Inboedel

Ik dacht ooit dat ik volwassen was geworden omdat ik mijn afval scheidde, toen dacht ik dat ik volwassen was omdat ik een huis had gekocht, daarna omdat ik een kind gekregen had, maar gisteren ben ik echt volwassen geworden, want gisteren heb ik mijn testament laten opmaken.

Aaf Brandt Corstius

Ik had me er speciaal voor aangekleed: een vest met glitters en een ketting. 'Wat zie jij er netjes uit', zei mijn vriend, die tegenwoordig gewend is om mij in een ensemble van rekbare dingen te zien. Maar ja, je moet bij zo'n testamentbespreking natuurlijk wel uitstralen dat er ook iets te vertestamenten valt.


Ik had, behalve mijn outfit, ook al bedacht hoe het gesprek zou gaan: ik zou op de vraag wie al mijn juwelen, paarden en landgoederen na mijn dood zou krijgen met een royaal gebaar en een snik in mijn stem zeggen: 'Alles gaat naar mijn geliefde.'


Maar het bleek ingewikkelder. We moesten, vond de notaris, lijstjes maken van de spullen die we hadden. 'Cd van jou, cd van mij', noemde hij dat. Die lijsten zouden zorgen dat onze kinderen in de toekomst niet hoefden te vechten om, bijvoorbeeld, 'bijzondere kunstwerken met emotionele waarde'. Ik nam in mijn hoofd onze inboedel door: een verzameling boeken met ezelsoortjes, aangebrande pannen en oude tennisrackets, en zei dat we geen lijstjes hoefden te maken.


We moesten niet alleen nadenken over de bezittingen die we nu hadden, maar ook over geld dat ons eventueel in de toekomst ten deel zou vallen, zei de notaris. Nu nam ik in mijn hoofd onze families door, en de weinige kastelen en aandelen die daarin de ronde deden, maar ik zei dat we erover na zouden denken.


We spraken over executeurs, vorderingen, kinderen, stiefkinderen, verdeelsleutels en, want daar komt het uiteindelijk op neer: afschuwelijke rampscenario's. Door steeds maar aan de schamele inboedel te denken waar dit allemaal over ging, probeerde ik monter te blijven.


Ik dacht aan mijn jeugdvriendin, die toen wij klein waren regelmatig briefjes in haar bureaula legde met daarop teksten als: 'Ik heb vandaag erge hoofdpijn. Mocht ik ineens doodgaan, dan...' en dan kwam er een lang verhaal over welk vriendinnetje welke Snoopygum zou krijgen, en welk broertje haar drumstel.


Misschien was dat niet eens zo gek.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden