Indringende terugblik op verboden Lolita-liefde

Het is het verhaal dat de lezer nooit hoorde: het verhaal van het meisje.

'Ik weet eigenlijk niet of hij de schaduw over mijn leven is, of het licht ervan', zegt ze. Ze draagt een roze jurk, hoge hakken, en ja, die zonnebril. Niet helemaal de bril die ooit de kaft van het boek sierde. Dat was een bril met een rood montuur in de vorm van twee harten. Maar deze bril mag er ook zijn. Koket zet ze hem in haar haar.


De Lolita van vroeger zit nog in haar. Maar inmiddels is ze een 'voormalig meisje', zegt ze. Een voormalig meisje dat soms terug-verlangt naar de tijd dat ze ongeveer 13 jaar oud was en alles nog mogelijk leek. Het kindvrouwtje - dat hem ontmoette.


Hij, die haar op een zomerdag zag liggen in de tuin, toen hij een kamer zocht in het huis van háár moeder. Hij die als een baksteen viel voor de jonge dochter.


De namen uit de beroemde roman van Vladimir Nabokov vallen niet in de mooie toneeltekst die Bernard Dewulf schreef voor NTGent. Toch blijft hij in Een lolita dicht bij dat boek: de volwassen man die valt voor een jong meisje, en zich vervolgens in de onmogelijkste bochten wringt om haar de zijne te maken. En het meisje dat daarin meegaat. Dat is de kern, maar ook details uit de roman duiken op in de voorstelling.


Tegelijkertijd is dit een verhaal dat de lezer nooit hoorde: het verhaal van het meisje. Zoals het had kunnen zijn, zoals ze het had kunnen ervaren. Zoals ze het misschien graag had gezien, zoals ze de onorthodoxe affaire mogelijk voor zichzelf heeft verklaard, zoals ze zich soms een prinses voelde en soms een verdorven wicht, ontluikend en onwaarschijnlijk eenzaam. En nu, terugkijkend, zich afvragend of hij de schaduw was of juist het licht.


De taal die Dewulf zijn personages in de mond legt, is prachtig, de regie van de jonge Julie Van den Berghe speels en inventief. Frank Focketyn is ingetogen en droefgeestig als de man van toen en Els Dottermans is geweldig: een Lolita, schakelend tussen heden en verleden.


Niet per se die van Nabokov, maar die van ons. Een meisje, gewichtloos, met een glanzende huid. Een voormalig meisje, met forse kont en hangtieten. Beschadigd misschien door alles wat er is voorgevallen, maar met een deel daarvan ook wel in het reine gekomen.


Dottermans schiet van verleidelijk naar verdrietig, van opstandig naar berustend, van kwetsbaar naar meedogenloos en Focketyn geeft fraai subtiel tegenspel. Alleen de derde figuur van de oudere man op de achtergrond - op verschillende manieren te duiden, maar toch - voegt nauwelijks iets toe. Kleine kanttekening bij deze verder bijzondere, indringende voorstelling.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden