Ineke Lambers Hacquebard 1946-2014

Ze was een principieel politica die van veel markten thuis was. Zelfspot en humor hielden haar overeind.

'Hij zit met MS in een rolstoel, zij heeft hernia en altijd pijn. Kees en Ineke Lambers. Het duo Kreuk en Deuk, firmanten in aandoening en ongemak. Hij is hoogleraar, zij was staatssecretaris. Ze wonen op de rand van de wereld, maar zijn niet afgesneden. Pech, dat wel, maar hun zegeningen kunnen ze nog tellen.'


Zo beschreef Volkskrantredacteur Jan Tromp bijna 20 jaar geleden het leven van voormalig D66-staatssecretaris Ineke Lambers-Hacquebard en haar echtgenoot Kees Lambers. Ze hadden Kreuk en Deuk geadopteerd als een gezamenlijke geuzennaam. De zelfspot moest ze overeind houden.


Op 12 mei van dit jaar overleed Ineke Lambers Hacquebard op 68-jarige leeftijd aan een longziekte. 'Een moedige vrouw', schreef Michiel Scheltema, voormalig staatssecretaris, op de site van de partij.


Ze woonde sinds 2002 met haar echtgenoot in een aangepaste bungalow in Roden (Drenthe). Haar politieke carrière was kort en krachtig. Ze kwam in 1977 in de Tweede Kamer en werd in 1981 op 35-jarige leeftijd staatssecretaris voor Volksgezondheid en Milieuhygiëne in de kabinetten Van Agt II en III. Ze onderscheidde zich meteen door haar principes. Zij stemde voor sluiting van de kerncentrales in Borssele en Dodewaard, terwijl het overgrote deel van de fractie die wilde openhouden. Ook met haar plannen voor het gescheiden ophalen van huisvuil, de verbetering van de Warenwet en de Wet bodemsanering viel ze op. Een jaar later werd ze als lijsttrekker voor D66 voorgedragen. Ze bedankte omdat bij haar echtgenoot de eerste verschijnselen van MS zich hadden geopenbaard.


Ineke Hacquebard werd in Deventer geboren als dochter van een accountant. Ze groeide op in Bloemendaal en ging rechten studeren in Leiden. Hier ontmoette ze in 1964 haar man Kees Lambers, zoon van een rector-magnificus uit Rotterdam. Ze beschouwden zichzelf als bloemenkinderen en vonden dat boven het individueel belang het gemeenschapsbelang stond. Zo kwamen ze bij het nieuwe D66 terecht. Ze trouwden in 1968 en gingen wonen in de provincie Groningen. Hij werd hoogleraar milieurecht, zij beleidsambtenaar voor de gemeente Groningen.


In 1983, na haar carrière als Kamerlid, keerden ze terug naar Groningen. In Opende liet het echtpaar hun boerderij verbouwen, waardoor hij in een rolstoel zelfvoorzienend kon zijn. Zelf ging ze aan het werk als voorzitter van het college van bestuur van de Rijkshogeschool Groningen, plaatsvervangend rechter in Assen en voorzitter van de Vereniging van ziekenhuizen in Friesland. In die periode ontwikkelde zij zich ook als kunstenares. Ze tekende: geometrische vlakken in aan elkaar verwante kleuren, altijd in een vierkant.


Toen ze hernia kreeg en de pijnen soms onhoudbaar waren, kon ze niet meer werken. Maar ze bleef positief. 'Je went aan een zeker niveau van pijn. Als het doorslaat, zijn er altijd nog de pilletjes', zei ze in het interview in 1995. Hij stelde: 'Ik heb echt geluk, hoor. Ik ben jurist. Veronderstel, ik was bouwvakker? Wat moest ik dan nog? Ik kan zittend in de rolstoel ouwehoeren. Ik werk gewoon fulltime. Ik ben aan mijn faculteit zelfs voorzitter van de vakgroep.'


Ineke Lambers-Hacquebard specialiseerde zich later in computerkunst. Ze schreef er een boek over en exposeerde met de kunstenaars van de stichting Ars et Mathesis. Ook was ze medewerker van het gelijknamige blad.

undefined

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden