Ingescand

Het is de nachtmerrie van iedere acteur: vooraf worden ingescand, voor het geval je overlijdt

Floortje Smit, filmrecensente, werpt haar blik op de hedendaagse beeldcultuur

Vorige week was het nog not done om erover te beginnen zonder als harteloze geldwolf te worden weggezet. Maar nu Philip Seymour Hoffman is begraven, de complete cast zijn schok en ongeloof kenbaar heeft gemaakt, kunnen de betrokkenen de olifant die in de kamer staat benoemen: hoe moet het nou met The Hunger Games?

Hoffman speelt in die miljoenenfranchise namelijk een onmisbaar en prachtig gelaagd personage dat almaar belangrijker wordt. De opnames van het laatste deel van de trilogie waren bijna afgerond toen hij stierf. Bíjna: slechts een cruciale scène was nog niet opgenomen.

Daar mag een woordvoerder in The Hollywood Reporter dan wel laconiek over doen ('we zijn heel verdrietig, maar het zal geen invloed hebben op de productie'), maar het is natuurlijk een ramp. Vervangen gaat niet meer - dan zou je die werkelijk peperdure speelfilm opnieuw moeten filmen. Maar wat dan?

Om dit probleem te vermijden krijgen sterren met een alcoholprobleem, drugsverslaving of anderszins hinderlijke gewoonte hoe langer hoe minder rollen. Tegen het plotseling wegvallen van je hoofdpersonage moet je je verzekeren en bij een film met iemand als Lindsay Lohan in de hoofdrol, die bijna wekelijks wel Iets Heel Doms doet, kost dat een fortuin. Maar een ongeluk kan gebeuren.

Zo stierf Heath Ledger aan een overdosis tijdens het filmen van Terry Gilliams The Imaginarium of Dr. Parnassus - hij werd vervangen door vrienden Johnny Depp, Jude Law en Colin Farrell. Een lief eerbetoon dat nog werkte ook, al komt alleen een arthousefilm met zo'n kunstgreep weg natuurlijk.

Toen Richard Harris overleed aan de ziekte van Hodgkin, werd zijn rol als Dumbledore in de volgende Harry Potter-film door een andere acteur ingevuld. Fast & Furious 7 moest halverwege de opnamen worden herschreven nadat hoofdrolspeler Paul Walker zich had doodgereden. Toen Brandon Lee in 1993 per ongeluk werd doodgeschoten op de set van The Crow, werd hij met digitale technieken weer tot leven geroepen - het kostte 8 miljoen dollar extra.

Dit lijkt ook het plan van de makers van The Hunger Games: het is relatief eenvoudig tegenwoordig. Sterker nog, ingewijden denken dat verzekeringsmaatschappijen voortaan gaan eisen dat sterren in grote films vooraf worden 'ingescand', compleet met een aantal gezichtsuitdrukkingen. Precies wat in Ari Folmans The Congress gebeurt. Daarin verkoopt een actrice haar virtuele zelf, zodat ze nooit meer op een set hoeft te staan.

Het is de nachtmerrie van elke acteur. Het kan niet, beweren die natuurlijk. Acteurs hebben een gave. Goede acteurs laten iets gebeuren op de set, leveren iets onverwachts. Magie is het. Precies waar Philip Seymour Hoffman om geroemd werd de afgelopen week.

Dat betekent dat The Hunger Games een lakmoesproef wordt. Als zelfs hij in een cruciale scène vervangen kan worden door een digitale kopie, is het de vraag wat nog de waarde is van vakmanschap.

undefined

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden