Column

In vijf games zag SuperTrump alle hoeken van de laptop

De bewust digibete burger

Foto afp

Wie op zijn 13de veel las doet dat op middelbare leeftijd nog steeds, hoor je vaak. Op dezelfde manier kun je zeggen dat wie op zijn 13de goed Pacman speelde op middelbare leeftijd plezier beleeft aan aardig wat games die de digitale revolutie ons schonk. Helaas was ik vroeger een Pacmijder.

Een vergeten feit uit de Nederlandse geschiedenis is dat bijna alle mannelijke 13-jarigen in 1983 rondliepen met schermpjes ter grootte van kleine smartphones die 'computerspelletjes' heetten. Bíjna alle 13-jarigen, want ik meed die dingen als de pest en liep een game-achterstand op die ik nooit meer heb ingehaald.

Ergens in de nasleep van 9/11 werd ik door een neefje met een playstation uitgenodigd te participeren in een game waarin we terroristen moesten verjagen uit Afghaanse grotten. Ik schoot zo weinig haatbaarden neer dat mijn collega-terrorismebestrijder iets riep in de trant van 'met jou verjagen we de Taliban nooit'. In de analoge wereld lukt dat zonder mij ook niet, maar het gaat hier even om digitale successen. Sinds die keer in 2002 had ik uitnodigingen om te gamen afgeslagen.

Echter: toen mijn 9-jarige dochter, die zes weken vakantie moet zien door te komen, vroeg of ik met haar wilde SuperTrumpen, kon ik dat niet weigeren. Voor wie nog nooit SuperTrump heeft gespeeld: in deze gratis game worstelen een rode Trump en een blauwe Hillary al naar gelang de bekwaamheid van de twee spelers die hen aansturen.

Mijn dochter wist meteen wie van ons tweeën Trump moest zijn: jij papa. Ik zei: dat moet dan maar. Ik ben onlangs door een High Performance Coach op een golfbaan van Trump in Miami uit mijn comfortzone geholpen, dus digitaal Trumpen durf ik nu ook wel. Het is jammer dat we geen YouTubefilmpje hebben gemaakt waarop iedereen kan zien hoe SuperTrump in vijf games alle hoeken van de laptop zag. De analoge Trump speelt in het Witte Huis helaas even beroerd.

Meer over