Indiase kinderhandel tiert welig

Duizenden kinderen worden elk jaar ontvoerd in India. Ze worden verkocht aan fabrieken of bordelen...

De Indiase televisie zendt beelden uit van een bulldozer met in zijn grote grijpbak zwarte plastic zakken tussen het afval. De ondertiteling meldt dat er opnieuw lichaamsresten van kinderen zijn gevonden. Aan het verhaal over de gruwelijke kinderenmoorden in Delhi’s satellietstad Noida komt geen einde.

De hoofdverdachte is een rijke zakenman die zijn bediende jarenlang opdracht zou hebben gegeven kinderen voor hem te ontvoeren. Nadat de zakenman zelfs peuters seksueel zou hebben misbruikt, gaf hij zijn bediende opdracht de kinderen uit de weg te ruimen.

Radeloze ouders probeerden tevergeefs bij de politie hun kind als vermist op te geven. ‘Als je niet zelf voor je kind kunt zorgen, waarom maak je ze dan’, schamperde een politiefunctionaris tegen Nageshwara Yada toen hij vorig jaar maart de verdwijning van zijn 12-jarige zoon kwam melden. Anil Haldar werd hatelijk uitgelachen. Zijn 14-jarige dochter verdween vorig jaar op klaarlichte dag. ‘Het was zo’n mooie meid’, zucht hij. Volgens de politie was ze daarom vast met een man weggelopen.

De lichaamsresten van deze twee kinderen, en die van vijftien anderen, werden vorige week gevonden in het riool achter de villa van hoofdverdachte Moninder Singh Pandher. Rechercheurs ontdekten in plasticzakken twaalf schedels en andere lichaamsdelen. In de aangrenzende sloppenwijk, nog geen halve minuut lopen van de villa, worden meer dan veertig kinderen vermist.

‘Dankzij de media is deze zaak boven water gekomen’, zegt mevrouw Suman van de stichting Stop de uitbuiting van Kinderen. Ze is al twintig jaar beheerder van een opvangcentrum voor kinderen die door handelaren werden ontvoerd en doorverkocht aan fabrieken of aan de seksindustrie.

Volgens een rapport van de Nationale Mensenrechtencommissie verdwijnen er in India jaarlijks 45 duizend kinderen. Handelaren stropen de dorpjes af. Ze lokken de kinderen met snoepjes en mooie beloften. Kinderen zijn vaak alleen thuis: hun vaders werken, gedwongen door de armoede, in een andere deelstaat en hun moeders op het land. Niemand kijkt naar ze om.

Medewerkers van mevrouw Sumans stichting bevrijden ontvoerde kinderen. Tien dagen geleden nog zijn twee jongetjes van zeven en acht jaar weggehaald uit een illegaal naaiatelier. Drie jaar lang hadden ze daar zeven dagen per week op hun knieën zitten werken. Nu zijn ze kromgegroeid en kunnen moeilijk rechtop lopen. Ze verblijven in het centrum, dat veilig achter grote hekken ligt.

De 14-jarige Jumaan, die al twee jaar in dit opvangcentrum zit, staart naar de grond als hij vertelt hoe zijn oom hem verkocht aan een kinderhandelaar. ‘Voor tweehonderd roepies’, zegt mevrouw Suman: nog geen vijf euro. Jumaan was toen acht. Zijn ouders waren overleden en zijn oom had geen geld om nog een mond te voeden. Drie jaar werkte hij als bediende in een elektronicafabriek, van ’s ochtends vijf tot ’s avonds negen uur. Tot ook hij werd bevrijd door de stichting.

Vijftien meiden in rode broekpakken, met geruite schortjes en hoofddoekjes, zijn net terug van school. Mevrouw Suman vertelt dat ze allemaal zijn ontvoerd of verkocht en bijna allemaal seksueel zijn misbruikt. Zoals Sujata. Ze komt uit de deelstaat Orissa. Haar vader gaf haar in ruil voor geld mee aan een handelaar, die beloofde haar een goede baan te bezorgen. Haar vader is alcoholist en kon niet voor zijn vijf kinderen zorgen. Sujata werd huishoudster in een gezin. Haar baas misbruikte haar. Salaris kreeg ze niet. Ze sliep als een hond in de keuken.

Een 14-jarig meisje uit de arme deelstaat Bihar vertelt dat een half jaar geleden haar 12-jarige zusje werd ontvoerd. Haar ouders gingen niet naar de politie. ‘Ze zijn analfabeet’, legt mevrouw Suman uit. Het zusje verklaart de naam van de ontvoerder te hebben en ook het nummer van zijn mobiele telefoon.

Als de stichting zeker weet waar het meisje wordt vastgehouden, doet ze samen met de politie een inval. ‘We roepen de hulp van de politie pas op het allerlaatste moment in. Want de kans is groot dat de handelaar er lucht van krijgt en met het meisje verdwijnt. Politie en kinderhandelaren werken in India vaak samen’, zegt mevrouw Suman.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden