Inmiddels weten mijn kinderen meer dan ik

Ik ben inmiddels op het punt aanbeland dat mijn kinderen meer weten dan ik. Ik weet niet of het onderwijs tegenwoordig beter is, of mijn kinderen nou zo slim zijn of ik nou zo dom (ik denk het laatste), maar het is een feit dat zij mij constant moeten bijpraten over zaken als rekenen, taal, topo en filosofie.

'Mama, als ik zeg: 'Ik lieg nu', lieg ik dan?', vraagt mijn zoon na school lachend en kijkt me aan met grote blauwe hangogen. Waarop ik fysieke pijn aan mijn hersens krijg, ook als hij me probeert uit te leggen hoe het zit.

De enige keer dat ik ze kan corrigeren, is als ze zeggen: 'Hij is groter dan mij.' Dan roep ik snel: 'IK! Je moet zeggen: dan IK!', want dat is mijn moment, dat is pakken wat je pakken kan. Dan weet ik heel eventjes meer dan zij.

Enfin, mijn zoon kwam van school met een YouTubefilmpje. Vroeger kwam je thuis met een zelfgeknutselde koffiefilterhouder of een gekleide asbak, nu zegt je kind: 'Ik moet je thuis even iets op YouTube laten zien.'

We bekeken het filmpje, Star Size Comparison 2. Eerst zag je alle planeten op volgorde van grootte voorbijkomen. Dan werd er uitgezoomd naar het Melkwegstelsel. Vervolgens zoomden ze uit naar alle Melkwegstelsels, een soort spinnenweb. Dat werd ook weer een stip: het heelal. En dan zoomden ze uit en tegen die tijd voelde ik me alsof ik te lang in die zwiepende piratenboot in de Efteling gezeten had, naar nog meer heelallen. Het multiversum noemden ze dat, wie weet bestond het, en daar draaide ons heelal in mee als een klein bolletje.

'Wooooooooh', zei ik tegen mijn zoon. Hij keek me trots aan. We bekeken het filmpje nog eens.

'Wat is een lichtjaar?', vroeg mijn dochter. 'Dat... dat is hoe snel het licht...', probeerde ik. Mijn zoon onderbrak me en legde het kort en bondig uit.

Hoewel mijn zoon beter begreep wat een lichtjaar was dan ik, had ik het gevoel dat we iets deelden. Het gevoel 'ik ben een nutteloos stipje op een nutteloos stipje dat op zich ook weer een nutteloos stipje is in een nutteloze groep stipjes die samen het universum vormen en misschien is er ook nog een multiversum'. Maar ook het minder duidelijk te verwoorden gevoel 'ik vind dit best heftig en ik krijg er een raar gevoel van'.

's Avonds laat zei mijn man: 'Zullen we dat filmpje van het multiversum nog een keer bekijken?'

'Nee', zei ik, 'dan kan ik niet slapen.'

Mijn zoon zei de volgende ochtend dat hij dat filmpje ook niet voor het slapengaan zou willen zien.

Wat betreft ons brein liggen we lichtjaren uit elkaar, maar onze gevoelens lijken nog op elkaar.