Indisch gebaar

Wat doet het verschrikkelijke pijn te moeten lezen hoe Rasch en Pesch in het artikel 'Geld Indisch Gebaar zaait diepe verdeeldheid' (de Volkskrant, 20 augustus) oordelen over het leven van de mensen die met de Japanse bezetting niet ín het kamp zaten, maar er buiten verbleven....

PURMEREND Frans Meulenhoff

Als de echtgenoot van Pesch het in die bezettingstijd buiten het kamp goed heeft kunnen redden, heeft hij erg veel geluk gehad. Wij hadden met een gezin van zeven mensen minder geluk. De bezetters regeerden met harde hand. Ik moest als jongen van negen van de Japanners onder andere spijkers en glasscherven zoeken voor de oorlogsindustrie en kon niet naar school. Maar vooral van de omgeving ging een dreiging uit: op wraak beluste Indonesiërs hadden het op ons (gemengde, Indische) Europeanen gemunt. Er werd op ons neergekeken en er was voor mijn vader geen baan meer weggelegd. Mijn moeder probeerde met keihard werken ons nog enigszins in leven te houden. Wij leefden in angst en onzekerheid, waren vel over been en leden aan allerlei ziektes. Er waren geen artsen. Mijn moeder, mijn dierbaarste bezit die ernstig ziek werd, is toen bezweken. De ellende was niet meer te overzien.

Als ik had kunnen kiezen, had ik liever in het kamp gezeten en misschien mijn moeder kunnen houden. En hadden wij met lotgenoten het verdriet kunnen delen, in de veiligheid van de ommuring.

Laat alsjeblieft niemand het in zijn hoofd halen om te denken dat je andermans verdriet en lijden zo maar kunt meten, laat staan beoordelen. Gebaar of geen Gebaar.

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden