Ingreep

EEN probleem en het is zo erg dat ik er liever niet over wil praten. Ik weet niet waarom, maar ik begrijp George W....

Er is iets gebeurd in mijn hoofd. Ik versta de analyse van de oorlogszuchtige vleugel van de Amerikaanse macht en ik geef ze gelijk. Saddam moet weg en de Iraanse geestelijken moeten worden opgeruimd.

Ik ben gek geworden, vergeet de misdaden die Amerika in mijn land heeft begaan, ik praat met Bush in mijn hoofd: 'Laat Saddam maar even! Val eerst Iran aan! Pak de geestelijken! 90 Procent van de bevolking zal je steunen. Doen!'

Laatst zag ik een medische documentaire op de BBC. Een Amerikaans team en een Europees. Het was een ruggengraatoperatie bij een kleine baby in de baarmoeder. De Europeanen voerden heel voorzichtig en zorgvuldig een soort mini-kijkoperatie uit met minimale bewegingen. Ze zetten alles op alles om de moeder noch de baby schade toe te brengen, maar de Amerikaanse chirurg deed het totaal anders, hij pakte het mes, opende de buik, lichtte de baby en zette zijn ruggengraatje recht.

Schrikwekkend, maar de durf en de grove actie van de Amerikaan sprak mij erg aan.

Zo moet het ook met Saddam en met de geestelijken. Het probleem is dat ik Bush niet vertrouw, dat hij geen rekening me de moeder houdt en al helemaal niet met de baby. Hij denkt aan zich zelf en aan Amerika.

Europa dan? Europa is met zichzelf bezig, met eigen welzijn, welvaart en de bewaking van haar grenzen.

Met duizenden vliegtuigen val ik het vaderland binnen. Wat een vernedering voor mij, maar ik jaag de geestelijke machthebbers de bergen in.

Ik ben oorlogszuchtig geworden, doe de dingen die zelfs Bush niet durft te doen. Het probleem is dat ik tot de conclusie ben gekomen dat er geen andere oplossing is.

Hoe lang nog moeten de vrouwen in het vaderland onderdrukt blijven, hoe lang moeten de schrijvers nog in de gevangenissen zitten, hoe lang nog corruptie, werkloosheid, armoede? Hoe lang nog duizenden minderjarige meisjes die als prostituee verloren gaan? Hoe lang nog dat zwarte geloof? Hoe lang nog die belediging, die vernedering? Nog honderd jaar?

De Iraakse en Iraanse bevolking zijn niet meer in staat om de dictator in hun eentje te verdrijven. Ze hebben hulp van buiten af nodig. Een chirurgische ingreep is noodzakelijk. Bush droomt over onze onmetelijke olie- en aardgasvelden. Ik laat hem mijn vaderland niet binnenvallen, ik doe dat zelf, elke nacht pleeg ik verraad, elke nacht val ik mijn vaderland binnen. Iemand moet die vliegtuigen uit mijn handen pakken, anders kan ik niet meer slapen.

Saddam deed vorige week iets goeds. Hij liet gevangenen vrij, vooral de politieke. Ik kreeg er kippenvel van, tranen sprongen in mijn ogen. Ik begreep hoe gelukkig hun families zouden zijn deze dagen. Ik ben onvoorspelbaar geworden, niet meer betrouwbaar, plotseling mocht ik Saddam om zijn gevoelige zet. Ik zal hem voorlopig met rust laten. Maar ik vlieg, ik jaag de geestelijken de bergen in. Ik neem ze gevangen, ik boei ze en ik sleep ze naar de rechtszaal. Een groot feest, iedereen lacht.

Ik bied mijn excuses aan enkele duizenden mensen aan die de afgelopen week in Amsterdam tegen de ophanden zijnde waarschijnlijke oorlog demonstreerden. Sorry, langer kan ik niet wachten. Ik duw Bush aan de kant. Ik vlieg, ik jaag wanneer ik mijn ogen sluit.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden