Innemend duo brengt het beste in elkaar naar boven

MUZIEK Lyle Lovett & John Hiatt * * * *..

amsterdam ‘John, als ik het goed heb, was jouw eerste Europese optreden hier in Paradiso, klopt dat?’

‘Dat is correct, Lyle. In 1979. Leuk dat je het vraagt.’

Het eerste liedje is nog niet gespeeld, maar de manier waarop de twee Amerikaanse vijftigers op het podium droogjes wat beleefdheden uitwisselen, is alvast innemend. Ze zitten er ook zo heerlijk kneuterig bij: allebei met gitaar op een stoel, allebei met een tafeltje naast zich.

Lyle Lovett (1957) en John Hiatt (1952) zijn niet alleen twee van de intelligentste Amerikaanse songwriters van hun generatie, maar ook goede vrienden met een goed gevoel voor humor.

Wanneer Hiatt een krachtige vertolking van Drive South inzet, weet je: dit wordt een mooie avond. Het concept (om beurten een liedje, met tussendoor wat verhaaltjes en gebbetjes) is even simpel als doeltreffend. Hiatt levert elementen uit rock en blues, Lovett meer country met snufjes jazz en soul.

De vraag is: waren die dialogen en grapjes allemaal ingestudeerd? Sommige ongetwijfeld wel. De reizende duo-voorstelling loopt (met onderbrekingen) al sinds 2008. Sindsdien hebben zich vast en zeker grappen en een-tweetjes gevormd die elke avond terugkomen.

Maar woordelijk uitgeschreven en ingestudeerd, zoals de lolligheden van James Taylor? Dat lijkt onwaarschijnlijk. Lovett en Hiatt becommentarieerden elkaars liedjes, stelden elkaar vragen (vooral Lovett wierp zich op als interviewer) en praatten vervolgens gewiekst naar het volgende lied toe, en dat terwijl de setlist niet elke avond identiek is.

De spontaniteit die de voorstelling ademde, was óf tamelijk echt, óf heel erg goed geacteerd, en de liedjes werden voortreffelijk gespeeld en gezongen. Hiatts schitterende Lipstick Sunset, Lovetts bijzonder geestige en soulvolle Her First Mistake; de hoogtepunten waren talrijk. Lovett en Hiatt leken werkelijk het beste in elkaar naar boven te brengen.

Naarmate de avond vorderde, speelden ze vaker mee in elkaars liedjes, met een begeesterde duo-uitvoering van Hiatts Thing Called Love als climax. Maar misschien waren de sololiedjes wel het mooist, al was het maar omdat de ander dan oprecht bewonderend zat te kijken en luisteren.

Menno Pot

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden