal.

Danser Gorlicki probeert zich bij aanvang tevergeefs te nestelen in deschoot van de Amie-danseres maar wordt daar weggeveegd als de duistere kantdie ze vooralsnog niet wil zien.

Eerst ontkennen, dan ontdekken en toegeven is een lijn die vakerterugkomt in Exile Within. Helena Volkov zoekt, voortgedreven door haareigen (versterkte) stem, in een indrukwekkende solo naar iets dat binneningonst. Haar armen trillen in haar schouderbladen, haar nek draait onrustigrond, haar torso kantelt, haar borstkas gaat naar kniehoogte, tot ze haarbinnenste weet te vangen in een rustige golfslag.

Schouders spelen in bijna alle bewegingen een opvallende rol. Niet inhet minst door het licht dat vaak in hoge richtspots bovenop op hen valt.Schouders worden vragend opgehaald, vormen het scharnierpunt van eentollende nek of houden uitslaande armen in bedwang die van geen rust willenweten. Soms krijgen ze een tikje, soms vormen ze een steunpunt, soms stoktde adem er. Ondertussen trommelt de muziek door. Van Gavin Bryars tot JohnCage, van het Kronos Quartet tot Damian Rice. Ja die Rice, die zingend zijnhoofd aftast op zoek naar het ongewone, en dansers nu hetzelfde laat doen,maar dan met hun lijf.

Annette Embrechts

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden