Inktzwart en troostend tegelijk

Ingetogen enscenering in een fraai, laag tempo.

KARIN VERAART

Regie: Alize Zandwijk. Tekst: Dea Loher

Door Theater Bremen in coproductie met Ro Theater. Rotterdamse Schouwburg, 7/11

De dood ruikt er naar sinaasappels. In de platanen wonen drugsdealers die voorbijgangers op het hoofd spuwen of bepissen. Verder zijn er cafés, kantoren, een bingohal en leven er een hoop arme en eenzame mensen op het plein Praça Roosevelt in São Paolo. Van wie er eentje zich op enig moment hardop afvraagt: wat heeft die Roosevelt nou helemaal met ons te maken? Hebben we geen eigen geschiedenis soms?

De Duitse theaterschrijfster Dea Loher (1964) laat zich graag inspireren door oorden ver van haar thuisstad Berlijn. In São Paolo verbleef ze zelfs met enige regelmaat.

Een en ander leidde onder meer tot deze prachtige toneeltekst: Das Leben auf der Praça Roosevelt, die Alize Zandwijk ensceneerde bij Theater Bremen en die vorige maand daar in première ging. Zandwijk doet vaker gastregies in Duitsland en ze introduceerde Dea Loher in Nederland, wat resulteerde in fraaie voorstellingen als Onschuld (2007) en Het laatste vuur (2009). Maar met deze laatste bereikt hun samengaan een nieuw en bijzonder hoogtepunt. Praça Roosevelt is meeslepend theater, poëtisch, inktzwart en troostend tegelijk, bleek op de Nederlandse première, woensdag in Rotterdam.

Herkenbaar Loher, in taal maar ook in opzet: aan de rand van een samenleving treft zich een aantal eenzamen, verlatenen, getekenden, getroffenen. Op het Rooseveltplein dus. Waar een politieman zijn dealende zoon van de ondergang probeert te redden, een jongeman het geliefde bedrijf van wijlen zijn vader het liefst direct zou opdoeken, een poezenliefhebster vergeefs vecht tegen een levensbedreigende ziekte, mensen ten onder gaan aan het bingospel, een travestiet een intieme ontmoeting heeft met een groen Marsmannetje en een engel zorgt voor muziek.

Zandwijk maakte een ingetogen, consequente enscenering in een fraai, laag tempo. Rondom Praça Roosevelt neemt het leven zijn eigen tijd en ontwikkelt het zich soms haast tot een trance, een eilandje omspoeld door de hectiek en onbarmhartigheid van de metropool met een eigen werkelijkheid. In de loop van tweeëneenhalf uur worden de personages je als vanzelf vertrouwd en leef je mee met kleine levens die grote tragieken kennen.

Zandwijk nam twee 'eigen' acteurs mee naar Bremen: Fania Sorel en Beppe Costa, ook muzikant. De laatste tekende voor de wonderschone muziek: afwisselend broos, boos en troostrijk. Op geëigende momenten reikt zijn personage de melodieën aan, aan hen die ze maar al te goed kunnen gebruiken.

Sorel laat opnieuw zien geweldig overweg te kunnen met Loherverhalen, haar personage Concha laat niemand onberoerd. Schijnbaar moeiteloos versmelt hun spel met dat van de uitstekende troupe uit Bremen, waarmee een memorabel schouwspel een feit is.

Karin Veraart

undefined

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden