Inhaalraces leveren geen succes op

In de kwartfinale van de Bermuda Bowl (WK teams) stuitte Nederland op de Verenigde Staten. Bij de Amerikanen is de hoofdrol voor de formidabele Meckstroth-Rodwell, sinds een eerste wereldtitel in 1981 uitgegroeid tot een van ’s werelds sterkste en meest gevreesde paren....

Hamman, met 71 jaar een veteraan en grossier in wereldtitels, met de kleurrijke Zia Mahmood zijn grote namen, maar spelen pas een jaar samen en hoefden geen onoverkomelijke hindernis te zijn.

Nickell, de meespelende sponsor (wel met drie Bermuda Bowls in zijn prijzenkast) vormde voor dit WK een combinatie met Katz, een ervaren prof; tegen dit paar waren voor Nederland zeker kansen weggelegd.

Het strijdplan nam niet de loop waarop Drijver-Brink, Bakkeren-Beretens en de Wijs-Muller hadden gehoopt; in de aanvangsfase liepen zij snel averij op. In de derde zitting volgde knap herstel en kwam de stand in evenwicht.

Na vijf zittingen bevond Nederland zich wederom in de rol van achtervolger. Met een tweede moedige inhaalrace sloop het in deze periode sterkere Nederland zienderogen dichterbij maar kwam op het eind veertien imps tekort.

Met gecontroleerd bieden in diagram 1 en een goed getimede tactische actie op de neventafel begon Nederland prima aan de slotzitting.

Zie diagram 1

Oost-west, Muller-de Wijs, hadden het na de 1-opening perfect voor elkaar: 1SA toonde 15-17 punten en 2 gevolgd door 2 gaf een voor de manche inviterende hand aan met een vijfkaart schoppen. Met slechts een vijf-twee fit in schoppen en geen bijzondere waardes voor een -contract, was er voor oost, Bauke Muller, geen reden door te bieden. Na een hartenuitkomst voor A speelde de leider, Simon de Wijs, een kleine troef naar V en vervolgde met schoppen, gedoken in west, voor A in noord: een overslag en +140.

Op de andere tafel zette noord, Bas Drijver, de tegenpartij met een zwakke 2 het mes op de keel. Oost kon niet veel anders dan met 2SA volgen waarna west de hand met de 3-transfer naar gevolgd door 3SA licht overschatte.

Zuid, Sjoert Brink, kwam tegen 3SA uit met 4, klein in west en de leider dook 10 van noord. De volgende harten was voor A in west. Klaveren via B voor V in zuid die 2 inspeelde. Noord nam A en speelde harten voor H in oost. H voor A waarna noord drie hartenslagen opnam: drie down, +300 en +10 imps voor Nederland. Kort voor het einde ging Nederland definitief onderuit.

Zie diagram 2

Brink-Drijver bereikten na een volstrekt logisch biedverloop (3: zeskaart harten met 14-17 punten) het kansloze 3. Door het verlies van twee schoppenslagen, H, A en twee slagen in troef was twee down het negatieve maar onvermijdelijke resultaat: -200.

Op de andere tafel ging ‘Meckwell’ na de sterke 1-opening door noord zeker de manche bereiken: 4, 4 of 5.

Ondanks de -200 van de andere tafel voorspelden de commentatoren winst voor Nederland. Maar west, de Wijs, achtte juist dit moment rijp om met 1 een uitkomst aan te geven of een deelscore voor oost-west te winnen.

Dit hield noord-zuid, zeker na de 2-verhoging door oost, Muller, uit een hartencontract. In 3 bleken negen slagen eenvoudig: -110 en 7 kostbare imps voor de Verenigde Staten, waarna Nederland de thuisreis kon aanvaarden.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden