Inger verloochent noordse afkomst niet

DANS..

De pas de deux is een proef op de som. Een solo kan gedragen worden door de kracht van de vertolker, maar zodra twee dansers in het geweer komen, zijn compositorische kwaliteiten doorslaggevend. Een duet kan alle denkbare ladingen hebben - hartstocht, haat, verwijdering, saamhorigheid. Er is geen massaliteit om je achter te verschuilen. De choreograaf staat letterlijk te kijk.

De Zweed Johan Inger, danser en beginnend choreograaf van het Nederlands Dans Theater, laat in Hurry Slowly zijn twee dansers niet helemaal alleen dat grote podium van het Lucent Danstheater vullen. Ze hebben gezelschap van zes witte sculpturen. Halffabrikaten waaraan de beeldhouwer nog karakter moet geven, of waarvan de trekken al door de tijd zijn uitgewist - dat blijft in het midden.

Tussen en om die kring van beelden ontvouwt zich een duet waarin Inger zijn afkomst niet verloochent. Het Scandinavische klinkt door in de muziek van de Est Arvo Pårt, en in de aankleding: tuniekpak voor danser Jerome Meyer, jurk met daaronder een lange broek voor zijn partner Isabelle Chauffaud. Maar vooral in het expressionisme van de bewegingen klinkt een echo van Noord-Europese choreografen als Birgit Cullberg en Mats Ek door. De dans van Inger is psychologisch geladen, al is niet te zeggen hoe.

Het eerste deel - op een vrolijke Moorse fanfare uit de zestiende eeuw van de Vlaming Tielman Susato - is een onbekommerde lentedans in de alpenwei: handen strelen ruggen, lijven worden gestrekt, hoofden leunen op schouders. Zodra Pårt wordt ingezet, verdampt die idylle. Er sluipt iets ongemakkelijks in de omgang van het duo. Als daarna een brok onbewerkte steen ten tonele wordt gevoerd, culmineert de relatie in wederzijdse afkeer. Waarom? Geen idee. Zomin als duidelijk wordt waarom even later bloemen zich als pijlen in het podium boren, al is het ontegenzeggelijk een mooi beeld.

Misschien moet je met dat mooie beeld genoegen nemen. Maar dan had Inger zijn dans minder suggestief moeten maken, en de symboliek op afstand moeten houden. Daar komt bij dat zijn danstaal nog niet zo provocerend is dat je alles op alles zet om zijn bedoelingen te doorgronden.

Ter verontschuldiging moet worden gezegd dat zijn duet een weinig benijdenswaardige context kreeg. Het Nederlands Dans Theater herneemt in ditzelfde programma Fantasía van Hans van Manen en Sweet Dreams van Jirí Kylián, twee van de beste werken die de afgelopen tien jaar voor het gezelschap werden gemaakt.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden