TV-recensie

Intimiteit is voor vloggers kapitaal

Tv-recensie Hanna Bervoets

Het talent van Tyler Oakley zal velen zijn ontgaan, maar de vlogger heeft een onweerstaanbare aantrekkingskracht.

Vlogger Tyler Oakley. Beeld afp

Als de zesentwintigjarige Tyler Oakley bij zijn hotel aankomt, staan er twee trillende tienermeisjes voor de draaideur. Tyler slaat zijn armen om hen heen en lacht in hun telefooncamera's. Eenmaal op zijn hotelkamer verandert zijn grijns in een grimas: hij voelde zich overvallen, zegt hij. Had hij maar een permanente bodyguard.

Tyler Oakley is een ster. Dat u nog nooit van hem gehoord heeft, komt omdat u geen Amerikaanse tiener bent. Tyler is een vlogger, een YouTube-grootheid met ruim acht miljoen volgers. Zelf kende ik hem ook niet tot ik op de documentaire Snervous: Tyler Oakley stuitte - de film staat in het documentairemenu van UPC en is ook online te zien.

Tekst gaat verder onder het beeld.

We volgen Oakley op tournee, zijn show is een theatrale uitbreiding van zijn vlog: in konijnenpak rent Oakley het podium over, er is een quiz, er zijn tweets, het publiek gilt aan een stuk door. Halverwege de film brengt Oakley een bezoek aan zijn geboortedorp. Daarmee lijkt Snervous in vorm en inhoud erg op recente films over Justin Bieber en Katy Perry, alle genrekenmerken van de moderne popdocumentaire komen voorbij. Vermoeid gezicht op hotelkamer: check. Trotse moeder: check. Ontboezemingen over de keerzijde van de roem: check. Intrigerend, want Oakley is een heel ander soort ster dan Bieber of Perry. Hij danst of zingt niet, zijn talent ligt elders, en het duurde even voor ik ontdekte waar.

Aanvankelijk vond ik hem irritant: schreeuwerig en pedant. Zo'n type dat nederigheid slechts inzet om zijn eigen sterrenstatus te benadrukken: 'Ongelofelijk dat ik zó ver kwam.' Maar na de film snapte ik zijn aantrekkingskracht. In de tien jaar dat Oakley zijn vlog maakt vertelde hij over zijn anorexia, zijn angst- en paniek­stoornis en de worsteling met zijn geaardheid. Ook vertelt hij hoe hij zijn vader vergaf voor het aanvankelijk afwijzen van zijn homoseksualiteit en stelt hij ons voor aan de muzieklerares die hem van zijn eetstoornis afhielp. Dat klinkt wat larmoyant en dat is het misschien ook, maar voor menig tiener is sentimentaliteit een ­levenstijl. 'Ik herken zijn body issues totaal', zegt een fan.

Voor vloggers als Oakley is intimiteit kapitaal, hun talent is het doseren ervan; het vertellen van hun vaak nog korte levensverhaal. Het gaat niet alleen om de ontboezeming an sich, maar ook om de sfeer die ermee gepaard gaat. Vertelt een kennis mij iets intiems, dan versterkt dat onze band; ik voel me in vertrouwen genomen. Tyler Oakley neemt zijn miljoenen volgers steeds opnieuw in vertrouwen. 'Ze geloven dat ik hun vriend ben', verklaart hij. Maar: Tyler is hun vriend niet. Zijn biecht is eenrichtingsverkeer. Komen de kijkers naar zijn shows, dan mogen ze met hem op de foto, maar, bekent Oakley, alleen onder door hem bepaalde omstandigheden; zijn angst voor ongeregeldheden is een overblijfsel van zijn paniekstoornis. Zo is de moderne ster bang, theatraal, soms schreeuwerig, maar hij wordt steeds zelfverzekerder - net als de pubers die hij tegen zich aandrukt.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.