In zak & tas

Naam: Nicky Lumatalale (23). Beroep: student aan Academie van Beeldende Kunsten in Rotterdam. Woonplaats: Zoetermeer. Soort tas: (kunst)lederen portfolio. Merk: Artcare....

FRED DE VRIES

'Ja, je valt wel op met zo'n tas. Mensen kijken: hé, dat is iemand die zich met bijzondere dingen bezighoudt.' Lachend: 'Zeker in zo'n kleine stad als Zoetermeer.'

Dagelijks reist hij met de trein naar Rotterdam. Maar nooit zal hij zijn portfolio in het bagagerek leggen - als de dood dat hij hem kwijtraakt. 'Het was mijn eerste dure tas, speciaal voor de academie.' Nog belangrijker: 'Het grootste deel van mijn eindexamen zit erin.'

De tas wordt opengeklapt. In de ene flap zit zijn interpretatie van de examenopdracht 'maak een tijdsdocument over Greenpeace'. Een serie van vijf foto's van een man in een doorsnee huiskamer. 'Een soort Zoetermeer, een beetje burgerlijk. Nee, maak daar maar degelijk van.'

Op iedere foto staat de televisie in de hoek van de kamer, met beelden van Greenpeace-acties. De man in de kamer sport, leest, loopt rond, gluurt uit het raam, en concentreert zich slechts één maal op de televisie. 'Ik ben dus niet ingegaan op al die spectaculaire Greenpeace-acties, maar heb me verplaatst in de gemiddelde televisiekijker. Soms let je wel op wat er op de tv wordt gezegd, maar heel vaak niet.'

Naast een paar diskettes en een materiaalkaart 'om spullen te kopen' bevat deze helft van de portfolio ook een plastic map met studies voor Greenpeace-affiches. Felle kleuren en steeds het woord Greenpeace, en daaronder afwisselend 'Waterworld', 'Paradise Lost' en 'The Blue Lagoon'. 'Het zijn filmtitels. We streven naar een Blue Lagoon. Paradise Lost duidt erop dat alles al is vergaan, en Waterworld op wat er kan gebeuren.'

De andere flap. De portfolio wordt persoonlijker. Een foto van Nicky op de roltrap van de ondergrondse in New York. Een dia van Nicky in een diner in Brooklyn. Haast dromerig: 'Die heeft een meisje van de academie gemaakt. Ik vind die dia heel mooi. Ik at toen een cherry pie en dronk hazelnut coffee. Ik wil hem laten uitvergroten.'

Dan volgt het serieuze werk, een dikke stapel A4'tjes. 'Dit zijn spullen van een keuzeopdracht voor mijn eindexamen. Het is een document over 'een herinnering'.'

Als basis voor de opdracht heeft hij een wat onscherpe foto gebruikt van zijn moeder, zijn zusje en zichzelf op de bank, een typisch onbezorgd eind-jaren-zeventig tafereel. 'Het gaat erom wat die foto bij je oproept. Je ziet meubels die je je herinnert als kind. Je speelde onder die lamp of onder die tafel. Dat komt allemaal terug, die geborgenheid van de huiskamer.'

In de volgende serie uitwerkingen is die foto verknipt. Het stuk met alleen de 3-jarige Nicky en zijn moeder heeft als onderschrift 'security'. Het gedeelte met hem alleen heeft 'uncertainty' meegekregen. Ten slotte een afdruk met slechts Nicky's bovenlichaam, 'Expectations'. Nicky: 'Je kijkt als peuter de lens in. Je weet niet wat er in de toekomst gaat gebeuren. Ja, dit was de ongeschonden wereld.'

En toen kwamen de krassen. Nicky laat collages zien met als middelpunt de beroemde foto van een trein die door militante Molukkers was gekaapt. 'Dat is het andere beeld waarmee ik opgroeide, het contrast met die wereld van de huiskamer. Ik was nog klein toen die kaping plaatsvond, maar kan het me goed herinneren.' De laatste foto toont waar het allemaal mee begon: de aankomst van onwennig om zich heen kijkende Molukkers in Nederland. De tekst: 'Wij zijn hier in Nederland voor een lange vakantie.'

Fred de Vries

Dit is deel 4 van een serie.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden