In Wilbertoord staat geen enkele telefoonmast - dus zetten de bewoners er zelf een op

Hoe een prachtig dorp uitstekend voor zichzelf zorgt.

Zo nader ik Wilbertoord: ontvangst twee streepjes. Door het bos, langs lage boerderijen, autoraampjes open. Het gaat hier om de geur. De herfst is laat, het blad bekleedt de horizon met kleuren. De zachte geur van paddestoelen. Ik wacht nog op een belangrijke e-mail, de belangrijkste e-mail van een belangrijke dag.

Eén streepje - er zijn er nog die Wilbertoord een 'nederzetting' noemen. Zo is het begonnen, met pionieren op de prairie. Daarom zijn ze er zo hecht. 1100 mensen, 39 verenigingen; het gevoel van gezamenlijkheid bestaat in Nederland, ook al zeggen ze van niet. Maar die mail kan ik vergeten. Het bereik is nu bar slecht. Dit is een groot probleem.

Af en toe een streepje - mijn telefoon hapt naar adem. Het dorp is nog geen eeuw oud. De entree is een smalle laan omheind met corpulente eiken. Daarna zijn de straten strak gepland. De wereld moet het even zonder mij doen, en ik zonder de wereld, de verbinding valt nu weg.

Afgelegen is niet het woord. Het is hier goed bewoond. Maar dit is wel een witte vlek op de kaartjes met telefoniebereik. Dit is de 'Bermudavierhoek' tussen Mill, Wanroy, Volkel en Landhorst, zegt Hans van Reijmersdal namens de Vereniging Wilbertoord.

4 procent van Nederland is niet gedekt, een achterlijke situatie. Daar zijn telefoonmasten niet rendabel. En Wilbertoord is het enige dorp dat er zelf wat aan doet. Ze richten er een mast op van 36 meter hoog met een betonnen fundament van 7 bij 5. Een beeldbepalend ding met draagvlak: nul bezwaren.

Wilbertoord, dorp zonder bereik maar met visie.

Eerlijk gezegd had ik me verheugd op deze plek. Ik stelde me een kloosterachtige situatie voor. Het laatste dorp van Nederland zonder dwingende pushberichten, zonder 'lichte regen verwacht op uw locatie', zonder dreigende e-mails. Maar belabberd bereik blijkt vooral onhandig. In het dorp hangen zes AED's, te bedienen door vrijwilligers: wie het dichtst bij een medisch noodgeval woont krijgt een sms en kan op pad. Hebben ze zelf geregeld. Zijn ze sneller dan de ambulance. Maar bij één hartaanval was de verbinding zo slecht dat de sms de dichtstbijzijnde niet bereikte. Dus gingen ze met een mast aan de slag, bij de Vereniging Wilbertoord.

'We ploffen die mast neer', was de eerste gedachte - zo'n dorp dus. Als ze vrijdagavond beginnen staat zaterdagavond die mast, 'handjes genoeg', zegt bestuurslid Moniek Bens. Maar tussen droom en mast staan bureaucratische processen, dus zij aan het vergaderen. Kunnen ze ook. 'Hoeveel uur zitten er in die mast?' 'Vijftig per persoon?' 'Minstens.'

Ik zeg: moet de gemeente dat niet doen? 'Wij kunnen het beter.'

Hans en Moniek op de plek waar de mast komt.

Nu zijn ze mastdeskundig. 'Klimvoorzieningen, valbeveiliging', begint Hans meteen, 'vraag maar raak.' Hij is consultant, dat helpt: 'Je schakelt makkelijk als je gewend bent aan strategisch denken.' Moniek is manager wonen bij een corporatie - vraag haar wat over processen. In Gemert vonden ze Jochem Hendriks van bouwbedrijf JoHé bereid vijfigduizend euro te investeren - de mast is straks van hem, en hij verhuurt 'm aan KPN. Jochem was op zoek naar dit soort business, dus wil het doen zonder verdienmodel, hij kan zich ermee profileren. Ook weer gelukt. Dan de gemeente masseren. 'Soms moeten ze daar in een andere denkstand komen', zegt Moniek. Dus als er een kapvergunning vereist is voor vier te vellen 'bomen', belt ze even en een dag later haalt de gemeente die struiken weg. Appt Moniek de wethouder: 'Zo kan het ook.'

Op de plek waar de mast komt, naast voetbalvereniging De Willy's, wijzen Hans en Moniek me op het 'struinpad': een strook natuurontwikkeling/hondenuitlaatgebied gebouwd door de vereniging. Ik zeg: moet de gemeente dat niet doen? 'We werken goed samen.'

Naast de locatie van de mast ligt een 'struinpad'.

En ze beginnen over de kiosk en over het pannaveldje, dat er sámen-hang moet zijn in de voorzieningen. Ik zeg: moet de gemeente dat niet bedenken? En krijg een glimmende brochure in mijn handen gedrukt: 'Wilbertoord Vooruit'.

Ik kom voor de telefoonmast en ga weg met de dorpsvisie. 'Deze is leidend in het bepalen van de toekomst van Wilbertoord'. Ik zeg: moet de gemeente niet zo'n visie schrijven? 'Die schrijft een strategische visie. Dus die sluiten zich gewoon bij ons aan.' Anders doen ze toch maar dingen 'waar je niks aan hebt'.

Nu ben ik mijn belangrijke e-mail vergeten. Het liefst bleef ik wonen in Wilbertoord. Ik vraag naar het volgende project. Dat wordt de herinrichting van de Wethouder Lindersstraat, zeggen Hans en Moniek. De eiken worden er te dik en moeten vervangen. Een ambtenaar, zegt Hans, zal professioneel gezien het beeld hebben al die eiken tegelijk te rooien. Maar dat ziet er niet uit. Dus maken zijn een plan.

Ik zeg: moet de gemeente dat niet doen?

'Wij houden het liever dicht bij ons.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden