Interessantdoenerig geleuter van Amatmoekrim over IJmuiden

De ingezonden brieven van 8 augustus.

De vuurtoren van IJmuiden. Beeld ANP

Brief van de dag: Amatmoekrim en IJmuiden

Ik weet dat je mensen die dingen zeggen als: 'Hollanders kunnen geen kinderen opvoeden' niet serieus moet nemen maar ik kan het toch niet laten om even te reageren op de onzin die Karin Amatmoekrim in de Volkskrant (V, 4 augustus) uitkraamde.

Ik woon mijn hele leven al in Zeewijk en vind het een belediging aan de mensen die er wonen om deze wijk en IJmuiden een 'afvoerputje' te noemen. Het is een doodnormale wijk zoals er honderden zijn in Nederland, niet beter en niet slechter.

Er wonen vervelende mensen en leuke mensen, Nederlanders en buitenlanders en er zijn praktisch geen grote problemen zoals in sommige wijken in de grote steden.

Toen ik van de (Zeewijkse) lagere school ging, gingen er meerdere mensen uit de klas naar het vwo, de havo, de mavo en de lts. Net als overal. Mensen die er al generaties wonen bestaan hier domweg niet of ze moeten in plaggenhutten in de duinen hebben gewoond, de wijk is nog geen 50 jaar oud..

Ik snap wel dat het een goed verhaal is: 'meisje uit achterstandswijk gaat naar gymnasium!', alleen is het interessantdoenerig geleuter wat geen hout snijdt. Nu hou ik erover op want ik moet weer vroeg op om garnalen te pellen.

Mark Sassen, IJmuiden (Zeewijk)

Voetbal en politie

De politie en ik zijn het zat! De politie de grote inzet bij voetbal en ik het gezeur daarover. De inzet bedraagt volgens de Volkskrant 300 duizend manuren per jaar.

Dat klinkt veel, maar om dit cijfer even in perspectief te plaatsen: we hebben circa 50 duizend fte operationele sterkte aan politie in Nederland. Uitgaand van 1.500 manuren per jaar (een agent is ook wel eens ziek, op vakantie of op schietles), kom ik op 75 miljoen beschikbare manuren per jaar. Die grote inzet bij voetbal bedraagt dus 0,4 procent van de beschikbare politiecapaciteit; de overige 99,6 procent is voor andere belangrijke taken. Aan voetbalwedstrijden besteedt de gemiddelde agent minder dan één dag per jaar.

Pim van Bokhoven, Utrecht

6 augustus: Politie grijpt in bij rellen tussen fans van Vitesse en Southampton. Beeld Novum RegioFoto

Voetbal en politie (2)

Tot begin van de jaren zestig woonde ik in Betondorp in een straat dicht achter de Middenweg, dus ook niet ver van het Ajax-stadion (voor degenen die het niet weten: het stadion lag destijds nog in de Watergraafsmeer).

Bij thuiswedstrijden zag je duizenden mensen (voornamelijk mannen) zich over het trottoir van de Middenweg vanuit andere buurten richting stadion begeven en na afloop van de wedstrijd gingen ze dezelfde weg en in dezelfde aantallen terug. De tram, lijn 9, voerde ook horden voetballiefhebbers aan en af.

Niets aan de hand. Opstootjes waren er niet, het kwam gewoonweg niet in de hoofden van de mensen op!

In de naoorlogse jaren nam het autobezit geleidelijk toe, met als gevolg, dat steeds meer supporters per auto naar het stadion kwamen. Toen was het wèl nodig, dat de politie aanwezig was, niet vanwege onrust, maar eenvoudig om het verkeer letterlijk in goede banen te leiden, de straten rondom ons huis werden in toenemende mate parkeerterrein en dat vroeg om de nodige regulering. Maar ook daarbij geen wanklanken, hooguit van een automobilist, die een andere straat in wilde, dan de agent ter plaatse hem wees.

Tegenwoordig heeft de politie een andere taak toegewezen gekregen: orde houden, vaak met de grootste moeite. Wanneer is het begonnen, dat zogenaamde voetballiefhebbers hun extase niet meer zochten in het volgen van de wedstrijd, maar in het rotzooi trappen?

Vanaf het begin is daar niet adequaat op gereageerd, noch door de politie, noch door de clubbesturen. Als van meet af aan dit hooliganisme stevig de kop was ingedrukt, was optreden van politie en ME niet nodig geweest in die mate als nu helaas het geval is.

R. Bohlmeijer, Brummen

Voetbal en politie (3)

De voorgenomen actie van voetbalfans in Den Haag onder de leus: 'Wij geen wedstrijd, hun geen staking' betekent goed nieuws: er is toch nog een einde gekomen aan het wij/zij-denken in Nederland!

Rita Vermeulen, Nieuwegein

Geert Mak in Friesland

De heer Kooijmans verwijt Geert Mak selectief geheugenverlies. (O&D, 4 augustus) Laat ik me beperken tot de rust en de ruimte en de nieuwe weg naar Dokkum even buiten beschouwing laten. Als ik even meekijk vanaf het terras van de heer Kooijmans dan zie ik een troosteloos productieweiland waarop geen kievit of grutto nog kan leven.

Ik zie even geen luierende koeien, wel veel condensstrepen aan de blauwe hemel. Ik hoor mussen bij hem in de tuin, niet typisch weidevogels. Het ruisende riet is niet meer dan een zoompje aan de vaart. De heer Kooijmans mag daar van mij blij mee zijn. Dat hij kennelijk, anders dan Mak, niet weet wat er ontbreekt, komt mogelijk doordat hij het al niet meer heeft meegemaakt.

Misschien ontkent of bagatelliseert hij het ontbrekende ook gewoon, dat komt tamelijk veel voor. Dan is het toch ook weer iets met geheugen. Geert Mak blijft natuurlijk volledig gelijk hebben als hij vanuit zijn geheugen wijst op wat er ontbreekt in het landschap.

Veel mensen zijn blij met een (bijna)kunststof grasmat voor de deur, een horizon met opkomende zon en, als er even niet gemaaid of stront uitgereden wordt, stilte, heel veel doodse stilte. Dan zit je natuurlijk goed in Wommels (Fryslân) tegenwoordig.

Jigt de Groot, Leeuwarden

Geert Mak in Friesland (2)

Geert Maks analyse (V-Zomer, 1 augustus) is helemaal juist. Sinds 2005 pendelen mijn vriendin en ik tussen Amsterdam en Friesland.

De afname van de (weide)vogels verliep geleidelijk. Waar wij vroeger grutto's, kieviten, (regen)wulpen, tapuiten, witgatjes, groenpootruiters, houtsnippen, tureluurs en veldleeuweriken hoorden en zagen, is het deze zomer akelig stil op het platteland.

Een lichtpunt: in het bosje bij de vaart nestelden deze zomer een rans-uilenpaartje met drie uilskuikens. Totdat ook deze om te huilen zo prachtige vogels het veld moeten ruimen.

De heer Kooijmans mag dan Mak belachelijk maken, jubelen over het zo langzamerhand tot cliché verworden 'rust en ruimte', maar hij verzuimt om werkelijk te lezen, te luisteren en te kijken.

Elisabeth Mees, Ried

Vluchtelingen op Leros

Helaas vergat u in het verhaal over de vluchtelingen op Kos (Ten eerste, 7 augustus) het eiland Leros, iets boven Kos, te noemen. Slechts 53 vierkante kilometer groot, met 8.000 inwoners komt daar hetzelfde aantal vluchtelingen aan als op Kos.

Op Leros houdt het handjevol vrijwilligers van Leros Solidarity Network zich nog net staande, al is het met de rug tegen de muur.

Waar is het Rode Kruis? Waar is de vluchtelingenorganisatie van de VN? Hoewel: een vertegenwoordiger van de VN hulporganisatie is op Leros geweest. Eén dag. Er werd aan de vluchtelingen die er toen waren verteld wat hun rechten waren. En dat was dat.

Sity Wallis de Vries, Platanos/Leros

Alphen aan den Rijn

In de Verenigde Staten opereert de overheid op afstand en heerst de persoonlijke aansprakelijkheid. Een te hete beker koffie kan een schadevergoeding van vele miljoenen tot gevolg hebben.

Zo niet in Nederland; de overheid wordt geacht alles te controleren en goed te keuren, waarna de schadeveroorzakers grotendeels zijn gevrijwaard. Dan kom je weg met een paar duizend euro als 'eerste hulp' van de veroorzaker en direct verantwoordelijke aan de getroffenen, die hun bezit verloren hebben zien gaan, en hun bron van inkomsten.

Maar die Nederlandse overheid verzaakt haar plicht: gemeenten hebben geen menskracht om effectief te controleren, inspecties zijn of geprivatiseerd of uitgekleed - er is nog slechts papieren controle.

En waar dit toe leidt, zien we in Alphen. Een leek kan zien dat die operatie volstrekt onbeholpen was, en het is schandalig dat de omgeving voor het begin van de operatie niet werd ontruimd.

In Nederland willen wij geen 'claimcultuur' zoals in de Verenigde Staten. Toch zal die er komen, nu de overheid afwezig is geworden. De dreiging van enorme claims zal noodzakelijk zijn om leven en bezit van burgers te beschermen tegen ondoordachte operaties met vreselijke gevolgen en tegen een falende overheid.

Pas als bedrijven, overheden en hun verzekeraars enorme financiële risico's lopen als het fout gaat, zal het veiligheidsbewustzijn toenemen naar het niveau van de Verenigde Staten en het Verenigd Koninkrijk. En vanzelfsprekend dient het gemeentebestuur van Alphen aan de Rijn, de burgemeester voorop, af te treden. En nog vanzelfsprekender is het dat op dit moment de veroorzakers van de ramp niet weg mogen komen met een fooi van een paar duizend euro als eerste hulp.

Henk van den Berg, Heerjansdam

Toeschouwers op 4 augustus, de dag na de ramp met een deel van de Julianabrug in Alphen aan den Rijn. Beeld Julius Schrank

Alphen aan den Rijn

Ik ben een zeiler die jaarlijks gebruik maakt van de 'Staande Mastroute' (route door Nederland voor schepen met een bepaalde hoogte). Door het ongeval in Alphen zijn alle gebruikers van deze route ernstig getroffen. Het verbaast mij, dat tot op vandaag er bij de stremmingen voor de scheepvaart op internet, niets vermeld wordt! Ook in de dagbladen is dit onderbelicht. De gebruikers van deze route zullen over zee moeten om het zuidelijk of noordelijk deel van Nederland te bereiken. Dit zal op menig schip flink wat stress geven. Als de stremming een autoroute had betroffen, was iedereen via radio etc. binnen een uur geïnformeerd over de eventuele alternatieven.

Henk den Hartog, Watergang

Seksrabbijn

Hygiëne kan verschillen, ik wens de Seksrabbijn smakelijk eten (V 5 augustus). Zelf was ik mijn appeltje liever voordat ik het in de mond neem.

Maar De Dame is er met haar haren bijgesleept. Ja, in pornofilmpjes (95 procent pijpen tegenover 5 procent beffen) wordt haar hoofd - het maakt niet uit welk hoofd - door de pornoman gebruikt om in te masturberen. En het wordt steeds hardhandiger.

Niet in het echt doen doen hoor jongens, daar houden de meeste meisjes niet van. Gewoon lekker achterover leunen en genieten, dáár ligt de overgave. Maar misschien was de Sexrabbijn boos vanwege dat wc-papier tussen zijn tanden?

Anna Haas, Den Haag

Van der Steur versus Maat

De heer Van der Steur verwijt prof. Maat dat hij 'onnodig grievend heeft gehandeld naar nabestaanden' (Ten eerste, 5 augustus).

Dat is complete onzin. Ik ken de heer Maat sinds de jaren zeventig van de vorige eeuw, toen wij beiden bij de medische faculteit van de Leidse Universiteit werkten. Ik kan u verzekeren dat hij niet grievend is, maar eerder een nobel en eerlijk mens. De heer Van der Steur ken ik niet, alleen als minister. Wel weet ik dat hij woont in een kasteel in Warmond. Een kasteelheer dus. Het zou de heer Van der Steur sieren als hij eens afreisde naar Maastricht, waar prof. Maat tegenwoordig woont, met een flesje wijn voor de heer Maat en een bosje bloemen voor zijn echtgenote, om hem zijn oprechte excuses aan te bieden, zoals het een heer van stand betaamt.

Piet Cambier, Leiden

Max Pam en vakantie

Vaak ben ik het met Max Pam hartgrondig eens. In zijn column (O&D, 5 augustus) echter slaat hij de plank volledig mis: vakantie voor de gewone man zou een uitvinding zijn van de Nazi's. Die verheerlijkten immers het natuurleven.

Zelfs de onder Hitler aangelegde Autobahnen worden er voor de zoveelste maal bijgehaald. Hoeveel wegdek uit de dertiger jaren ligt er nu eigenlij nog in Duitsland? Dat Pam zich op voorhand voor dit argument verontschuldigt neemt niet weg dat het, vanuit Europees perspectief gezien, onjuist is.

In Frankrij bijvoorbeeld voerde het socialistische kabinet van Léon Blum, aangetreden in 1936, de doorbetaalde vakantie voor de arbeiders in. Op een beroemde foto van Henri Cartier-Bresson zie je ze daarvan genieten: aan de Marne, want voor het buitenland hadden gewone mensen nog geen geld. Evenals de vrije zaterdag geldt de zomervakantie als een verworvenheid van de arbeidersbeweging.

Pieter Spierenburg, Amsterdam

Klimaatplan Obama

Net als in het NOS-Journaal wordt ook door de Volkskrant (Ten Eerste, 4 augustus) het klimaatplan van Obama breed uitgemeten.

Hoe groot is het Amerikaanse probleem als wordt gecorrigeerd voor per capita uitstoot? Obama vindt de Amerikaanse uitstoot van 17 ton per capita te veel, maar zo'n score is een schijntje voor het Koninkrijk der Nederlanden. De voormalige Nederlandse Antillen staan namelijk al decennia met een uitstoot van ongeveer 31 ton per capita in de top 5 mondiale CO2 -itstoot, aldus de US Department of Energy.

Dit als gevolg van een nare erfenis die het eiland Curaçao medio jaren tachtig in de maag kreeg gesplitst door de Koninklijke Shell en de Koninkrijksregering: de Isla. Naast CO2 breekt deze olieraffinaderij nog tal van andere uitstootrecords zoals die van bijvoorbeeld zwaveldioxide en fijnstof. Hierdoor moeten jaarlijks duizenden mensen onder de rook een beroep doen op de gezondheidszorg en zijn er minimaal 18 vroegtijdige doden per jaar te betreuren, aldus onderzoeksbureau EcoRYS.

Arjan Linthorst, bestuurslid Stichting Schoon Milieu Op Curaçao.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden