In tijden van nood leert men zijn buren kennen, dus stilletjes hoop ik op nog een code rood deze maand

De ingezonden lezersbrieven van zaterdag 16 december.

Een sneeuwpop in Dordrecht. Beeld anp

Brief van de dag: Ik hoop op nóg een code rood

De afgelopen week kende winterse trekken. Het KNMI gaf zelfs code rood af. Op sommige plekken viel wel tot 44 centimeter sneeuw. In totaal werd er zo'n 7miljoen kilo zout gestrooid op de Nederlandse wegen. Beperkt treinverkeer, onbegaanbare binnenwegen, honderden gestrande reizigers op Schiphol die de nacht moesten doorbrengen op de luchthaven en 1.500 kilometer fileleed waren het gevolg. Tot zover de landelijke berichtgeving. Dichter bij huis was er sprake van verbroedering, hulpvaardigheid en verbinding in de omliggende straten.

In tijden van nood leert men zijn buren kennen. Auto's werden losgetrokken, sneeuwpoppen verschenen in het straatbeeld aangekleed met de nodige kledingstukken en attributen (hoge hoed, bezemsteel), sneeuwpaden uitgehakt, ingesneeuwde overburen bevrijd via de dakkapel, erwtensoep uitgedeeld door de Capelse scoutingclub Baden Powell en door voetbalvereniging De Zwervers werd een heuse sneeuwballencompetitie op touw gezet met als eindresultaat: vijf ramen aan diggelen, drie deelnemers die een bal tegen het oog kregen en twee bejaarden met onderkoelingsverschijnselen. Het mocht de sneeuwpret niet drukken. De verbroedering werd nog eens versterkt door een uitnodiging van de scoutingclub die 's avonds bij het clubhuis een groots kampvuur in de sneeuw had georganiseerd.

De volgende dag werd door het KNMI teruggeschakeld naar code geel. Het verkeer in het land kwam weer langzaam op gang en de aangeklede sneeuwpoppen verdwenen na twee dagen smeltend uit ons straatbeeld. Ondanks de verkeerschaos en het fileleed van vele gestrande weggebruikers, hoop ik stilletjes nog een keer op code rood deze maand. De buren hebben ook geen bezwaar...

Michael van Woerkom, Capelle aan den IJssel

Verbeterde luchtkwaliteit

In O&D van 15 december reageren vier RIVM-medewerkers op een ingezonden brief van 11 december, waarin de onafhankelijkheid van overheidsonderzoek in twijfel wordt gebracht. Ambtenaren zijn via hun ambtseed in principe gebonden de politiek te dienen. Dat kan soms leiden tot frictie tussen ambtelijke en wetenschappelijke integriteit.

De WODC-affaire laat zien dat ambtenaren daarbij niet altijd kiezen voor de wetenschappelijke integriteit. Maar bij het RIVM twijfel ik niet aan die integriteit van de medewerkers. Daarbij past echter niet de formulering die de vier medewerkers kiezen voor de ontwikkeling van de luchtkwaliteit: die is gestaag verbeterd. Daarbij bedoelen ze dat het aantal punten waarop Nederland niet aan de Europese normen voldoet gestaag afneemt.

'Verbeteren' betekent niet 'beter voldoen aan de norm', maar 'minder ziekmakend'. Er is daarvoor geen aanwijzing. 'Verbeteren' houdt een waardeoordeel in, en dat past misschien bij politiek, maar zeker niet bij wetenschap. Daarmee praten de vier medewerkers toch de politiek meer naar de mond dan wetenschappelijk verantwoord.

Los daarvan hebben de Europese normen geen betrekking op de echt ziekmakende stoffen die verkeer en industrie uitstoten.

Gerard Cats, Utrecht

In een andere wereld

Wie vangt mijn kinderen (twee dochters van 9 en 11 jaar) op als er vakanties zijn? Wie zorgt er voor een dochter als er eentje ziek is? Wie helpt er met het huiswerk? Wie brengt ze naar de hockeytraining (maandag van half 4 tot half 5, dinsdag van 6 tot 7, woensdag van half 3 tot 4 uur en vrijdag van kwart over 6 tot kwart over 7)? Enzovoorts.

Ik ben een alleenstaande moeder. Ik rij om 7 uur weg als de kinderen nog slapen. Hun wekker gaat om half 8. Ze eten alleen, ruimen alleen af en gaan naar school. Ik werk in de zorg ( deeltijd uiteraard) en verdien rond het bijstandsniveau.

Geen hulp in de huishouding, geen huiswerkinstituut, geen opa- of omadag. Ik leef in een heel andere wereld dan Heleen Mees.

Renée van Veen, Zeist

Tikkeltje elitair

Heleen Mees adviseert tijd te kopen door werkzaamheden uit te besteden, om daarmee tijdsdruk en stress te verminderen (O&D, 13 december). Een vreemd advies van een econoom die toch beter zou moeten weten. Ze gaat namelijk voorbij aan het verschil tussen het bruto- en nettoloon. Bij uitbesteding moeten mensen van hun netto-inkomen het brutosalaris van iemand anders betalen. Voor de meeste mensen loont dat niet. Wanneer iemand bijvoorbeeld een netto-inkomen heeft van 20 euro per uur, moet hij/zij eerst zelf minstens anderhalf uur werken om het bruto-uurloon van 30 euro of meer van iemand anders te betalen.

Alleen mensen met een hoog netto-uurloon hebben baat bij het advies van Heleen Mees. Beetje elitair advies dus!

Annelies de Vries, Wageningen

Chauffeur Teeven

Jammer dat de passagiers van buschauffeur/oud-minister Fred Teeven (column Margriet Oostveen, 'een middag met chauffeur Fred Teeven in de bus', O&D, 13 december) weinig humor hebben. Ik zou na het inchecken een bonnetje hebben gevraagd.

Een uitgelezen kans voor de kaartcontroleur die Teeven en Opstelten samen treft bij Ajax-Feyenoord waar ze altijd samen naartoe gaan. Dat ze dan wel een kaartje hebben, maar geen bonnetje. En wie daar dan verantwoordelijk voor is.

J. Schouten, Monster

Afscheidsfeestje voor Ruf

Het Stedelijk Museum in Amsterdam opent vrijdag 15 december 'Base', de nieuwe permanente opstelling van de eigen collectie in het souterrain van het museum. Hoewel de opstelling is gemaakt volgens een concept van Beatrix Ruf en haar staf, zal de voormalig directeur zelf op de opening ontbreken. In oktober nam Ruf ontslag na berichten over vermeende belangenverstrengelingen.

Wat in de verslaggeving rond het vertrek van Beatrix Ruf onderbelicht is gebleven, is dat vele grote schenkers onder haar bewind juist royaal hebben gedoneerd. De donateurs waren onder de indruk van Rufs kwaliteiten als museumdirecteur en als initiatiefnemer van alom geprezen tentoonstellingen. Ik ben ervan overtuigd dat Ruf veel meer geld heeft gegenereerd dan dat zij het museum gekost heeft.

Beatrix Ruf wist als geen ander haar weg te vinden in de internationale kunstwereld, waar geld helaas een steeds grotere rol speelt. Dankzij haar status en haar relaties wist ze internationaal bekende hedendaagse kunstenaars voor een tentoonstelling te interesseren, zoals Tino Sehgal, Seth Price, Avery Singer en Jordan Wolfson. Ook heeft Ruf de Borgmann-schenking naar het Stedelijk Museum weten te halen. Ruf verdient, vinden velen met mij, eerherstel.

En op zijn minst: een afscheidsfeest.

Suus Scheller, beeldend kunstenaar, Amsterdam

Lekker ontspullen kan best

En waarom niet naar de kringloop, denk ik als ik 'Ontspullen in december' lees, de column van Asha ten Broeke (O&D, 15 december) en eerder ook over de gewetensnood van Aaf. Maar zo simpel is het helaas niet, ook al was het iets makkelijker toen mijn zes kinderen nog jong waren.

Toen kon het verdonkeremanen van de sprookjesachtige folders de 'vraag' nog in de hand houden, maar die tijd is voorbij. In mijn buurt wordt af en toe tussen een groep bewoners een soort tweedehandskleding-ruilmiddag geregeld, en zoiets kunnen de ouders via hun appgroepjes toch ook wel regelen voor speelgoed? Begin december zijn de wensen bekend en misschienzijn oudere kinderen net uitgekeken op precies dat speelgoed dat jongere kinderen juist nu hopen te krijgen.

En omdat iedereen nu wel beseft dat al dat plastic geen onschuldig afval is, zou het kunnen dat die luxeverpakkingen van dat speelgoed bewaard worden om het volgende kind ook weer die luxesensatie van 'winkelnieuw' te kunnen geven. Alle begin is moeilijk, maar als dit eenmaal goed op gang komt, gaat dit toch veel gewetensnood wegnemen zonder dat de kinderen beroofd worden van hun 'heerlijk avondje'.

En als dan onverhoopt zo'n groot roze ding na een weekje spelen niet meer aangekeken wordt, is het berouw ook een stuk minder. Kan het zachtjes opschuiven naar een schuilplekje om op de volgende ruilmiddag weer een ander kindje blij te maken.

Want steeds maar blijven kopen en weggooien is ook niet meer van deze tijd!

Yvonne de Jong, Leiden

Lezersoproep: Waar wilt u niets meer over horen?

Beste lezers,

Genoeg is genoeg. Van sommige hypes kun je ook te veel horen. Over sommige thema's heeft u het afgelopen jaar al zoveel gelezen en gehoord dat u het er wel mee gehad heeft. Dat moet in 2018 voorbij zijn. En wel hierom. We vragen u ons te laten weten waar u nooit meer over wilt horen. Met welke ontwikkelingen bent u helemaal klaar? Wat bent u goed beu? Schrijf het van u af, en liefst beknopt. Deel uw ongenoegen met andere lezers. Laat nog één keer horen waar u niets meer over wilt horen.

Inzendingen moeten uiterlijk 20 december binnen zijn.

U kunt uw bijdrage mailen naar: brieven@volkskrant.nl

Overlast in Noord

Beter laat dan nooit mogen gemeenten de sterk vervuilende en overlast veroorzakende scooter van het fietspad weren (Ten eerste, 15 december). Amsterdam wil dit verbod toepassen binnen de ringweg A10 'exclusief de wijken boven het IJ'. Laat in Noord nu net de overlast van asociale, opgevoerde scooterrijders op de fietspaden het grootst zijn.

Charles Coster, Amsterdam

Prima idee

Prima idee van Peter de Waard om De Nederlandsche Bank naar Brunssum te verhuizen (De kwestie, 14 december).

Op het Frederiksplein komt dan uiteraard het nieuwe Paleis van Volksvlijt!

Jan van Genderen, Westzaan

Ontmaskeren met dna

Wetenschapsonderzoeker Victor Toom wijst op een belangrijk risico van forensisch dna-onderzoek (Ten eerste, 12 december): er kan naar een scenario toe worden geredeneerd, bijvoorbeeld als iemand een peuk weggooit op een plek waar even later een delict wordt gepleegd. Er zijn meer bezwaren.

Wat doet de overheid met het dna? Bij wet is vastgelegd wat wel en niet mag, maar wetten kunnen veranderen. Je dna kun je niet zomaar uit de databank terugtrekken. Vergelijk het donorregister, waarbij je op elk gewenst moment je keuze kunt aanpassen. Zo bezien verbinden dna-donoren hun lot aan de stembus.

Denk ook aan mogelijke gewetensnood bij verwantschapsonderzoek. De matchmaker in de zaak Milica van Doorn heeft zoals het lijkt een familielid ontmaskerd. Misschien wel tot zijn verbazing. Kan diegene leven met de gevolgen? Staan mensen dna af met het doel mogelijk een vader, broer of zoon erbij te lappen? Misschien, maar dan nog geldt: familie blijft familie, misdrijf of niet. Daar schreef Herman Koch acht jaar geleden al een bestseller over.

Ankie Lok, Amsterdam

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden