Intieme expositie zonder glitter

Om het tienjarig bestaan van zijn galerie te vieren, keerde Maurits van de Laar de rollen om. Hij vroeg 25 verzamelaars op atelierbezoek te gaan en nieuw werk te selecteren van de kunstenaars die regelmatig in zijn galerie te zien zijn....

Bij de opening van de eerste etappe, afgelopen zondag, gaf Van de Laar toe dat hij er niet helemaal gerust op was of het experiment wel een geslaagde tentoonstelling zou opleveren. De keuze van de acht particuliere en vier professionele verzamelaars - onder wie de adviseur kunstzaken van het Ministerie van Buitenlandse Zaken en een conservator van het Noord-Brabants Museum - had wel eens iets kunnen opleveren dat botst en wringt en als los zand aan elkaar hangt.

Dankzij de smaak en persoonlijkheid van Van de Laar is dat niet gebeurd en vormen de werken van de twaalf kunstenaars een mooie, harmonieuze tentoonstelling. Van de Laars galerie verhuisde vijf jaar geleden uit het centrum van Den Haag naar de luwte van een wijk waar Chinese ondernemers en kunstenaarsinitiatieven voor levendigheid zorgen. Deze omgeving zonder glitter past bij het werk dat Van de Laar bijeenbrengt van gestaag werkende kunstenaars buiten de schijnwerpers van vluchtige modes.

Deze eerste jubileumtentoonstelling toont een voorkeur voor kunstenaars die abstractie en figuratie samenbrengen in een persoonlijke beeldtaal. Zoals Christie van der Haak die in haar helder gekleurde geometrische composities ruimte schept voor doorkijkjes naar landschappelijke elementen. Landschap en natuur vormen de bronnen van inspiratie voor de schilderijen en tekeningen van Nour-Eddine Jarram (1956) in combinatie met geheimzinnige tekens en beelden die een keten van persoonlijke associaties bij de kijker losmaken. Dubbelzinnigheid kenmerkt ook de objecten van Ingrid van der Hoeven, die de hardheid van aardewerk uitstralen en pas bij aanraking prijsgeven dat ze gemaakt zijn van het zachte, warme materiaal van geperst hout.

Het handschrift van de tekenaar is opvallend aanwezig op de tentoonstelling. In de kleine potloodtekeningen van Jos van der Sommen (1961) die alledaagse voorwerpen combineert met surrealistische elementen, maar ook in het grote schilderij van Henk Speth (1954). Met afwisselende lijnen en spetters in groen, rood en zwart schept hij het beeld van een buitenaards landschap dat bij nader inzien net zo goed een uitvergroot menselijk orgaan zou kunnen zijn.

De humor en directheid van de portretten die Roeland Zijlstra in India met inkt en aquarel heeft gemaakt, lijken minder thuis te horen binnen de sfeer van de expositie die overwegend intiem en verinnerlijkt is. Maar door zijn lichte toets past hij toch wonderwel in een tentoonstelling die onmiskenbaar door liefhebbers is samengesteld.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden