Instrumental * * * *

Stephen Shropshires nieuwe stuk 'Now I Lay me Down' toont zijn elegant gymnastische dansstijl.

Stadsschouwburg Groningen. Instrumental door Noord Nederlandse Dans, 21/10. Tournee t/m 29/1. noordnederlandsedans.nl


Hij beschrijft zijn leven, van geboorte en liefde tot (toekomstige) dood - nogal doorsnee - maar doet dat zo pakkend dat je naar hem blijft luisteren en kijken. De 38-jarige, Amerikaanse beat poet Derrick C. Brown is op uitnodiging van Noord Nederlandse Dans centrale gast in de dansvoorstelling Instrumental.


Tijdens het laatste stuk van de triple bill, getiteld Strange Light, declameert hij met zuigende werking zijn gedicht, op een stoel onder een eenzaam peertje. Hij vergelijkt het zien van het levenslicht met 'het schijnsel van een goedkoop kerstboomlampje' en de gaten in zijn jeugdbroeken met 'een adventskalender'. Zo vat hij in ruim een half uur zijn jongensleven kernachtig samen.


Logisch dat artistiek leider Stephen Shropshire in zijn choreografie op deze performance vooral de mannen uit het ensemble een podium geeft. Hij volgt daarbij (soms te) trouw de levenslijn die Brown schildert: bij de jeugdjaren wordt een danser gemangeld door pestende leeftijdgenoten, tijdens de ontmoeting met Browns grote liefde Margaret gaat een danser letterlijk plat voor een dame.


Strange Light is niet Shropshires sterkste choreografie: dienstbaar aan Brown en bij vlagen illustratief, met gebarentaal zoals een duim in de mond of vingers in de vorm van een kloppend hart.


Maar het goed leesbare ensemblestuk voor twaalf dansers op blote voeten werkt wel, in combinatie met de eigenzinnige performance van Brown en de sfeervolle livemuziek op viool, cello, keyboard en percussie (nieuw gecomponeerd door Emily Wells en Timmy Straw).


Shropshire bewijst met Strange Light vooral zijn neus voor muziek en stempoëzie, zoals eerder ook in zijn samenwerking met componist Anne Parlevliet en zangeres Nynke Laverman.


Shropshires andere nieuwe stuk Now I Lay me Down, op de cellosolo World to Come van David Lang (live vertolkt door de getalenteerde celliste Daniëlle Buizer), toont sterker zijn elegant gymnastische dansstijl. De terugkerende spagaat is nooit klassiek gespreid, maar spat eerder van een rekstok. Onder de filmprojectie van een dynamische wolkenlucht, op een schuin plafondscherm, zoeken de dansers elkaar op in wisselende formaties. Soms solo, vaak in duet en een enkele keer in kwartet of meer.


Vooral de duetten zijn sterk: met golvende torso's, acrobatische flipovers en telescopische benen. Celliste Buizer zorgt voor een stevige bodem door met haar instrument krachtig in 'gesprek' te gaan met drie gesampelde tegenstemmen (van haar eigen spel).


Gastchoreograaf Emanuel Gat complementeert Instrumental met een donker en sober vrouwenduet, gedanst door Aimée Lagrange en Kim Kohlmann (ook in Now I Lay me Down sterk in lijnvoering). Gat voorziet zelf zijn choreografie van een weinig verrassende compositie met schurend metaal. Maar choreografisch valt Time Touching Themes wel op door de poses, de tikjes en het handjeklap waarmee de danseressen elkaar omzeilen en tegelijkertijd ontregelen.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.