Column

In Robbens spel valt af en toe iets Maradoniaans te ontwaren

Zondag, onderweg naar Groothertogdom Luxemburg, naar een optreden van de Kwakkelmannen van Oranje, voeren weemoedige gedachten naar koning Maradona. Diego Armando. Pluisje. Hij zou zondag toch in de buurt zijn, in België, en dan bij de club Heksenberg in Heerlen een paar strafschoppen nemen op doelman Pfaff, de voetbalversie van clown Popov zaliger. Een schnabbel.

De waggelende aanloop van dikke Diego, het aanstellerige gedrag van Pfaff op de doellijn, het is ons bespaard gebleven. Beeld afp
De waggelende aanloop van dikke Diego, het aanstellerige gedrag van Pfaff op de doellijn, het is ons bespaard gebleven.Beeld afp

De mop van Maradona was dat hij niet kwam opdagen. Misschien is het beter zo. De waggelende aanloop van dikke Diego, het aanstellerige gedrag van Pfaff op de doellijn, het is ons bespaard gebleven. Initiatiefnemer annex zakenman Petermann schreef steeds wanhopiger tweets en stuurde zelfs foto's van elektronische vliegtickets van Maradona naar zijn volgers. Dat is begrijpelijk. Hij durfde te dromen en ontwaakte met de leegte van een Maradonaloos leven.

Het is een van mijn grote teleurstellingen als voetbalverslaggever: dat Maradona net uit het WK was gegooid door de FIFA (doping), op de dag dat ik hem voor het eerst in het echt zou zien voetballen, met Argentinië tegen Roemenië in 1994.

Het kwam een beetje goed toen we hem met een groepje journalisten toevallig ontmoetten in 1998. Hij was onder invloed van drugs en maakte mislukte contrasalto's vanaf de rand van een zwembad in Marseille. Hij lachte bijna satanisch om alles en niets en sprak over de wedstrijd van de dag, Nederland - Argentinië, kwartfinale van het WK, toen Nederland nog een aantal hemelse voetballers had en weinig Kwakkelmannen.

Maradona's handtekening staat op een foto van mijn oudste zoon, die toen drie maanden jong was. Altijd bij me, die foto. Een relikwie. Ik heb Maradona nog een paar keer gezien, tijdens de Copa América van 2007 in Venezuela bijvoorbeeld, toen hij verbaal uithaalde naar de FIFA en koketteerde met president Chávez.

Die strafschoppen bij Heksenberg waren ook bedoeld om de magie van de voetballer Maradona te laten herleven. Ja, we hebben Messi tegenwoordig, maar die mist het weerbarstige, revolutionaire karakter van zijn voorganger. En wij, althans een deel van ons, hebben behoefte aan sterren van het kaliber Maradona.

Op weg naar de Kwakkelmannen rijden we zondag bijna langs Heerlen, rond de tijd dat Maradona tegenover Pfaff had moeten staan. Gedachten dwalen af naar bedwelmende soli, en ook even naar het promotiefilmpje met Louis van Gaal, die Maradona in zijn Nederspaans alvast een fijne middag toewenst.

De Kwakkelmannen voetballen deze zondag op een erbarmelijk veld in Luxemburg, ver weg nog van het WK. Gelukkig doet na een jaar afwezigheid Arjen Robben weer mee, de man zonder strapatsen, met wie je rustig een afspraak kunt maken. Dan komt hij opdagen en geeft hij keurig antwoord op vragen. Hoe anders ook, in zijn spel valt af en toe iets Maradoniaans te ontwaren, door dat gouden linkerbeen en het pingelvermogen.

Alleen al daarom is het een mooie rit naar Luxemburg. Ook Robben is een Kwakkelman, maar de kans om een vleugje Maradona te zien, kun je maar beter grijpen.

Reageren? w.vissers@volkskrant.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden