In Utrecht kan het publiek de tijd nemen voor de schoonheid

Festival a/d Werf..

UTRECHT Wie altijd al heeft willen weten hoe een Utrechtse wijk smaakt, kan nu terecht op het Festival aan de Werf (voor theater, beeldende kunst en muziek). De Franse beeldend kunstenaar en imker Olivier Darné plaatste onlangs op vier verschillende plekken in de stad een aantal bijenkasten.

Een maand verzamelden de bijen in enkele wijken hun ‘stadshoning’. Donderdag werden bij wijze van openingsceremonie de kasten opgehaald, opdat Darné de honing op traditionele wijze en begeleid door een eigenzinnige cellist kon oogsten.

Festivalbezoekers kunnen in ontmoetingshuis De Zoete Inval tijdens stadsdiners de honing proeven. Wat blijkt? Kanaaleiland smaakt veel zoeter dan Zuilen.

De verschillende smaken weerspiegelen volgens Darné de culturele diversiteit van de stad. Eigenlijk precies zoals de enorme diversiteit aan kunstuitingen van binnen- en buitenlandse makers op het festival dat ook doet.

Er is veel ervaringstheater, waarin het publiek mag proeven, voelen en rondlopen. Dries Verhoeven, Growing up in Public en Theun Mosk zijn aanwezig met nieuw werk.

Decorontwerper en theatermaker Roos van Geffen maakte een theatrale installatie met tien verduisterde hokjes waarin precies één bezoeker past. Vervolgens krijgt deze door een plastic raampje, als in een peepshow, actrices te zien die in eerste instantie vaak niet meer doen dan terugkijken. Maar langzaam wordt de sfeer intiemer en rijzen voor een theaterbezoeker onvanzelfsprekende vragen als: hoe lang kan je iemand aanstaren, voordat het onbeleefd of ongemakkelijk wordt.

Vertraging, ofwel: de tijd nemen om te kijken en ervaren, is op een heel andere manier ook het thema van de openingsvoorstelling. De theatrale installatie I/II/III/IIII van performancekunstenaar Kris Verdonck laat vier keer achter elkaar dezelfde choreografie zien. Eerst als solo, dan als duet, etc. De danseressen hangen als marionetten in de touwen en worden door een grote machine gestuurd. Soms storten ze levenloos ter aarde, dan weer worden ze lijnrecht de lucht in geschoten. Menselijke en machinale bewegingen zijn zo op sublieme wijze met elkaar versmolten. De repetitieve maar wonderschone muziek van componist Stefaan Quix maakt de voorstelling compleet. Echte schoonheid heeft soms tijd nodig.

Vincent Kouters

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden