Ingeparkeerd

Kleine begraafplaatsen als onbedoelde uitsparingen in het asfaltlandschap: een even uitzonderlijk als gerespecteerd Amerikaans fenomeen. Want die voorouders lagen er eerst. Hun rust is heilig.

Zo ziet over my dead body er dus uit. Denk maar niet dat ze je zomaar weg krijgen, de projectontwikkelaars samen met hun aannemers en pletwalsen en asfalteermachines. Wij waren hier eerst. Er zijn graven op deze afbeeldingen van Google Earth die al dateren uit 1850 - Commack New York bijvoorbeeld. Ooit boerenland, tijdens de Eerste Wereldoorlog militair vliegveld en nu de parkeergelegenheid bij een vestiging van bouwmarktketen Home Depot. De stoffelijke resten van de familie Burr, in de 17de eeuw als kolonisten vanuit Engeland naar Amerika getrokken, bleken bestand tegen alle opeenvolgende bestemmingen. Dat geldt ook voor de indianen die rusten in vrede op het Tullahassee Creek Indian Cemetery in Sand Springs, Oklahoma, te midden van een winkelcentrum met filialen van Radio Shack en Family Dollar. Zij zullen zich bij leven wel iets meer hebben voorgesteld van de eeuwige jachtvelden.


Halsstarrig verzet tegen wat de boze buitenwereld vooruitgang pleegt te noemen, levert vaker wonderlijke taferelen op. Denk aan de foto's van huizen in China midden op veelbaans snelwegen, een kanttekening van baksteen bij de ongebreidelde groei, belichaamd door een aanrollende zee van asfalt en blikkerend chroom. Denk zeker ook aan Walter Vedder, de vioolbouwer uit het boek Publieke Werken van Thomas Rosenboom, wiens huis door een nieuw hotel wordt ingebouwd, nadat hij elk bod tot aankoop hautain van de hand had gewezen. De schrijver liet zich inspireren door de twee 17de eeuwse geveltjes aan de Prins Hendrikkade in Amsterdam die tijdens de bouw van hotel Victoria, eind 19de eeuw, volledig werden ingekapseld.


In de hier weergegeven Amerikaanse pendant van zulke geschiedenissen komt de weerstand tegen een volgende fase vanzelfsprekend vooral van de nabestaanden. Zo kregen naar verluidt de twee gezusters op hoge leeftijd aanzienlijke sommen geld aangeboden om de graven te laten ruimen op de begraafplaats met hun voorouders en verwanten bij het Carolina-winkelcentrum in Concord. Ze weigeren erop in te gaan. Sterker: er is nog plaats over en als er familieleden zijn die azen op een plekje, dan moeten ze dat maar even tijdig laten weten. Maar ook de asfalteerders zelf zien af van verwijdering: te duur.


Of je dit nog laatste rustplaatsen kunt noemen is twijfelachtig, al zijn er meer dodenakkers in de Verenigde Staten gewoon toegankelijk met de auto. Maar eenmaal ondergronds zal de reuring van ratelende winkelkarretjes toch niet meer te onderscheiden zijn van ruisend boomblad en vogelgekwetter. Bovendien komt er nog eens iemand langs, dat is wel zo gezellig. Dat is bij de kerk of in het bos nog maar afwachten.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden