Inburgeren na schooltijd

Vrijwilligers in Den Haag worden in contact gebracht met allochtonen. De coaches praten met hun cursisten en gaan met hen op pad, want inburgeren is meer dan woordjes stampen....

Het bezoek aan Madurodam duurt úren. Omdat Hasna bij elk ‘monument’ een foto wil maken. Omdat de kinderen af en toe zoek zijn. En omdat het veel te gezellig is om haast te maken.

‘We hebben elkaar pas een paar keer gezien, maar het klikt heel goed’, vertelt Carien Janssen, die als vrijwilliger werkt voor Wegwijs in Nederland en coach is van Hasna El Bouali. ‘Niet alleen tussen ons, maar ook tussen onze kinderen. En dat is heel erg leuk.’

Dat de jongens, allebei tien, het goed met elkaar kunnen vinden is duidelijk. Eerst is er een discussie over het WK, en daarna stuiven ze samen weg om naar een paar boten in de miniatuur-haven te kijken.

Anass, het kleine broertje dat bijna vijf wordt, ontdekt dat één van de schepen (mét geluid!) in beweging komt als je op een bepaald knopje drukt. Waarop hij dat ook direct tien keer achter elkaar doet.

De komende maanden is Carien de vaste begeleidster van Hasna, een Marokkaanse vrouw die is geboren in Frankrijk en alweer twaalf jaar in Nederland woont. ‘Ik had alleen nooit tijd om op school Nederlands te leren’, vertelt ze. ‘Ik werkte.’

Op haar werk leerde Hasna de taal echter ook niet en vorig jaar besloot ze om een cursus te volgen zodat ze eindelijk eens met haar buren zou kunnen praten. En al vindt de vrouw dat ze te veel fouten maakt, de middag kletst ze zonder problemen vol.

‘Dit programma helpt absoluut’, zegt ze, wandelend van Schiphol naar het Paleis op de Dam. ‘Als je een taal gebruikt, blijft het beter hangen dan wanneer je alleen woordjes stampt. Daarom kijk ik elke dag naar Goede Tijden Slechte Tijden. Om te leren.’

‘De kern van het project is dat een vrijwilliger wordt gekoppeld aan iemand die Nederlands taalonderwijs volgt’, vertelt Eric van Veldhoven, projectleider van Wegwijs. ‘Zo kunnen ze in de praktijk brengen wat ze op school leren, maar ook samen de stad verkennen en hun eigen kring vergroten. Het zijn dus niet alleen tripjes naar Madurodam, maar ook naar bijvoorbeeld een zorgcentrum, waar de cursist later misschien weer kan solliciteren.’

Volgens Van Veldhoven worden er eerst uitgebreide gesprekken gevoerd voordat een vrijwilliger aan iemand wordt gekoppeld. ‘Mensen moeten wel bij elkaar passen, anders wordt het niks’, zegt hij.

‘Uitvloeisel van dat uitgangspunt is dat we vragen naar zaken als hobby’s en opleidingsniveau, maar ook naar wat ze van de cursist verwachten. Zo wilde iemand per se aan een Chinese cursist verbonden worden, omdat haar zus net in China was gaan wonen en ze meer wilde begrijpen van de wereld waarin haar zus terecht was gekomen.’

‘Bovendien geven we trainingen om de coaches te leren wat ze wel en niet moeten doen, en wat de valkuilen zijn. Zo is het niet de bedoeling dat een vrijwilliger de problemen van een cursist op de schouders neemt. Je kunt wel meedenken, maar het niet voor ze oplossen.’

Die training heeft Carien nog niet gevolgd, maar ze is wel blij dat ze zichzelf als vrijwilliger heeft aangemeld. ‘Ik liep al langer rond met het idee om iets te doen’, vertelt ze. ‘Den Haag is zo’n gespleten stad, en bij mij in de buurt kom je alleen maar mensen met een Nederlandse achtergrond tegen. Terwijl ik het belangrijk vind om contact met de hele samenleving te hebben.’

Het coachen vindt ze erg leuk. ‘Al vind ik dat eigenlijk een verkeerd woord. Ik voel me meer een buddy ofzo.’

Op dat moment lopen ze langs de verkleinde versie van het Tikibad in Duinrell. ‘Dat kennen we!’, roept Hasna uit. ‘Daar heeft mijn zoon wedstrijden gespeeld!’ De tienjarige Zeyad blijkt waterpolo te spelen en vindt dat helemaal geen moeilijke of zware sport. ‘Gewoon leuk’, zegt hij schouderophalend.

Andere gebouwen of monumenten herkennen ze niet – zelfs niet het Vredespaleis, dat toch in Den Haag staat. ‘Nou ja’, lacht Carien. ‘Misschien is dat een idee voor een volgend dagje uit.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden