Intens drama, prachtig gefilmd

Het is voelbaar en aangrijpend duidelijk dat deze verliefdheid tussen Dickens en Ternan niet mag worden benoemd.

DRAMA

Regie Ralph Fiennes

Met Felicity Jones, Ralph Fiennes, Kristin Scott Thomas, John Kavanagh, Tom Attwood

In 18 zalen

3 sterren

'U komt emotioneel en verward over. Alsof een deel van u afwezig is.' Ellen Ternan, docente drama op een chique Britse jongenschool ontkent dat er iets aan de hand is, maar de dominee heeft gelijk: constant is ze met haar gedachten ergens anders. The Invisible Woman maakt al snel duidelijk wat Ternans geheim is: terwijl ze met haar leerlingen een toneelstuk van Charles Dickens repeteert of over het strand jakkert, zien we in lange flashbacks hoe ze Dickens persoonlijk leerde kennen en diens geheime minnares werd.


The Invisible Woman is gebaseerd op het gelijknamige boek van Claire Tomalin, over de geheime verhouding die Ternan van 1857 tot Dickens' dood in 1870 met hem had. Ternan leerde de 27 jaar oudere Dickens kennen toen zij een bijrolletje kreeg in een van zijn theaterproducties.


Samen met haar zussen en moeder (in de film voortreffelijk gespeeld door Kristin Scott Thomas) stond ze al sinds haar 3de op de planken, terwijl ze eigenlijk nauwelijks acteertalent had. Tegen de tijd dat ze dit in de film beseft, heeft de ongelukkig getrouwde Dickens al zijn oog op haar laten vallen.


Actrice Felicity Jones is als Ellen Ternan een genot - niet alleen vanwege haar intense, gloedvolle oogopslag, maar ook omdat ze de tragische transformatie van idolaat bakvisje tot achtergebleven maîtresse erg geloofwaardig neerzet.


Tegenspeler Ralph Fiennes, die ook de kundige regie voerde, is eveneens op dreef. Hij vertolkt de sterauteur overtuigend als een innemende, scherpzinnige man die ook zijn trieste kanten heeft. Het belangrijkste: in de scènes waarin Dickens en Ternan bijna-maar-nog-net-niet iets met elkaar hebben, vinden Fiennes en Jones precies de juiste onderhuidse spanning. The Invisible Woman maakt het voelbaar en aangrijpend, zo'n verliefdheid die niet mag worden benoemd.


Toch is dat net niet genoeg. Nadat de affaire bekend is geworden, verliest The Invisible Woman veel van zijn oorspronkelijke intensiteit en dreigt het herhaaldelijk een formulefilm te worden. Dan wreekt het zich ook dat Ternans karakter nogal grof is neergezet en je eigenlijk weinig méér weet dan dat ze Dickens' werk als geen ander begrijpt en dat ze bij een strandwandeling van stevig doorstappen houdt.


Gelukkig blijft Rob Hardy's camerawerk prikkelen: menig shot ziet er met zijn uitgewogen composities en kleurgebruik uit als een laat 19de-eeuws tableau, zonder dat de romantiek of nostalgie er te dik bovenop komt te liggen.


Sommige scènes zijn op zichzelf staande kunststukjes, zoals de lange, ononderbroken opname waarin Ternan en Dickens een paardenrace bezoeken en de paarden als een veeg kleuren voorbij razen. Op zulke momenten is The Invisible Woman om in te lijsten zo mooi.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.