InterviewsLichtpuntjes uit de lockdown

Inspiratie uit de coronacrisis: lekker een hele dag bezig met het versnipperen van snoeiafval

Zaterdag gaat het land weer een stuk verder open. Behalve zwaar was de lockdown ook inspirerend. ‘Een maximum aantal mensen in huis, die regel werkte voor mij bevrijdend.’

Installateur Wouter Willems kwam erachter dat hij beter gedijt in kleinere groepen. Beeld  Raymond Rutting / de Volkskrant
Installateur Wouter Willems kwam erachter dat hij beter gedijt in kleinere groepen.Beeld Raymond Rutting / de Volkskrant

Wouter Willems (27), installatiemonteur, Leiden

In een klap zag zijn agenda er vrijwel blanco uit. Geen baan van 32 uur per week meer in de sportschool, geen bioscoopavondjes, geen twee keer in de week voetbal. ‘Van het ene op het andere moment had ik gewoon niks meer te doen.’

Er kwamen nieuwe dingen op zijn pad. Normaal bracht hij de zaterdag door op de voetbalclub. Nu stelden hij en enkele vrienden zich ten doel om elke zaterdag iets anders te doen. Kijken wat er allemaal kan in de lockdown. Ze gingen trainen voor een marathon, paaldansen, boulderen, midgetgolfen en deden aan yoga en padel.

Maar corona was ook leerzaam op een fundamenteler punt. Willems kwam erachter dat hij beter gedijt in kleinere dan grote groepen. ‘Een maximum aantal mensen in huis, die regel werkte voor mij bevrijdend. Ik heb anders de controle niet. Ik ben erachter gekomen dat mijn vroegere drank- en drugsgebruik juist op die avonden escaleerde.’ Hij kickte al eerder af, de maar diepere inzichten kwamen tijdens de lockdown. Hij verkiest nu het individuele gesprek, een intieme sfeer.

De voetbalkleedkamer, met harde muziek, door elkaar heen schreeuwende teamgenoten: het hoeft van hem niet meer zo. Terwijl hij vroeger dacht dat hij het leuk vond. Ook koos hij een nieuw beroep: Willems is nu installatiemonteur. ‘Ik denk dat dit een periode is waarin ik meer dan ooit op mezelf gereflecteerd heb.’

Sander van den Eijnden (63), voorzitter College van Bestuur Hogeschool Leiden

‘Het maakt uit in welk deel van je leven je zit, als zo’n pandemie je overkomt’, zegt Sander van den Eijnden. ‘Op je achttiende heb je nog anderen nodig om te definiëren wie je zelf bent. Voor een zestiger die al veertig jaar in pak naar kantoor gaat, is dat anders.’

Van veel mensen hoorde hij dat de digitale vergaderingen en ontmoetingen hen zwaar vielen. Zijn eigen ervaring is anders: hij merkte dat in de nieuwe gespreksomgeving collega’s aan bod kwamen die je anders veel minder hoort. En die dat ook bij hem meldden.

Doordat iedereen op dezelfde manier en even groot in beeld was, zijn hand moest opsteken en het microfoontje aan moest zetten, werd het gesprek in bepaalde opzichten gelijker. Zo ontdekte hij de ‘democratisering van het gesprek’. Wat de opgeleide pedagoog deed inzien hoe blokkerend normale sociale interactie kan zijn. ‘Er zijn mensen die geen kinderen hebben, niet op vakantie gaan en andere problemen hebben dan die dakkapel. En die dus minder goed meekomen in gesprekken op het werk.’

Met deze ‘formatieve’ ervaring op zak ‘kan ik wat meer aandacht besteden aan deze mechanismen. Andere mensen gaan op een cursus om hun eigen vooroordelen onder ogen te zien. Ik heb dit inzicht achter een schermpje opgedaan.’

Eva Hageman (27), docent Nederlands, Amsterdam

Voorheen leefde Eva Hageman voor het weekend. Zonde, denkt ze nu. Het strikte onderscheid tussen week en weekeinde zorgt ervoor dat de tijd voorbij vliegt. Paradoxaal genoeg is Hageman pas gaan nadenken over hoe ze haar tijd benut, toen ze het in overvloed kreeg.

‘Ik merk dat ik het heel goed naar mijn zin heb met de mensen die nu in mijn leven zijn’, zegt ze. Daar hoort ook bij dat sommige vriendschappen minder hecht bleken dan verwacht. En een liefdesrelatie mag wat haar betreft op de lange baan. ‘Nu woon ik samen met mijn beste vriendin. Het is heerlijk om te merken dat ik eigenlijk een heel tevreden iemand ben. Daar was ik me in alle drukte nooit zo van bewust.’

Het leven mag van haar eenvoudiger blijven. Een jaar lang geen kleren kopen? Ze had er geen moeite mee. Haar ouders verhuisden onlangs naar het platteland. Een hele dag besteedden ze aan het versnipperen van snoeiafval. Nooit gedacht dat dat een leuke bezigheid kon zijn. Ze glundert. ‘Een van de mooiste moment tijdens corona was dat ik samen met mijn vader, de kersverse boer, op klompen in de regen bomen heb staan planten.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden